Rond 17U30 keerden we terug uit Lusaka naar het vertrouwde Kabwe. Nu moeten jullie weten dat plaats hier in de bussen en busjes volledig wordt benut en als ik zeg volledig dan is het ook volledig. Op iedere rij in de bus zaten 5 mensen, mensen in alle kleuren, met alle geuren en in alle maten. Wij zaten met z’n drieën vooraan op een verhoogje in de bus. Annelies en dries zaten in een Koninklijke stoel vergeleken met mijn zelf-in-een-geknutseld-vol-plakband-hangdend-bouwvallig-stoeltje met veel te lage leuning. Daarbovenop had ik nog eens een enorme kramp in mijn buik toen we Kabwe naderden. Man man, ik was kapot, gebroken, stijf, gekraakt, … Eens thuis gekomen heb ik natuurlijk heel de avond op d epot doorgebracht maar dat kon je waarschijnlijk al raden. Maar weet je een immoduimke kan wonderen doen! Opgestopt staat netjes.
Ik was deze week trouwens niet de enige met enkele kleine kwaaltjes. Ik ziek, iedereen ziek! Solidariteit noemen ze dat. Annelies haar hoofd stond op springen maar na de inname van een dafalganneke, was ze na 20u weer niet meer te houden. Dries daarentegen heeft wat last gehad van zijn rug en nek, daar valt natuurlijk niet zoveel tegen te beginnen. Nadat al deze ziektekiemen verdwenen waren heb ik de week dan nog maar eens afgerond op de pot en zo zijn we geëindigd waarmee we begonnen zijn. Eind goed, al goed!
En toen was het weer maandag! Feest! Maandag = wasdag, remember? Jaja, wij wisten het in ieder geval nog en we stonden niet te springen om aan onze dag te beginnen. Want dat betekende weer verzamelen, sorteren, bassins vullen, waspoeder toevoegen, 1u30 laten weken en dus wachten, uitwringen, bassins vullen, nogmaals uitwringen (grrrrrrr) en ophangen. Het wil nu wel weer lukken dat de wolken grijs waren ipv blauw. Maar we hebben het er toch maar op gewaagd, ge weet nooit dat de weergoden ons dit keer beter gezind zijn. En ja, Lucky we!! Geen spettertje die dag! Jiha!
Het jammere was wel dat onze kleren ’s avonds nog niet droog waren. Er moest natuurlijk iets tegenvallen é. Geluk hebben op wasdag bestaat immers niet. Dus…er zat maar 1 ding op, ieder plaatsje in de badkamer, ons kamer en dries’ kamer zoveel mogelijk benutten. Tijdens het uithangen van de was hebben Annelies en ik (ahja wij waren dan ook de was aan het uithangen) de ziel uit ons lijf getierd. Uit welgeteld 5 kledingstukken sprongen groene-sprinkhaanachtige-grashoppers. Ongelooflijk vieze beesten en waren zeker van plan om ons aan te vallen. Gelukkig was Superman Dries in de buurt die dadelijk ten rescue kwam!
Dinsdag stond het in orde brengen van ons visum op het programma. Veel goeds beloofde sit al niet echt! De principal had ons beloofd te begeleiden naar de dienst migratie. Samen met Anton Simbe, de persoonlijk driver van de principal, trokken we vol goede moed richting immigration office. Waar we al voor vreesden, werd een feit. Hier konden ze niets voor ons doen. Ze verwezen ons door naar een ander kantoor voor die onnozele stempel.
Ook daar bleek dat ze ons niet konden helpen, we moesten bewijzen dat we niet betaald werden.
Woensdag kon Annelies dan met een brief van de principal bewijzen dat we niet betaald worden. Maar opnieuw werd van her naar der gestuurd zonder enig resultaat. Tot we plots toch allemaal een stempel kregen met een handgeschreven vermelding dat we tem 27 april in het land kunnen blijven. Ook op Zambian style geraakt alles geregeld, alleen iets (veel) trager dan voorzien.
