Zondag 8 maart stond equal to ‘International Women’s Day’. Meer specifiek een feestdag voor alle vrouwen ter wereld. Alleen wordt dat heir Zambia net iets meer uitgebreid gevierd dan in ons Belgenlandje. Dus hebben Annelies en ik er maar eens van geprofiteerd. Om 8U ’s morgens (en dat voor ne zondag, woehoew) bracht Mckenzie (ons Zambiaanse broer) ons samen met onze Zambiaanse zus en haar collega naar town (gelijk of da ze dat hier zeggen). En dit terwijl Dries nog in dromenland was. Maar die dromen mocht hij al snel vergeten want wat stond er op zijn programma, ‘De WAS’. En jullie moeten nu niet denken, oh ‘arme stakker’ Annelies hebben hem al 2 keer alleen gedaan en dan zelfs één keer van 2 weken ver. Tot zover het programma van Dries voor die zondag.
Alle vrouwen van dezelfde instelling, organisatie, dezelfde fabriek, dezelfde school, dezelfde … droegen kleedjes, rokken, T-shirt, … vervaardigd uit dezelfde stof. Ook waren insgelijks met de vrouwen van Bwacha High School. En of da we mooi waren, amai! Ik probeer ons tenuutje zo geod mogelijk te omschrijven, hier komt ie. Een veel-te-wijde-kaki-groene-grijze-bruine polo met rond onze heupen een beigeachtige met gouden spikkels, zwarte ventjes en hutjes chitenge (simpelweg: een 2 meter brede lap stof). Het moest natuurlijk wel weer lukken dat ik er blijkbaar ‘smorgens bij het rond mijn heupen wikkelen van de chitenge niet zo goed met mijn hoofd bij was. De zwartje ventjes op mijn lap stof stonden namelijk op hun hoofd. Heel origineel en uniek allemaal maar vooral lastig om telkens te mogen horen dat je ventjes omgekeerd staan.
Om 8u ging de vrouwelijke optocht van start gaan. 8u in Zambia mag je niet altijd even letterlijk nemen. Annelies en ik hadden al wat ingecalculeerd en we waren dan ook pas vertrokken om 8u. Zelfs dat bleek opnieuw veel maar dan ook veel te vroeg te zijn. Om onze voormiddag even kort samen te vatten, zou ik het woord WACHTEN gebruiken. We zijn dus maar beginnen marcheren door de straten van Zambia (blokske rond) om 10u30. Iedere vereniging had zijn eigenhandig gemaakt spandoek. Op de maat van het tromgeroffel marcheerden we doorheen de starten. Heel indrukwekkend om te zien.
Een gigantische rij vrouwen in alle geuren en kleuren per vereniging wandelend doorheen Kabwe. Prachtig. Nadat we dus blokje om waren gelopen, moesten alle vrouwen plaatsnemen op een groot grasplein. Daar werden enkele speeches gehouden (eerder door de micro geschreeuwd), in Bimba dan nog wel. Nja, daar begrepen we dus geen snars van, dan zijn we maar opgestapt nadat er al hel wat vrouwen de piste in waren.
Op onze weg richting shoprite werden achtervolgd door een Zambiaanse rare vent. Man, gestapt dat we hebben. Net voor de ingang van de Shoprite heeft hij de achtervolging stop gezet. In de supermarkt kochten we een tussendoortje en drankje met het geld gesponsord door Bwacha High School dat we gekregen hadden ten voordele van Women’s Day.
Na lang wachten, een korte tijd marcheren en tussendoortje vertrokken we richting huis. Daar beleefden we nog een rustige namiddag. We speelden gezelschapsspelletjes en bereidden het avondeten zonder tegenslagen dit keer.
