Hier ben ik weer! Daar gaan we …

{ maart 7, 2009 @ 3:02 pm } · { Uncategorized }

Allereerst wil ik jullie doorverwijzen naar Mister Dries’ blog indien jullie het volledige Zambiaanse schoolsysteem even willen doornemen. Zoniet, laat je ogen dan dadelijk enkele regels zakken zo kan je ineens mijn blog beginnen lezen.

 

Even terug keren in de tijd. Vorige week stond er voor elk van mijn klassen een toets op het programma. Dadelijk sloeg ik aan het verbeteren. Tijdens mijn verbeterwerk werd eh tme nog eens duidelijk dat ze hier niet vies zijn van afkijken of het doorgeven van de toetsen tijdens het invullen van de test. Één toets kwam tijdens de verbetering wel heel verdacht over, er stonden 2 verschillende handschriften op. Ik had het sluwe afkijken gedurende het maken van de toets jammergenoeg zelf niet opgemerkt. Maar iemand anders uw toets laten aanvullen met een balpen die lichter schrijft dan de jouwe is wel niet zo heel slim. Spijtig genoeg voor die leerling maar er prijkte een dikke 0 bovenaan zijn blad. En niet alleen deze ene leerling had last van een te laag cijfer. Hieronder even een korte schets van de resultaten van de toetsen in alle 3 de klassen.

11C   à   Gebuisd = 32 – Geslaagd = 10

11E   à   Gebuisd = 31 – Geslaagd = 9

En nu mijn allerbeste klas, pas op hou je vast:

11G   à   Gebuisd = 24 – Geslaagd = 12

Geslaagden en niet-geslaagd wel volgens het Belgische systeem. Want hier in Zambia, of op Bwacha in iedere geval, zijn de leerlingen op het einde van het jaar geslaagd met 40% ipv 50%. Moesten ze hier volgens het Belgische systeem werken, zouden er veel te weinig leerlingen de mogelijkheid hebben om te slagen.

 

Na zo’n resultaten voelde ik me wel even een slechte leerkracht. Amai!

Maar toen ook Mister Dries zijn toetsen begon te verbeteren, wist ik meteen dat die slechte resultaten niet mijn verdienste waren. Want ook de scores voor de toetsen fysica bleken dramatisch te zijn.

Oef!

 

Toen ik mijn klassen de resultaten meedeelde begonnen ze spontaan te lachen. Na een lange preek waarin ik hen duidelijk liet verstaan dat zo’n scores allerminst lachwekkend zijn en waarin ik mijn ontgoocheling in hen uitdrukte, deelde ik de toetsen één voor één uit. Gezien de schrijnende resultaten gaf ik hen de gebuisden (bijna de hele klas dus) de opdracht de volledig toets (vragen inclusief CORRECTE antwoorden) over te schrijven in hun schrift tegen de volgende les. De geslaagden moesten hun foute antwoorden verbeteren op hun toets zelf en ook indienen de volgende les. Ge kunt het al raden waarschijnlijk, veel boeken en toetsen had ik niet echt de volgende les.

 

 

Dinsdagavond had Annelies een ongelooflijke goesting in overheerlijke chocomousse als dessert, fabuleus idee vond ik het. Ik begon dadelijk de ingrediënten klaar te zetten om meteen aan de slag te kunnen. Hoe rapper ons toetje klaar was, hoe sneller we konden smullen. Van smullen was geen sprake. Blijkbaar was er klein productiefoutje in de room die we gebruikt hadden en dat was duidelijk merkbaar aan het verkregen resultaat, we konden hetgeen we gefabriceerd hadden niet echt ‘chocomousse’ noemen. Ik probeer even onze verkregen smurrie te omschrijven zodat jullie zich een beeld kunnen vormen. (Voor diegene die zich na volgende beschrijving nog altijd geen beeld kunnen vormen moeten de foto’s er maar eens op na slagen).

Onderaan de pot lag er een bodempje bruine vloeistof (vergelijkbaar met koude chocomelk) met daarin een bruine, kleverige klomp room gelijkend op een wat rare soort klei. Het opeten van deze smurrie kwam niet meer aan de orde, dus zijn we er maar mee beginnen boetseren. Leuk alternatief voor iets dat je niet meer kan opeten, vind je niet?

 

Woensdag bleek er iets minder leuks op het programma te staan voor Dries en ik. De dag voordien (dinsdag dus) had de financieel manager (mevrouw die de geldzaken van Bwacha regelde)van de school het leven gelaten. We hadden die vrouw nog nooit eerder gesproken noch gezien. Woensdag startte de 3-daagse begrafenis. Ook de leerkrachten van Bwacha moesten naar de begrafenis, wij dus ook. De Bwachabus zou ons ter plaatse brengen. In de staffroom begon het wachten op de bus en opnieuw passeerden verschillende uren die we met wachten, wachten en wachten vulden vooraleer de schoolbus arriveerde. Na een hobbelige rit kwamen we bij het huis van de overleden vrouw aan. Ons avontuur kon beginnen, want een Afrikaanse begrafenis hadden we nog nooit bijgewoond.

Met z’n allen bewandelden we het paadje dat naar het huis leidde, Dries sloeg samen met de andere mannelijke leerkrachten links af om onder een kakigroene soort-van-partytent plaats te nemen. Zelf liep ik samen met de vrouwelijke leerkrachten het huis binnen. Voor we naar binnen gingen moesten we onze schoenen uitdoen. Ooh, verschrikkelijk, ik had natuurlijk juist schoenen aan die gigantisch stonken. Maar enfin, mijn schoenen waren uit en stonden aan de deur, dus zelf had ik weinig tot geen last van de mogelijke vrijgekomen stank.

