Berly bij de Zambiaantjes

Zaterdagavond = Valentine’s night. Maar veel speciaals is er die dag noch nacht eigenlijk niet gebeurd, toch niet in kader van Valentine. Wijzelf hebben er immers wel een spetterende avond/nacht van gemaakt!

We zijn met z’n drieën op zaterdagavond vergezeld, begeleid en geadviseerd door Mizozi (één van de dochter van ons mama en papa hier) en echtgenoot, beiden dertigers, het Zambiaanse nachtleven in Kabwe gaan verkennen. En dit al van 20u30. Ze brachten ons van de ene bar, club naar de andere. We hadden voor iedere bar welgeteld 2 minuten om te oordelen of het ons aanstond of niet daar. Een achttal clubs en een ontmoeting met één van onze collega’s vanop Bwacha die toen al goed beschonken was, later mochten we een bar kiezen om ons uit te leven. We shaketen op de ritmische Zambiaanse beats. We gooiden al onze troeven op tafel om niet af te steken naast al die swingende en zonder-moeite-dansende-Zambianen. Blijkbaar met resultaat want iedereen wilden ons zien dansen en wilden zelfs met ons dansen. We voelden ons opnieuw vre populair. Maar na verloop van tijd begint die populariteit wel serieus tegen te spreken. Ge kunt niet op uw gemak een danske placeren of er wil iemand iets vragen, of met u praten, of met u dansen, of…, of …, of …

Maar we mogen wel spreken van een zeer geslaagde,amusante avond/nacht. Door deze geslaagde nacht zat naar de kerk gaan er ’s anderendaags wel niet meer in.

Mits een drietal aanpassingen aan het kleed van Annelies wegens te klein, kunnen we onze Zambiaans ontworpen jurk geslaagd noemen. Gelukkig! We willen er immers stralend uitzien om onze allereerst kitchenparty bij te wonen. Opdracht 1 is voltooid, we zien er goed uit (zie foto’s en breng een oordeel uit). We hebben slecht één enkel klein probleem: vervoer. Op een limousine om ter plaatse te geraken en in stijl te arriveren is zeker al geen optie. Of we moesten de 4 km in ons stijlvolle jurk over aarden wegen te voet af leggen, of we moesten wandelen tot we een taxi of een voor-de-schroothoop-blauw-busje konden tegenhouden, of we konden één van onze connecties opbellen. We kozen voor het laatst genoemde, maar helaas, niemand kon ons komen ophalen en ook onze familie hier was niet staat ons te vervoeren. Dan maar te voet, …, dachten we. Gelukkig belde ons vader een taxi voor ons en konden we toch in stijl = Zambiaanse stijl aankomen op het feest.

Voor de poort van de Njangi Club staat Rose (één van onze collega’s op Bwacha) inclusief kado ons al op te wachten. Het feest vond plaats in open lucht, in Zambia is dat namelijk niet zo riskant als in België. Het was immers stralend weer die dag.

We mochten plaatsnemen op van die kakigroene plastieken tuinstoelen, die allemaal op rijen naast elkaar stonden. Zo voelden we ons eigenlijk toeschouwers van een theatervoorstelling. In shifts konden we aanschuiven aan het buffet. Met een plastieken wit bord gevuld met verschillende soorten vlees, brood, cake, aardappelen, groeten, … op de schoot, een plastieken vork in de hand en onze drank tussen ons benen proefden we van de plaatselijke delicatessen. Het ene smaakte al wat beter dan het andere maar ik mag wel zeggen, het heeft me gesmaakt. Ik heb mijn vingers afgelikt maar dat niet alleen omdat het lekker was maar dan vooral omdat we meer da helft van het eten met ons handen moesten eten.

Tijdens de maaltijd genoten we van het spektakel, dat weer op Zambian style een uur later begonnen is dan voorzien. Voor ons stonden echt niet overdreven een honderdtal kado’s en zoals het hoort op een kitchenparty allemaal keukenassesoires, keukenbenodigdheden en dit van borden, glazen, 50 dezelfde potten en pannen allemaal even slecht want het zijn geen tafelpannen maw pannen en potten waar al uw eten blijft aan hangen), kasten, tafel, stoelen, oven, microgolfoven, kookplaat, ….

