Hier ben ik dan weer, na een week van stilzwijgen!
Bwacha High School
Eerst gaan we eens een tweetal weken terug in de tijd. Deze week was namelijk onze laatste week van zwaar labeur. Iedere ochtend brachten we onze tijd door op Bwacha High School. Aangezien de examens van start waren gegaan en het leeuwendeel van de leerkrachten er geen zin meer in had en dan maar ging staken, konden we ons dus meer dan nuttig maken op school. Allé, dat dachten we dus maar ik vraag me nog altijd of in ons opzet om ons nuttig te maken geslaagd zijn. Want ik snap nog altijd niet hoe meer dan de helft van de leerlingen er in slaagt niet te slagen zelf als afkijken letterlijk een makkie is. De Zambiaanse leerlingen zouden hun schoolcarrière in België nog al snel van de baan mogen schuiven en het erge is dat alleen Annelies en ik van de ene kant van de schoolhall naar de andere kant crosten om aan de ene kant te melden dat ze op hun eigen blad moesten kijken en aan de andere een examenblad moesten afpakken bij de ene om dit terug aan zijn achterbuur te geven. Hou wel in je achterhoofd dat nog niet de helft van die leerlingen buist zelf al kunnen ze gemakkelijk even bij hun buur terecht om wat raad of eventueel wat antwoorden (al dan niet de juiste).
Na een poosje werd ons nogal snel duidelijk dat de Bwachaanse leerkrachten zelf niet veel zin hadden om spieken te vermijden. Ze bleven liever vooraan met hun rug naar de leerlingen gekeerd staan om te tetteren en te lachen. Annelies en ik hebben er dan ook maar de brui aan gegeven en beslisten om 1 klas voor ons rekening te nemen. Zo hadden we alles zelf in hand en konden we de schikking van het lokaal inclusief leerlingen zelf organiseren.
Het was duidelijk dat de leerlingen zelf ons niet graag zagen komen tijdens de examens want nu werden ze er immers wel op gewezen dat spieken taboe was en is.
Ik heb mij deze week ook bezig gehouden met het verbeteren van de biologie-examens van mijn 3 klassen. Het jammere was dat er nog geen verbetersleutel voor handen was. Toen ik naar een verbetersleutel vroeg, ontstond er in de leraarskamer een hevige discussie over wie nu eigenlijk de verbetersleutel in elkaar zou boksen. Ik heb dan uiteindelijk maar de knoop doorgehakt. Ik heb plaats genomen naast een van mijn biologieleerkrachten en gevraagd of hij samen met mij de antwoorden wou doorlopen. Zo’n heel goed idee was dat blijkbaar niet want ik wist meer antwoorden dan hijzelf. Maar om een lang verhaal kort te maken, IK heb de verbetersleutel gemaakt!
Ik kan in 1 woord het resultaat van de examens biologie van mijn klassen omschrijven, “DEPRIMEREND”. Ongelooflijk, zelf met afkijken slagen er maar 16 leerlingen van de 120. Dit is dan wel volgens de Belgische normen. Volgens Zambiaanse normen (40% ipv 50%) geeft mij dat 22 leerlingen op 120.
Zo hebben we dus onze voormiddag gevuld. De namiddagen brachten we opnieuw door in het Daycare Centre. We dansten, leerden hen een liedje , speelden chinese voetbal, ….
Gelukkig waren de kinderen reeds klaar met hun middagmaal tegen dat wij hun vergezelden want de stank van hun eten is niet te beschrijven. Dus ik zal er dan ook maar niet aan beginnen.
Mulungushi Boatclub
Na al deze heel productieve en tevens vermoeiende dagen konden even op adem komen aan Lake Mulungushi. We trokken er samen met Raj en 2 SPW-medewerksters (niet bepald onze beste vriendinnen) voor een weekendje op uit. Na een 2 urenlange rit over putten met een beetje wegdek bereikten we heelhuids onze bestemming. We genoten met volle teugen van een rubberen boottochtje, wandelingetje langs watervalletje en dam, een aperitiefje en bbq bij valavond, een adembenemend uitzicht op het meer, een gezellige babbel onder de sterrenhemel, een 5 min lange koude douche, een kaartspelletje ‘wiepen’, een hilarische imitatie van een kip + paard door Annelies, ….
Zondagnamiddag namen we plaats in de laadbak en kroop één van onze niet-beste vriendinnen achter het stuur, dat beloofde al niet veel goeds en inderdaad. We vlogen na ieder put zeker 1m in de lucht waardoor we gekraakt en gebroken maar still alive onze thuisbasis bereikten!
Maandag
Wat een doordeweekse dag zonder zorgen en activiteiten zou worden werd uiteindelijk opnieuw een avontuur.