Maandag = Public Holiday. Er stond voor ons zwaar labeur op het programma. Aangezien het dinsdag onze laatste dag op Bwacha zou worden, hadden we beslist om pannenkoeken te bakken voor het voltallige lerarenkorps. En aangezien het nogal lachwekkend is om iedere leerkracht 1 pannenkoek te geven, hadden we ingrediënten klaargezet voor 80 pannenkoeken. We begonnen met volle moed aan de eerste lading (40). We moesten er wat vaart achter steken want om 14u zou Raj, de beroemde farmer, ons komen op pikken. En aangezien Raj eigenlijk een Indiër is zou 14u wel eens kunnen kloppen. En inderdaad om 14u15 zetten we onze kookkunsten stop hoewel niet alle deeg al omgetoverd was in pannenkoeken. We beslisten om bij onze terugkomst ’s avonds verder te bakken. We stapten in Raj’s blauwe 4×4 en reden richting zijn farm!
Na een immens lange oprit bereikten we één van zijn 7 woningen. Met iets om te drinken in de hand gaf hij ons dadelijk een volledige rondleiding door zijn huis, waar hij alleen verblijft maar waar er plaats is voor zeker 5 personen. Na de rondleiding namen we buiten plaats en maakten kennis met zijn 4 honden en zijn ene maar wel gigantische kat. Na mijn cola naar binnen te hebben geslokt stapten we in zijn grijze 4×4 en reden door zijn immense, gigantische, prachtige farm. Na een tochtje van 20 minuten kwamen we aan bij een riviertje (nog altijd in zijn farm) met een watervalletje. We genoten onder de waterval van een natuurlijke massage, het fantastische uitzicht en een verfrissende duik. Jammergenoeg verpeste de regen ons uitje. Van het watervalletje + rivier reden richting zijn meer. Man, dat kan je niet voor mogelijk houden. Raj heeft gewoon een gigantisch meer( ik weet dat ik veel gigantisch gebruik maar alles is daar ook zo gigantisch) ergens na vele aarden wegen doorkruist te hebben op zijn domein. We waren in het paradijs aan beland! Helaas breiden donder en bliksem snel een einde aan ons wonderbaarlijk avontuur.
Later bleek dat einde van ons zot avontuur nog niet in zicht was. Vooraleer we aan het avondmaal begonnen, konden we ons al meer dan een beetje vullen met een tafel vol aperitiefhapjes. Met een cocktail (die bedoeld was een mojito te worden maar bij gebrek aan limoen en spuitwater, verkregen we een gloednieuwe cocktail waarin we citroen en tonic dropten) in de hand genoten we met volle teugen.
Dan gingen we over tot het bereiden van ons feestmaal om de dag af te sluiten.
Main course: Gebarbecuede kip gekruid op indische wijze op een bedje van salade, met een onhandig mes gesneden tomaten, handgeraspte wortels en sappige komkommerschijfjes afgewerkt met op Belgische wijze geprepareerde frietjes warm gehouden in de oven tijdens het klaarmaken van de kip.
Hierop kan ik maar 1 iets zeggen: “Mmmmmmmmmmmm”.
En wij die dachten dat we onze pannenkoekenbak ’s avonds gingen verder zetten. Niet dus! Moe maar meer dan voldaan begaven we ons naar ons bed met in het achterhoofd enkel en alleen het word PANNENKOEKEN. Want die moesten de dag erna immers klaar zijn en we moesten nog deeg maken voor 40 pannenkoeken en van dat deeg moesten dan nog eens pannenkoeken gemaakt worden ook.
Dinsdagmorgen: Wekker om 6u! Wij alledrie samen eruit! Dries zette een spurtje in richting badkamer en wij haasten naar de koelkast. Deeg klaar + Dries klaar! Na een kattenwasje sprong ik in mijn kleren en snelwandelden we richting Barry’s bus. Die was ons blijkbaar volledig uit het oog verloren en was ons dus vergeten op te pikken, vandaar dat hij onze straat was ingereden (normaal wacht hij op de hoek van de straat of is hij nog in aantocht als wij al aan de hoek van de straat zijn). Want hij was namelijk al onze straat voorbijgereden en had dus even rechtsomkeer moeten maken.