Er lag een soort hard tapijt op de grond waarop we moesten plaatsnemen. Veel plaats was er helaas niet meer. Rondom rond zaten vrouwen tegen de muur, dus was ik wel verplicht van mijn voor een andere vrouw haar voeten te settelen. En daar zaten we dan, nietszeggend gewoon op de grond. Ik voelde mij nogal ambetant, zo als enige muzungu op een nogal triestige gelegenheid niet wetend wat nog zou komen of wat ik nog zou moeten doen.

Even later kwam een klas leerlingen het huis binnen. Je moet wel weten dat een klas hier bestaat uit een 50-tal leerlingen en ook die moesten zich allen op de grond neerzetten. De living zat nu wel degelijk stampvol. Één van de jongens stond recht en zei iets in bimba en ging daarna opnieuw zitten. Daarna begon de hele klas te zingen begeleid door een meegekomen leerkracht. Nadat ze dit ritueel een aantal keer hadden herhaald verlieten ze opnieuw het huis. Samen met de vrouwelijke leerkrachten bleven we nog enkele minuten zitten en begaven ons daarna richting tuin. Daar moesten we ons met enkele andere vrouwen die reeds in tuin zaten. We moesten plaatsnemen op een matje vervaardigd uit bamboe. We kregen een hoop kolen, enkele messen en een aantal snijplanken en kommen. We moesten alle kolen snijden. Ondertussen was nog één van de leerkrachten van Bwacha aangekomen en die zei me dat ik nog altijd geen chitenge (doek om rond je middel te wikkelen, alle vrouwen hebben het hier) aan had. Terwijl dat ze mij dat op school zelf al eens had gevraagd en ik daar al meldde dat ik geen had. Dus was het ook niet abnormaal dat ik die op de begrafenis zelf ook nog niet had. Wel, had ik een sjaal aan. Die heeft ze dan uiteindelijk op mijn hoofd gebonden omdat de vrouwen dat hier blijkbaar doen als ze werken. Daar zat ik dan met mijn sjaal op mijn hoofd gebonden, op een bamboe matje in het gras kolen aan het versnijden op een Zambiaanse begrafenis. Terwijl ik daar in de tuin zat was er een auto de oprit opgereden. Die auto zat vol met huilende, tierende vrouwen en mannen. Die gingen het huis binnen en bleven ook daar verder wenen en schreeuwen. Dit had ik nog nooit eerder gehoord, een groot aantal decibels werden daar geproduceerd. Eens alle kolen gesneden waren, mochten we opnieuw vertrekken. Gezien dat huis in de buurt van Nkrumah College lag namen Dries en ik een shortcut richting onze verblijfplaats.

 

Voor de rest is er deze week niet veel spannend meer gebeurd.

Donderdagnamiddag brachten we en bezoekje aan een van de lokale marktjes hier in Kabwe. Na een redelijk lange zoektocht en na een aantal keren vragen bereikten we het marktje. We voelden ons op slag alweer lijkbleek. We waren weer het middelpunt van de belangstelling daar. We zetten onze zoektocht in naar een uit-stof-vervaardigde-schooltas (veel leerlingen beschikken over zo’n rugzak) voor onzen Dries. Al snel vonden we een paar kraampjes die deze rugzakken verkochten. Na onze inkopen trokken we huiswaarts.

Gisteren liepen we snel even door een ander marktje waar we vandaag voor we onze blog postten nog even naartoe gaan. We kochten er 2 DVD’s vol romantische films. Gezien Dries enkel en alleen thriller, serieuze films en heroes (waar we niet altijd mogen naar kijken omdat hij alle afleveringen al zelf heeft gezien) heeft waarvoor we hem natuurlijk wel dankbaar zijn en we alle afleveringen van One three hill al uitgekeken hebben, werd het tijd voor meisjesfilms.

 

Gisteren zijn we ook beginnen kijken voor onze overige stage. Want het lesgeven loopt op zijn einde, meer bepaald dinsdag is onze laatste dag op Bwacha. Welliswaar onze laatste dag daar dat we lesgeven.

Voor onze overige stage zijn we even bij ‘Sables’ op bezoek gegaan. Sables is een organisatie die zorgt voor de opvang van straatkinderen. Straatkinderen kunnen daar overdag terecht, ze krijgen er 3 maaltijden per dag, ze krijgen er wat les en spelen spelletjes.

Na sables trokken we naar de ‘Hospice’, een ziekenhuis dat draaiende wordt gehouden door een aantal vrijwilligers. In dat ziekenhuis kunnen mensen uit de sloppenwijken terecht wanneer ze ziek zijn (vooral TBC en HIV/AIDS). Ze krijgen er een gratis behandeling (medicijnen, overnachting zolang het nodig is, eten). Daar spraken we met één van de verantwoordelijken en die zei ons dat hij ons kon gebruiken in een kinderdagverblijf. Dus die overige stage geraakt zeker en vast geregeld. Tijdens die overige stage zullen we dan de andere, minder prettige kant van Zambia mogen ervaren.

 

Sinds vorig weekend is onze familie hier wat uitgebreid. In de tuin huppelen namelijk 2 kleine puppy’s rond, Dries en Jens genaamd. Amusement gegarandeerd!

 

Zo dit was het dan weer voor deze week!

Hou Julie goed, doe je beste en god doet de reste!

Jullie worden gemist hier op Zambiaans grondgebied!

Nieuwtjes? Spannende verhalen?    à +32477329461

Tot zaterdag voor meer blog! Dag vrienden!