Ik kwam nietsvermoedend de kamer binnen om even een plasbeurt te maken. Mijn rechtervoet maakte als eerste kennis met het onheil. Na het licht te hebben aangeswitcht had ik zicht op de plaatselijke overstroming in onze (Annelies en ik) kamer en zelfs aangrenzende badkamer. De vlotter van het toilet bleek na een bezoekje van Herr Dries kapot te zijn waardoor het WC-water dan maar via onze kamer een weg naar buiten zocht. Na een hevige lachbui kropen we met z’n vieren, ook onze mama kwam een handje toe steken, met een keukenhanddoek in hand door kamer en badkamer. Zo ondergingen ook deze weer eens een grondige poetsbeurt.
Livingstone & the Victoria Falls
Ons vertrekuur wat eerst 06U00 was maar na een telefoontje van de Principal snel omgetoverd werd naar 08U30 omdat Barry de driver nog moest gaan tanken voor aleer vertrekkensklaar te zijn. En aangezien men in het tankstation pas om 08U15 het bordje ‘gesloten’ omdraaide naar ‘open’, was het een beetje belachelijk geweest om al om 06U00 op Nkrumah aanwezig te zijn.
Volledig voorbereid op ons vertrek naar Livingstone stapten we rond 08U30 op de bus. In eerste en gazze geven, op naar Livingstone! Dat had je gedacht, we zijn hier nog altijd in Afrika, meer specifiek Zambia, ook al is het voor niet lang meer we zijn er nog!
Goed na een wachttijd van 45min aan de bank plus een wachttijd van 10min in het tankstation werd de vitessestok opnieuw in eerste geplaatst en waren we vertrekkensklaar!
Met ‘we’ bedoel ik niet enkel wij, de drie Belgen maar ook de driver en 12 Britse studenten en 2 van hun lectoren. Sylvester had namelijk een klein regelingske getroffen voor ons. We konden de Engelse sportmanagement-studenten (ook al zagen ze er niet allen even sportief uit) vergezellen op hun tocht naar Livingstone, wat dus neerkomt op GRATIS vervoer, door en terug! Niet enkel het vervoer werd voor ons geregeld, tevens had Sylvester voor ons accommodatie inclusief maaltijden gearrangeerd. Na een kort maar overduidelijk gesprek met Cliff (één van de lectoren) werd ons et iets te vlug duidelijk dat Sylvester nada, noppes, niets had geregeld voor ons. Van zo’n onverwachte wendingen schrikken we hier al niet meer op. Na een opnieuw kort maar krachtig gesprek met den Cliff waren alle activiteiten gepland evengoed als de accommodatie inclusief maaltijden en dit alles voor een prijsje met voldoende reductie! Hier in Zambia komen we duidelijk overal de juiste mensen op de juiste plaatsen tegen.
NA stevige maaltijd en wat getater in het Engels kropen we uitgeput in ons masterbed. Annelies en ik deelden vredig hetzelfde bed, Dries voelde zich meer thuis bij de jongens. Ik probeerde ons muggennet dat vooral niet op een strategische plaats hing,, over onze matras te spannen. Maar na een jammerlijk en vooral stomme struikeling viel ik op het net gespannen muggennet waardoor de metalen ring van het muggennet plots uit de lucht op onze matras terecht kwam. Jammer was dat, geen muggennet dan maar wel liters DEET. Maar weet als je spuit met DEEt dan krijg zeker en vast een muggenbeet.
Dit was niet ons enigste probleem. Wat had je gedacht, Welcome to Africa! Ons masterbed was niet zo comfortabel als het eruit zag. Wegens een kleine uitholling in het midden van ons bed rolden we de hele nacht in elkaars armen en ons naar de andere kant durfden omdraaien moesten we klimmen en ons daarna stevig vasthouden om niet opnieuw op elkaar in het midden te belanden.
Een korte samenvatting van onze nachten in Sunbiord Guesthouse te Livingstone: ‘BARSLECHT’!
’s anderendaags stond een bezoek aan een traditioneel dorpje, de Vic Falls en een cruise op de Zambesi op het programma.
Aangekomen in het traditionele dorpje dat na verloop van tijd steeds minder en minder traditioneel bleek te zijn. Na de ontdekking van enkele schotelantennes, zonnepanelen, poster van de shoprite en een plakkaat van DHL was de conclusie snel gemaakt. Ik dnek dat ook jullie het er snel over eens zullen zijn.