Op een bepaald moment wordt de bruid ‘binnen’ gebracht. Een rij vrouwen wandelt de club binnen met daartussen in de bruid verstopt onder een doek vergezeld van 2 andere vrouwen. De bruid in wording onder het doek samen met de 2 andere gaat op haar knieën op een matras zitten. Daarna komt een nieuwe rij van vrouwen en mannen al zingend naar voor. Ergens in deze valt de bruidegom te bespeuren. Hij moet nu zijn vrouw ontsluieren. Eens dit gebeurd is neemt hij plaats op een stoel in het midden van het gezelschap. Zijn toekomstige echtgenote kruipt op handen en knieën naar haar man en geeft hem een geschenk. Het rare is dat hij zelfs niet benieuwd was wat er in het kado zat want hij heeft het zelfs niet uit de verpakking gehaald. Zijn vrouw legde zich daarna afwisselend neer op haar beide zijden in de grond voor de voeten van haar echtgenoot. Dit om te tonen dit ze hem ten volle respecteert. Hierna placeerden de man en zijn vrienden nog een dansje en hierna mochten ze opnieuw beschikken. Hij is daar welgeteld de volle 15min geweest.
Het hele feest heeft de bruid op haar knieën gezeten en rondgekropen. Ze mocht ook geen enkele glimlach tevoorschijn toveren en moest tevens haar hoofd de hele tijd naar de grond gebogen houden. Dit om te tonen dat ze ook iedere aanwezige respecteert.

Dan was de tijd aangebroken om enkele huishoudelijke kadootjes openen te maken. De organisatrice telkens enkele namen af van mensen die dat bepaald ksdo geschonken hadden. Deze moesten dat naar voor gaan, hun kado zelf uitpakken, en je schoenen uitdoen, dan op de knieen gaan zitten voor de bruid en uitleggen waarvoor je het kado kon gebruiken. Het moment dat een drietal vrouwen op conga`s beginnen te trommelen,moet je gaan dansen en plein publiek. En ja je kan het raden, ook onze namen werden afgeroepen, bijgevolg moesten ook wij het volledige ritueel volgen en dus ook dansen. Gelukkig werden we met luid geklap en geroep aangemoedigd door de aanwezige Zambiaanse vrouwen. Al blozend gingen we terug naar onze kakigroene plastieken tuinstoel.

Duidelijk een leuke, onvergetelijke namiddag!

Maandag staat normaalgezien gelijk aan rustdag dan wel enkel voor Annelies en ik want Dries moet present zijn op Bwacha voor de laatste 2 periods. Maar rustdag dat had je gedacht. Werken, werken en nog eens werken. Nog niet bekomen van onze hete nacht, waren we al de vuile was aan het verzamelen. En ik moet zeggen, het was de moeite! Heel onze badkamer stond overvol met bassins vol kleren, zelfs het bad lag boordevol. De was verzamelen, sorteren, in bassins doen, bassins vullen met water en dan voorzien van de nodige handwas-waspoeder is niets vergeleken met het telkens 2 keer uitwringen van alle kleren plus da nog eens ieder vlekje op dries’ broeken één per één uitwassen.

Eerst laten we de was 1u30 weken en terwijl nemen we de borstel en de dweil in de hand. Eens onze kamer, de badkamer en dries’ kamer geheel zijn uitgeborsteld en alle kizzige beesten, al het lange haar en stof in een plasticzak is verzameld, zetten we ons op onze knieën met ofwel een schotelvod of splinterdunne dweil in de hand, klaar om de grond op te blinken.

Helaas hebben we het enorm slechte idee gehad van eerst de badkamer te kuisen en daarna onze was uit te wringen. We mochten de badkamer nog eens helemaal over doen. Laat het een lesje wezen zodat we leren uit ons fouten! En natuurlijk zijn de weergoden ons op maandag-wasdag ook niet goed gezind want eens alles buiten hangt begint het cats and dogs te regenen. Hebben wij een geluk dat onze mama zo vriendelijk was geweest alles was binnen te nemen want wij waren even inkopen gaan doen. Eens thuis gearriveerd mochten we dadelijk opnieuw beginnen werken. We hebben alle kleren dan maar in de badkamer opgehangen zodanig dat er één survivalparcours ontstond in onze badkamer. Je had altijd 5 min nodig om eerst alle kleren te ontwijken vooraleer je relaxed op de pot kan plaatsnemen. Ook ieder plekje in onze kamer hadden volop benut om kledij te drogen te leggen. Op de zetels, op de klinken, op de kastdeuren, bovenop de deuren, op de tafel, ….

