Mulichani muzungu’s!!

{ februari 14, 2009 @ 9:15 am } · { Uncategorized }

Eindelijk konden Dries en ik, Annelies jammergenoeg niet, uitslapen. Uitslapen in Zambia staat gelijk aan opstaan om 8u want op dat moment is het al veel te warm om nog een uur te snoozen, en is het reeds veel te klaar om je nog even om te draaien.

Eens volledig geprepareerd, waren we klaar voor vertrek richting de Zambiaanse supermarkt, de welbefaamde en welombekende ‘shoprite’! Aangezien Annelies vandaag bij het om 6u zielig en alleen opstaan een jaartje ouder is geworden, voelden we ons geroepen bij onze aankomst op Bwacha al een mini-verjaardagsparty in elkaar te boksen. Hiervoor hebben wij nodig: 1.  feesthoedjes, 2. toeters, 3. bellen, 4. partyballonnen en last but not least feestlustige Zambiaanse leerkrachten. Eens Dries een sein gaf, klaar te zijn met de inkleding van de leraarskamer inclusief leerkrachten, begeleidde ik de niets vermoedende Annelies richting staffroom. SUPRISE!! Na het spetterende mini-feestje op Bwacha met de collega’s wilden we het feestgedruis niet dadelijk stilleggen en beslisten om wat nieuwe vrienden uit te nodigen en voor hen lekkere Belgische pannenkoeken te bakken. Dit helaas wel zonder de niet-anti-plak-zambiaanse-pannen indachtig te zijn. Daar ging ons spetterend pannenkoekenfeest! SNIF! Dan maar zonder. Naarmate de avond vorderde raakten we verzeild in een heuse discussie met onze vriend Ngonga. Tot klokslag 12uur hadden we het uitgehouden. Voor een uitgebreid verslag van dit discussiemoment verwijs ik naar de blog van Dries.

Na onze pannenkoekentegenslag van vorige avond kwamen we op het lumineuze idee, een kijkje te gaan nemen in de shoprite, hopend een teflonpan in de rekken aan te treffen. GEVONDEN! ’s Avonds gingen we vol goede moed aan het bakken geslagen. Ook het opgooien van de pannenkoeken ontbrak niet. Jammergenoeg overleefden niet alle pannenkoeken onze kunsten, meer specifiek mijn kunsten. Dit is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan mijn lak aan richtingsvermogen.

 

Niet alleen op het verjaardagsfeestje kwam er een fameuze discussie op gang ook op Bwacha wordt dagelijks volop gediscussieerd. Niet enkel religie, het al dan niet naar de kerk gaan, sterk geloof, ongeloof, … is een serieus twistpunt ook over alles wat ook maar iets maken heeft met relatie tussen man en vrouw en huwelijk worden we het bloed van onder de nagels gevraagd.

Mogen mannen meerdere vrouwen hebben? Moet iedereen trouwen? Hoeveel moet een man betalen als hij met een vrouw wil trouwen? Betalen jullie met dieren of met geld? …?

Wie van de mannen onder jullie niet genoeg kan krijgen van de vrouwen moet zeker en vast Zambia tot zijn thuisland omtoveren. Meerdere vrouwen per man is hier geen droom maar werkelijkheid. In sommige delen van het land kan je zelfs aan een paar forse Zambiaanse typen vragen of ze die ene bloedmooie vrouw kuierend langs de aarden wegen op hun schouder willen gooien en willen afzetten aan uw huis. Voila, nu is ze van u!

 

We kregen ook al vaak te maken met de african style van afspraken maken, zich eraan houden, regelingen treffen, zaken repareren en fiksen, …. Zo ging het internet op Nkrumah College de week na onze aankomst opnieuw op en top werken. Of nee, laten we zeggen morgen, of nee volgende week of misschien wel de week daarna, of nee om heel zeker te zijn volgende maand. Kortweg het internet op Nkrumah is nog altijd down en zal dit waarschijnlijk wel nog enige tijd blijven. Ook onze afspraken met mister Mbewe gebeuren op Zambian style. Dit betekent voor ons zoveel als wachten, nog een kwartier langer wachten, laten we zeggen een halfuur, of nee een uur. Ja, een uur dat zal ongeveer de gemiddelde wachttijd zijn voor een afspraak met mister Mbewe.

 

 

Even onze dagelijkse route beschrijven!