Even terugkeren in de tijd, naar dinsdag, want is namelijk nog niet alles over verteld. Na onze pogingen zonder resultaat om een simpele stempel te krijgen, holden we door een hevige regenbui om achteraan in de auto te springen en huiswaarts te keren. De regen viel met bakstenen uit de lucht, ongelooflijk. We stapten uit de auto en begonnen keihard op de poort te bonken. Ondertussen was de principal + driver al uit ons zicht verdwenen. Dus opnieuw in de auto springen om niet doorweekt te geraken was al geen optie meer. De enige optie die we hadden was kleddernat worden. We bleven kloppen, stampen, boksen,… op de poort en begonnen uit wanhoop te tieren. Met zo’n hevige regen kon niemand ons binnen horen. Toen had ik het ingenieuze idee om naar Mckenzie te bellen. Na enkele minuten wachten nu maakte het toch niet echt veel meer uit, (dat we kletsnat waren was gewoon een feit) kwam hij op zijn dooie gemak voorzien van een op-de-groei-gekochte-regenjas en gigantische paraplu (ik gaf hem geen ongelijk) de poort opendoen. Tot zover onze avonturen van dinsdag.
Voor de rest is er eigenlijk niet veel spectaculairs meer gebeurd tot vrijdag 27 februari.
De sportdag die voorzien was voor vorige week vrijdag was verplaats (zoals da al vaker gebeurd hier in Kabwe) naar deze vrijdag. IK voelde mij niet echt in mijn nopjes die dag maar ik ben toch mee geweest naar Bwacha. Al enkele meters voor we de schoolpoort bereikten hoorde we de Zambiaanse muziek al door de straten gieren. Het beloofde een enorm spektakel te worden met swingende, shakende achtergrondmuziek.
De sportdag op Bwacha bleek enkele te bestaan uit lopen, lopen en nog maar eens lopen. Maar er zaten wel enkele varianten op dat lopen. Je had de 100m sprint voor vrouwen en voor mannen, de 400m sprint voor vrouwen en voor mannen, de 5km voor mannen, de 3km voor vrouwen, de 4 x 100m voor mannen en vrouwen en dan als laatste de 4 x 400m voor mannen en vrouwen. Er was ook een looprace voor leerkrachten voorzien. Ik heb met spijt in het hart niet meegelopen of ze mochten mij al van bij de start afvoeren. Annelies heeft haar beste beentje voorgezet tijdens de 100m sprint en eindigde derdes! Iets om trots op te zijn. Mooie prestatie!
Ook Dries gaf zich volledig tijdens de 100m sprint maar zijn inzet mocht niet baten. Hij werd block gezet. Goed geprobeerd, zeggen we dan!
Een detail dat jullie toch moeten weten over deze dag. Vrijdag 27 februari is een bloedhete (37°C) dag.
Dus de leerlingen moesten het beste van zich zelf geven in de hitte. Ge kunt u al voorstellen dat zoiets natuurlijk niet zonder ongelukken kan door gaan. Op een bepaald moment draaiden de meisjes terwijl ze aan het lopen waren gewoon van hun orgel. Enkele leerlingen pikten de meisjes die onderuit gegaan waren op met de brancard (2 stokken en een blauwe bache ertussen) en brachten ze al lopend naar een klaslokaal. Dries en ik zo nieuwsgierig al we zijn, gingen een kijkje nemen in dat klaslokaal. Daar bleek het Red cross bestaande uit leerlingen van de 11de graad de gewonden/zieken te ‘verzorgen’. Verzorgen is hier misschien wel een iets te groot woord. Ik zal het anders omschrijven. In hetlokaal stonden 2 bedden en lag er een doek op de betonnen grond. Op de bedden lagen 2 meisjes en op de grond 4, allemaal flauwgevallen. Het enkelen van het rode kruis hielden de ventilator vast om de meisjes wat koelte te brengen, anderen masseerden hun benen en de overigen vulden wat kopjes met water en voegden er wat suiker aan toe. Van benen optillen als iemand is flauwgevallen hadden ze blijkbaar nog nooit gehoord. Eens ik dit weetje had laten vallen, haalden ze stoelen en tonnen om hun benen op te leggen. Na enkele minuten konden er enkele meisjes het lokaal verlaten. Één meisje bleef verkrampt op het bed liggen. Daar zat duidelijk iets goed fout. Ik trok haar ogen open, haar iris en pupil waren nergens te bespeuren. ZE was goed weg. Ik zei de leerlingen dat ze naar het ziekenhuis moest. Die antwoordden in koor: “No madam, she will be ok!”. Oké? Noemen zij dat ok? Na lang aandringen gingen ze op zoek naar de verantwoordelijke leerkracht. Die kwam op zijn dooie gemak met een smile op zijn gezicht het lokaal binnen geslenterd. Ik vertelde hem wat er aan de hand was en die zei: “wait”. Enkele minuten later kwam hij binnen met andere leerkracht in de hand. Opnieuw deed ik het hele verhaal. En die besliste uiteindelijk om haar met de schoolbus naar het ziekenhuis te brengen. Ik vraag me nog altijd af wat er met dat meisje ging gebeurd zijn moesten wij er niet geweest zijn.