Om dan nog even terug te keren op het lesgeven. Ik kan geen enkele les volledig geven zonder meer dan een keer gestoord te worden.
KLOP KLOP, mag ik die of die eens spreken?
KLOP KLOP, mag ik een aankondiging doen?
KLOP KLOP, …?
En deze week werd ik opnieuw gestoord. Maar dit keer kon ik er niet zo hard mee lachen. Twee leerkrachten kwamen mijn klas binnen. Ze hadden een paar leerlingen nodig, ze moesten hen iets zeggen. Een vijftal leerlingen gingen naar voor en kregen de volle lading voorgeschoteld zowel fysiek als verbaal. Na de verbale preek moesten de leerlingen hun rechterbroekspijp oprollen en toen haalde de leerkracht zijn houten stok boven en sloeg een vijftal keer zo hard mogelijk op hun blote kuit!
Het erge is dat de leerlingen die geslagen worden daar gewoon mee lachen. Een duidelijk teken dat slaan niets maar dan ook niets uithaalt!

Dit weekend hebben we doorgebracht in de Zambiaanse hoofdstad, Lusaka. We zijn vrijdagavond om 17u30 vertrokken hier in kabwe met een van die net-een-slag-groter-blauw-busje. Ik had natuurlijk weer de beste plaats van heel het busje zorgvuldig uitgekozen. Ja, niet dus. Ik zat aan het wiel. Ik heb dus 2 uren lang met mijn knieen opgetrokken, met mijn trekrugzak tussen mijn benen terwijl mijn gatbeentjes de harde zetel doorboorden op de bus gezeten. Eens aangekomen op de bestemming en dus volledig gekraakt en gebroken namen we een taxi richting hotel.
We hadden immers een gratis slaapplaats kunnen versieren in Lusaka en dit door een stom toeval. Die keer dat we geland waren in malawi en wij dachten dat we in Zambia waren, heb ik gelukkig een ferm behaarde Turkse Zambiaanse macho aangesproken en hem gevraagd of we al in Zambia geland waren. Na afloop van ons gesprek gaf hij ons zijn visitekaartje met z’n gsmnummer op. We mochten hem altijd bellen als we hem nodig hadden en eens we in Lusaka zouden zijn bood hij ons een week gratis verblijf aan in zijn hotel.

En amai, wat voor een hotel. Ik had mij het ergste voorgesteld kwestie van niet teleurgesteld te zijn. Integendeel dit overtrof mijn grootste verwachting (dit wel op Zambiaans niveau). Toen we de receptie gepasseerd waren, belandden we in de tuin met zwembad, ligzetels, gras, exotische planten, schommelstoel, bar met strooien dak, zetels, romeinse ligzetel, dartbord, pooltafel, …
In de kamer stonden 2 zalig-liggende-bedden, een bad met douchekop, ventilator, airco, toilet, …En niet alleen ons verblijf was gratis, ook het eten was voor niets, vre gevarieerd was het niet maar wel heerlijk. Zaterdag kregen we dan zelfs nog eens een persoonlijke chauffeur om ‘t stad een beetje te verkennen.Zaterdagavond zijn we dan het Zambiaanse nachtleven gaan verkenen in Lusaka. In het eerste cafe dat we binnnen gingen werden we terug weggestuurd, we waren te jong, we moesten 23 zijn om daar iets te drinken. We mochten wel binnen als we iets aten maar we hadden al gegeten, gratis! Dus zijn we het maar weer aangescart. We zijn dan naar een nachtclub getrokken. Helaas stond daar een bordje met daarop vermeld: dresscode casual and smart en daarboven stond niet onder de 25. Dus zijn we het daar dan ook afgetrapt en zijn we dan gewoon iets gaan drinken met het idee daarna te vertrekken naar de lodge. Op zoek naar een taxi, kwam er gelukkig een Zambia aangelopen, die ons dan meegenomen heeft naar Alfa-bar. Waar we terug ons uiterste best gedaan hebben om onze beste skakesmoves boven te halen. Het was opnieuw een geslaagde avond/nacht!

En hoe is het leven daar nog in ons Belgenlandje?
Nieuwtjes? Spannende gebeurtenissen? Andere?

Tot Blogs, Berly!

Eindelijk konden Dries en ik, Annelies jammergenoeg niet, uitslapen. Uitslapen in Zambia staat gelijk aan opstaan om 8u want op dat moment is het al veel te warm om nog een uur te snoozen, en is het reeds veel te klaar om je nog even om te draaien.