Tijdens break besloten we de rest van de pannenkoeken te bakken op school. Wat eerst een prachtig idee bleek te zijn werd nogal gauw een miserievol moment. Plots morste Annelies per ongeluk wat hete olie op haar voet. We plaatsten haar voet dadelijk in één van de afwasbakken en draaiden de koudwaterkraan open. Wat eerst een onschuldige brandwonde bleek te zijn, deed blijkbaar serieus wat pijn. Stante pede ging ik achter brandwondenzalf zoeken. Maar we mogen niet vergeten dat we hier in Zambia zijn. Na een groot halfuur van het een naar het ander te hebben gelopen had ik nog altijd geen brandwondenzalf. We moesten gewoonweg naar een dokter, dat was volgens mij de beste oplossing. Eerst en vooral contacteerde ik een taxi want tegen dat die er zijn. Daarna belde ik Raj om te vragen waar we het best naartoe zouden gaan. Hij zei mij dat hij voor ons ging zorgen en dat hij binnen de 10 minuten aan school ging staan. Hij voerde annelies en ik (Dries moest nog lesgeven) tot bij een dokter. Die gaf haar wat brandwondenzalf mee, wat antibiotica en wilde haar ook een spuitje geven. Maar dat heeft ze vriendelijk geweigerd. Hij betaalde de dokter en voerde Annelies naar huis en daarna bracht hij mij nog eens tot voor de schoolpoort van Bwacha. Zotte vent, veel te goed voor de wereld!
Woensdag was tot 19u30 een gewone doordeweekse dag. We brachten op Bwacha nog een paar zaken in orde zoals toetsen verbeteren, typwerk, lesgeven, formulieren van Artevelde laten stempelen en verzamelen, …. Daarna zijn we nog een deel van onze overige stage gaan regelen. We kunnen aan de slag in een Daycare center. Hier worden kindjes uit de sloppenwijk opgevangen van 8u tot 16u.
Om 19u30 hadden we opnieuw een afspraak met Raj. We vergezelden hem naar Zambesi Lodge. Daar stonden alweer frietjes op het menu met kip. We aten ons buikje rond en begaven ons met een fles wijn in de hand richting pooltafel. Raj en ik vormden een duo, en Annelies en Dries vormden het andere duo. Met wat geluk en het pooltalent van Raj hebben Annelies en dries tot 2 keer toe verslaan! En ik die hiervoor in mijn hele leven nog nooit een keu in mijn handen had gehad wegens te onhandig en een lak aan mikvermogen. Na een geslaagde avond kropen we versleten en uitgeput onder ons muggennet al vol enthousiasme uitkijkend naar de volgende dag.
Donderdag zat lang uitslapen er weer niet in want Raj verwachtte ons al om 10u30 op zijn farm. Hij ging ons meenemen naar een of ander wildlife camp. En ik die dacht dat zo om het hoekske ging zijn. Ja man, 2 uren zijn we onderweg geweest. Gelukkig hebben we heel de tocht uit volle borst kunnen zingen.
Voor de tweede keer deze week belandden we in Paradise! Zambia blijft ons nog steeds verbazen en dat zorgt ervoor dat wij kunnen blijven genieten.
Voor ons lag een prachtig meer. We namen plaats in de schaduw van de bomen met zicht op de uitgestrekte natuur en het oogverblindende meer. Ons geluk kon niet meer op toen op de menu pork spare ribs vermeld stond. We begonnen al te likkebaarden! Mijn geluk was van korte duur want deze ribbetjes smaakten totaal verschillend van diegene die wij gewoon zijn in la belgique. Ze waren gerookt en smaakten wat zoet maar de frietjes maakten opnieuw alles goed.
Aangezien we allemaal veel te veel gegeten, was een siesta echt welkom. We sleepten onszelf met volgeladen maag richting 4×4 om ons zwemgerief. Maar zwemmen zat er met zo’n overvolle maag niet echt meer in. We ploften ons in het gras met uitzicht op het meer en genoten van de rust.