Nu dit is nog niet alles. Op het einde van de dag lag er opnieuw een meisje in het bed. Dat er iemand in dat bed lag was niet nieuw, dat is daar op sportdag gewoon schering en inslag. Maar het feit dat ze helemaal over het bed lag te kronkelen was bizar. Ik vroeg haar waar ze pijn had. Ze had pijn in de streek van haar borstbeen maar kon in tegenstelling tot dat vorig meisje wel nog reageren op onze vragen. Op een bepaald moment zette ze zich recht en vroeg waar ze was. ZE wist niet meer wat er gebeurd was. Ik zei dat ze nog wat moest blijven liggen. Maar ze wilde niet. Ze duwde zich met grote moeite recht en strompelde het lokaal uit. Na enkele meters moesten een paar jongens haar dragen naar de schoolpoort waar ze op een stoel ging zitten. Uiteindelijk zijn we samen met enkele leerkrachten en 2 leerlingen met een blauw busje richting ziekenhuis vertrokken.
We droegen de leerlingen (want die konden niet meer zelf op hun benen staan) het ziekenhuis binnen. De verantwoordelijk dokter bleek dronken te zijn en zei ons dat zijn dienst erop zat. We brachten de meisjes naar de schoolbus en reden richting een ander ziekenhuis. Toen we ons daar gesetteld hadden en door al ongeveer een half uur vertoefden, meldde een van de ‘verpleegsters’ dat ze hen hier niet konden helpen. Want ze zouden in een ziekenhuis moeten overnachten en daarvoor hadden ze ginds geen bedden genoeg. Na al het administratief werk daar, op Zambiaans tempo, konden we na een uur weer opkrassen.
We stapten opnieuw op de bus en we vertrokken richting de huizen van die leerlingen om hun ouders te waarschuwen. Wel, die meisjes leven echt in het hol van pluto. Verschillende maisvelden later en een-bijna-naar-de-linkerkant-kanteling van de bus. Jongens, ik zag verwekers lijkbleek vna de schrik. Die bus lag gewoon bijna op zijn linkerkant, gelukkig had de chauffeur een fantastisch goede reflex om gazze te geven en zijn stuur eerst links en daarna volledig over te draaien naar rechts. Wat zeggen we dan? “Merci, chauffeur, merci chauffeur, merci!” Veel hobbelige wegen, putten, plassen, … later bereikten we het general hospital of Kabwe. WE leverden de toegetakelden af en vertrokken naar huis. Dit is een lange, aangrijpende dag geweest! Blij en afgetergerd kroop ik onder mijn muggennet in mijn laken en …zzzzzzzzzzzzz
Zondag ging Simbe ons komen ophalen om een Zambiaanse kerkdienst bij te wonen en dat om 8u. En toen was het 8u, en toen 8u15, en toen 8u30,… We hadden zogezegd al 2 auto’s horen stoppen en al 20 keren dachten we dat er iemand uitstapten. Maar nee, geen Simbe te bespeuren. Tot plots de gsm van Dries rinkelde. Aan de andere kant van lijn wist Simbe Dries te vertellen dat zijn dochtertje gebeten was door een slang en dat hij in het ziekenhuis was. Na zijn beozek aan het hospital ging naar huis om zich klaar te maken. Duskort samengevat hij kon ons pas om 9u45 komen ophalen. Een klein probleempje was wel dat we nog naar de shoprite moesten en dat dus voor 13u sluitingstijd graag. Geen probleem! Om 10u arriveerden we aan de shoprite. Na onze inkopen snelden we richting kerk. Onze haast haalde niet veel meer uit, we hebben welgeteld nog 1àminuten van de kerkdienst gezien en daarbovenop was het nog eens het bimbaanse deel. Veel hebben we er dus niet van onthouden, om niet te zeggen niets.