Om 6u al geeuwend strompelen naar de badkamer, met een sliding naar de keuken op zoek naar de melk en cornflakes. Via de achterdeur naar de rode poort. Al piepend en krakend wordt de poort geopend en komen we dadelijk terecht tussen een menigte schoolgaande jongeren in uniform op de aarden weg vol putten, zand en stenen. Eens de tred erin gezet, wandelen we richting Nkrumah waar Barry ons in zijn blauwe bus opwacht. Mits enkele tussenstops waarbij leerlingen worden afgezet, werknemers van Nkrumah worden opgehaald en anderen op- en afstappen worden we gedropt aan het rondpunt dat ons verder leidt naar Bwacha. Na een 10 minuutjes te hebben gewandeld op een aarden weggetje en 60 keren ‘Mulichani’, ‘bueno’, te hebben gezegd langs de weg komen we aan op Bwacha. Doorheen de leraarskamer, na 10 handen te hebben geschud, Goodmorning, Mulichani, Muribwanchi, How are you?, Fine, thank you and you te hebben gezegd, begeven we ons naar het wetenschapslokaal. De nodige lessen geven en opnieuw vertrekken.

Voor de tweede keer op dezelfde dag dat zelfde aarden weggetje aflopen en dan hand opsteken als een blauw busje toeterend het weg inrijdt. Instappen en wegrijden. Dit blauwe busje (met de nadruk op JE, met de grote van een klein volkswagenbusje) wordt met een 20tal hoofdzakelijk zambiaanse mensen met alle (onaangename) geuren en in alle mogelijke vormen en maten geladen. Deze busjes zijn een pretpark op zichzelf. Je gaat van links naar rechts, van voor naar achter, van boven naar onder, met als vervelend gevolg dat je nogal dikwijls met je hoofd tegen één van de weinig vastgevezen ijzeren latten terechtkomt. Na een avontuurlijke rit, aangekomen op het eindstation, zijn we klaar om te voet te vertrekken naar mister Chella’s huis, na 25 keer te hebben gehoord: ‘Tuuuuut, tuuuut, taxi? Cab?’.

 

Vandaag, vrijdag de dertiende, vond de Miss Bwacha election plaats. Op die manier werd onze werkweek met een amusante afsluiter afgerond. Annelies en ik werden vriendelijk verzocht om even als jury te fungeren tijdens de verkiezing. Dit aanbod hebben we met plezier aangenomen. En daar zaten we dan, helemaal vooraan op een keiharde metalen stoel met een even harde houten bank voor ons neus met daarop het later-doorslaggevende scoreblad. De volle 5 kandidates moesten telkens een deel van hun garderobe showen. De wedstrijd werd in volgende categorieën opgedeeld: casual, traditional, office wear, cockail and sports. Deze werden telkens aangevuld met een vleugje Zambiaans entertainment. Er werd een lied gedraaid en kwamen enkele leerlingen van Bwacha playbacken of dansen. Man, zoiets heb ik nog nooit eerder gezien. Zo dansen, miljard, twas de moeite, meer dan de moeite. Ik durf mijn Belgian moves hier niet boven te halen, ik ga mij doodschamen. Ook dansen ze hier nogal heel intiem, het achterwerk van de meisjes valt bijna letterlijk in de schoot van een naast haar dansende Zambiaan. Wij moesten elk van deelneemsters beoordelen op volgende criteria: smile, steps, podium management, outfit and confidence. Dries was op het einde van de verkiezing presentator van dienst. Hij mocht ode uiteindelijke uitslag aan het publiek verkondigen. De winnares mag morgen (zaterdag) deelnemen aan de miss Kabwe High Election, een schoonheidswedstrijd voor de meisjes van de High Schools van Kabwe en ook wij zullen opnieuw van de partij zijn.

Zaterdag is het ook Valentine’s Day. Hier geen commerciële stunt maar wel iets wat volop gevierd wordt blijkbaar. Ook wij gaan de Valentine sfeer in de stad even opsnuiven, ik ben benieuwd hoe het er zal aan toe gaan. We hebben in ieder geval al afgesproken met enkele van onze collega’s om de bloemetjes even buiten te zetten. Wat het uiteindelijk zal worden, zal je volgende keer kunnen lezen.

 

Zondag zijn Annelies en ik uitgenodigd op een traditionele Zambiaanse ‘Kitchenparty’. Een soort vrijgezellenfeestje. Het wordt hier waarschijnlijk kitchenparty genoemd omwille van het feit dat de genodigden als gift voor de bruid in wording een keukentoestel moeten zien te bemachten (lees kopen). Vandaar dat ze ons westerlingen waarschijnlijk hebben uitgenodigd. Want de vrouw voor wie dit wordt georganiseerd kennen we zelfs niet eens persoonlijk. We werden geïnviteerd door een leerkracht op Bwacha, die zal boos zijn als we niet komen opdagen want ze wil ons eens zien dansen. Dat belooft!!

Hiervoor lieten we een traditioneel kleed ontwerpen met zelfgekozen en betaalde stof. Straks mogen we onze knalrode jurken afhalen. SPANNEND!

 

 

Dag vriendjes tot volgende week!

 

En voor diegene die mij heel erg missen en denken dat een bericht naar het verre Zambia meer dan 5 euro kost kunnen mij bereiken op mijn belgisch nummer en dat voor een spotprijsje (zelfde prijs als wanneer je een bericht stuurt in België naar mij)!