Toen Dries plots een brief vastgekleefd aan een boom voorlas waren we in de zevende hemel. Deze menu schotelde ons een ruim assortiment massages voor. Wij zijn met z’n drieën gegaan voor de fullbody massage. Ik moet eerlijk zeggen een halfuur puur relaxen. Ah nee, een halfuur puur relaxen op 1 minuut na. Want als ik zeg full-body-massage bedoel ik ook full body, dus inclusief borsten. Ze zegt wel je mag je ondergoed aanhouden maar eens je op de tafel ligt trekt ze alle touwtjes van je bikinitopje los. Daar gaat je privacy als ze plots vraagt om je om te draaien, bedekken lukt dus niet meer. Snel trek je dan de handdoek erover maar het mocht niet baten. De masseuze heeft Annelies wel vriendelijk gevraagd of ze ze mocht masseren nadat ze haar handdoek al had weggetrokken. Nee zeggen wordt dan wel moeilijk. Het probleem om misschien nee te zeggen had ik niet want aan mij heeft ze die vraagt zelf niet gesteld, ze ging er gewoonweg dadelijk vanuit dat ik ja ging zeggen. Amai, was da efkes verschieten. Ook onze hoofdhuid werd gemasseerd, bijgevolg dat de massageolie tussen onze haren bleef kleven. Op de foto’s is ons haar niet nat maar vettig!
Na een deugddoende overheerlijke massage konden we buiten op een houten platform genieten van het schilderachtige uitzicht met de zon op onze snoet.
En alsof dat nog niet genoeg was! We sprongen achter in de laadbak van de blauwe 4×4, alleen Raj sprong voorin achter het stuur. Anders zou er niet veel gebeurd zijn moest ook hij in de laadbak gesprongen zijn. We reden de ‘jungle’ binnen en zetten de achtervolging op zo’n volgeladen mini-blauw-busje in. In dat blauwe busje waren de gidsen vertegenwoordigd. Dit werd een onvergetelijk avontuur! We stonden recht in de laadbak, met onze haren in de wind, de zon op ons gezicht, de insecten in onze ogen en mond, zicht op de ongerepte natuur,…. We stonden oog in oog met enkele giraffen. Gigantische beesten zijn dat! Niet alleen giraffen kruisten onze weg, ook herten, reebokken, dieren die ik niet bij naam ken, …. Zonder moeite trotseerden we de modderpoelen, waterplassen, putten en buten. Het blauwe busje voor ons had meer problemen. Die bleef enkele keren in de modder steken, hilarisch. (Filmpje volgt later bij mijn terugkeer).
Bij valavond genoten we nog van een verfrissend drankje met zicht op de ondergaande zon. En toen keerden we terug huiswaarts.
Eens thuis aten we nog een bordje musli, veel honger hadden we niet meer wegens de grote hoeveelheid die ’s middags hadden verorberd. Toen we beslisten om af te wassen, was het plots donker. Weg elektriciteit. We begaven ons op de tast naar ons kamer en ondergingen een metamorfose tot mijnwerker. Met onze lampen op ons hoofd doorkruisten we het hele huis en brachten we zelf de afwas tot een goed eind.
Toen we in ons bed kropen wisten we natuurlijk niet meer of we het licht aan of uit was. We gokten op UIT. Jammer! Annelies heeft ’s nachts om 3u letterlijk het licht gezien, ik was geen getuige!
Vandaag geen speciale dag! We brachten nog wat tijd door op Bwacha, nog wat formulieren verzamelen en verbeteren en ook onze taak daar zat er weer op.
Volgende week trekken we naar South Luangwa national Park. Een groot Wildlife camp! Wat we daar allemaal beleven hoor je volgende week van mij!
Je weet me te vinden voor enige nieuwtjes of spannende verhalen! Eens afkomen zal moeilijk gaan maar mailtjes zijn altijd meer dan welkom!
Geniet nog van ons Belgenlandje! Hou het daar proper!
Liefs Berly