Eens thuis,stond de was ons alweer op te wachten. Dit keer moest het de zondag gebeuren, dan kon Dries ook eens een handje toe steken. De was aan het weken, wij aan het wachten. Plots stond ons zuster in de deuropening van ons kamer met de vraag of we geen spelletje wilden spelen. Natuurlijk!
Het spelletje ging als volgt: ‘ kommen waren gevuld met water, we moesten ons hoofd in de kom steken en water in ons mond nemen, dan zo snel mogelijk lopen naar een leeg flesje sprite en spuwen maar (het water é). Deze acties moest zoveel en zo snel mogelijk blijven herhalen tot je flesje helemaal vol water zat. En je mag drie keer raden wie gewonnen is, IK natuurlijk! De tweede keer wel Mckenzie maar laten we buiten beschouwing. Gezien hij mij eens volledig ondergespuwd heeft omdat meneer moest lachen, kunnen we zeggen dat hij mij min of meer uit mijn concentratie heeft gehaald en dus eigenlijk een beetje heeft vals gespeeld.
Daarna hebben we wat met waterballons gesmeten, eens die allemaal geklakt waren, had ons zus nog een nieuw spelletje. Een spelletje met een touw! Man, super lastig! Ik zal het principe van het spel eens uitleggen, SPRINGEN, SPRINGEN,SPRINGEN, telkens over da touw en het moeilijke was dat het touw telkens wat omhoog werd geschoven. Aangezien ik heel lenig ben was dat voor mij dus een makkie! Niet dus! Man mijn lies, ze stond op scheuren. Maar om eerlijk te zijn heb ik het er nog goed vanaf gebracht.
Eens we onze was hadden opgehangen, het opnieuw begon te regenen en we opnieuw ieder plaatsje in de kamers moesten vol leggen met kleren en na het avondmaal dachten we dat onze avonturen voor deze week erop zaten. Had je gedacht, inderdaad. Annelies en ik hadden wortels schoongemaakt en in plakjes gesneden met de bedoeling om ze al te koken en dan in de diepvries te steken. Zo hadden we op andere dagen niet zoveel werk om eten te maken. Schitterend idee, eigenlijk é! Er was maar één klein detail we waren de wortels vergeten te koken. Dan maar na het avondmaal, é. We gingen in de kamer zitten en aangezien we te moe waren om nog een filmpje mee te pikken, besloten we kop/staart te spelen met het thema ‘dieren’. Na verloop van tijd vonden we geen dieren meer met de letter ‘e’, terwijl we volop aan het brainstormen waren om een dier te vinden beginnend met een ‘e’ rook iets verbrands, maar ik wist totaal niet wat dat kon zijn. Tot het mij te binnenviel dat onze wortels nog op het vuur stonden. We snelden naar de keuken en inderdaad ipv oranje wortelen hadden we roetzwarte wortels. En niet alleen onze wortelen waren zwart ook de pot was aangebrand. Gelukkig zijn hier voorzien op aangebrande potten en ligt er hier een portie staalwol. Dries heeft het volledige stukje staalwol opgewreven aan de pot. Maar we kunnen niets anders zeggen da dat hij dat goed gedaan heeft want er was geen zwart plekje meer te bespeuren, alleen de onderkant van de pot was helemaal pikzwart maar dat was alleen door ons toedoen dat die zwart was.
Zo dit waren mijn helse avonturen van deze week!
Spannende avonturen in ons Belgenlandje? Zoja, laat ze me weten!
Dag vrienden!
Ciaokes!