Waar we al ons hele verblijf naar uitkijken was nu op een vingerknip van ons verwijderd. Na kijkje te hebben genomen op de 110m hoge brug van het bungeejumpen en de legendarische Swing begaven we ons richting het Afrikaanse wonder. We liepen langs het kabbelende water, dompelden onze voeten onder in het water, maakten mooie kiekjes en genoten van de brandende zon. Na dit alles maakten we ons klaar voor het echte avontuur, een wandelingetje over de brug en de weggetjes naast de Falls. Barry vertelden ons dat we zouden nat worden. Maar als echte waterballerina kan je daar wel tegen, tegen een beetje druppels. Druppels? Dat waren geen druppels meer maar hele badkuipen waren die ons heen spoelden. Het uitzicht (voor zover je iets kon zien van het water) was adembenemend evenals het opspattende water. Want jullie moeten weten dat er ongeveer 5 miljoen liter water op een afstand van 2 km naar beneden kletst! Dus als ik zeg nat bedoel ik kletsnat!
Na onze nogal vochtige ervaring beslisten we om wat drogere oorden op te zoeken. Sommigen vonden hun droge plekje op de bus en anderen (waaronder wij) daalden 629m om de ‘boiling pot’ van de Zambesi te aanschouwen. Na een avontuurlijke tocht op teenslippers door de jungle vol trappen, rotsen, kabbelend water met rotsen, omgevallen boomstammen, grote reptielen en tevens gigantische duizendpoten, …bereikten we ‘ the boiling pot’ droog en overhit!
Na een avontuurlijke tocht opwaarts op teenslippers door de jungle vol trappen, rotsen, kabbelend water met rotsen, omgevallen boomstammen, grote reptielen en tevens gigantische duizendpoten, …bereikten we de bus. We goten nog een plastieken flesje cola achterover, stripten even voor de marktkramers en wisselde dan snel even van kledij om zo met een droog achterwerk de bus te betreden en de zetel te verwarmen. Eens allen gesetteld vertrokken we richting Zambesi voor een boottochtje met de African Queen. We daalden de waterstroom af met een glaasje drank in de hand, wat aperitiefhapjes in de mond en enige tijd later een avondmaal in de maag! We genoten van een oogverblindende zonsondergang op het dek van ons schip.
We meerden aan en placeerden nog een danske in de lokalen disco. Enkele alle (Engelsmannen) waren wegens de gratis drank op de boot al meer dan een klein beetje aangeschoten. We vertrokken met een bus vol zingende en dansende Engelsmannen.
Zo’n prachtige dag kon niet anders dan in schoonheid eindigen maar daar dachten ons oncomfortabel bed en een irritant zoemende mug anders over. Ook Dries had niet bepaald een rustige nacht. Door 2 oerverdovend snurkende beren van Britten was Dries genoodzaakt zijn matras een kamer verder te verslepen om zo van een prachtige nachtrust te genieten tussen de tv en de zetels in de living.
Donderdag, de dag van de waarheid voor Annelies en Dries! Met z’n drieën maakten we er opnieuw een gezellig dagje van.
We gaven de aftrap van onze dag op de brug boven de Zambesi waar Annelies en Dries volledig voorzien van de nodige uitrusting zich één voor één waagden aan de Swing. Annelies zette haar sprong in met een helse kreet maar bengelde na 4 seconde vrije val toch rustig boven de Zambesi. Dries bereikte zonder enige schreeuw te slaken het wateroppervlak. Ikzelf was fotograaf van dienst en deed het al in mijn broek door hun sprong op mijn mini-scherm vast te leggen. Heel gemakkelijk was mijn opdracht niet en ik moet zeggen de ene zijn sprong staat er beter op dan den anderen. Maar ik heb mijn best gedaan.
Hierna begaven we ons naar de lokale markt waar we ons suf zochten naar souvenirs. Afgepeigerd van het zoeken, afbieden, ruilen, afbieden, groeten, afbieden, … bereikten we the guesthouse.
Om de avond af te sluiten heeft de elektriciteit ons nog maar eens in de steek gelaten waardoor we nogmaals het licht hebben gezien ’s nachts. We zijn duidelijk niet goed in het afswitchen van het licht bij elektriciteitspannes.
Ook deze nacht bracht ons wederom niet veel rust en Annelies nog veel minder dan ikzelf. Want na enige tijd zat ik kaarsrecht in mijn bed en waarschuwde ik Annelies voor de waterval naast haar terwijl ik wees naar het muggennet. Ik heb dan maar zelf gezegd dat alles in orde was want er stond daar niemand volgens mij en meldde Annelies nog even dat ik waarschijnlijk beter terug zou gaan slapen. Dat heb ik dan ook maar wijselijk gedaan en wist natuurlijk ’s morgens van pijkens!
Na ons bezoek aan het wondermooie Livingstone bereiden we ons voor op onze laatste week in het nog altijd avontuurlijke Zambia!