Eens volledig geprepareerd, waren we klaar voor vertrek richting de Zambiaanse supermarkt, de welbefaamde en welombekende ‘shoprite’! Aangezien Annelies vandaag bij het om 6u zielig en alleen opstaan een jaartje ouder is geworden, voelden we ons geroepen bij onze aankomst op Bwacha al een mini-verjaardagsparty in elkaar te boksen. Hiervoor hebben wij nodig: 1.  feesthoedjes, 2. toeters, 3. bellen, 4. partyballonnen en last but not least feestlustige Zambiaanse leerkrachten. Eens Dries een sein gaf, klaar te zijn met de inkleding van de leraarskamer inclusief leerkrachten, begeleidde ik de niets vermoedende Annelies richting staffroom. SUPRISE!! Na het spetterende mini-feestje op Bwacha met de collega’s wilden we het feestgedruis niet dadelijk stilleggen en beslisten om wat nieuwe vrienden uit te nodigen en voor hen lekkere Belgische pannenkoeken te bakken. Dit helaas wel zonder de niet-anti-plak-zambiaanse-pannen indachtig te zijn. Daar ging ons spetterend pannenkoekenfeest! SNIF! Dan maar zonder. Naarmate de avond vorderde raakten we verzeild in een heuse discussie met onze vriend Ngonga. Tot klokslag 12uur hadden we het uitgehouden. Voor een uitgebreid verslag van dit discussiemoment verwijs ik naar de blog van Dries.

Na onze pannenkoekentegenslag van vorige avond kwamen we op het lumineuze idee, een kijkje te gaan nemen in de shoprite, hopend een teflonpan in de rekken aan te treffen. GEVONDEN! ’s Avonds gingen we vol goede moed aan het bakken geslagen. Ook het opgooien van de pannenkoeken ontbrak niet. Jammergenoeg overleefden niet alle pannenkoeken onze kunsten, meer specifiek mijn kunsten. Dit is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan mijn lak aan richtingsvermogen.

Niet alleen op het verjaardagsfeestje kwam er een fameuze discussie op gang ook op Bwacha wordt dagelijks volop gediscussieerd. Niet enkel religie, het al dan niet naar de kerk gaan, sterk geloof, ongeloof, … is een serieus twistpunt ook over alles wat ook maar iets maken heeft met relatie tussen man en vrouw en huwelijk worden we het bloed van onder de nagels gevraagd.

Mogen mannen meerdere vrouwen hebben? Moet iedereen trouwen? Hoeveel moet een man betalen als hij met een vrouw wil trouwen? Betalen jullie met dieren of met geld? …?

Wie van de mannen onder jullie niet genoeg kan krijgen van de vrouwen moet zeker en vast Zambia tot zijn thuisland omtoveren. Meerdere vrouwen per man is hier geen droom maar werkelijkheid. In sommige delen van het land kan je zelfs aan een paar forse Zambiaanse typen vragen of ze die ene bloedmooie vrouw kuierend langs de aarden wegen op hun schouder willen gooien en willen afzetten aan uw huis. Voila, nu is ze van u!

We kregen ook al vaak te maken met de african style van afspraken maken, zich eraan houden, regelingen treffen, zaken repareren en fiksen, …. Zo ging het internet op Nkrumah College de week na onze aankomst opnieuw op en top werken. Of nee, laten we zeggen morgen, of nee volgende week of misschien wel de week daarna, of nee om heel zeker te zijn volgende maand. Kortweg het internet op Nkrumah is nog altijd down en zal dit waarschijnlijk wel nog enige tijd blijven. Ook onze afspraken met mister Mbewe gebeuren op Zambian style. Dit betekent voor ons zoveel als wachten, nog een kwartier langer wachten, laten we zeggen een halfuur, of nee een uur. Ja, een uur dat zal ongeveer de gemiddelde wachttijd zijn voor een afspraak met mister Mbewe.

Even onze dagelijkse route beschrijven!

Om 6u al geeuwend strompelen naar de badkamer, met een sliding naar de keuken op zoek naar de melk en cornflakes. Via de achterdeur naar de rode poort. Al piepend en krakend wordt de poort geopend en komen we dadelijk terecht tussen een menigte schoolgaande jongeren in uniform op de aarden weg vol putten, zand en stenen. Eens de tred erin gezet, wandelen we richting Nkrumah waar Barry ons in zijn blauwe bus opwacht. Mits enkele tussenstops waarbij leerlingen worden afgezet, werknemers van Nkrumah worden opgehaald en anderen op- en afstappen worden we gedropt aan het rondpunt dat ons verder leidt naar Bwacha. Na een 10 minuutjes te hebben gewandeld op een aarden weggetje en 60 keren ‘Mulichani’, ‘bueno’, te hebben gezegd langs de weg komen we aan op Bwacha. Doorheen de leraarskamer, na 10 handen te hebben geschud, Goodmorning, Mulichani, Muribwanchi, How are you?, Fine, thank you and you te hebben gezegd, begeven we ons naar het wetenschapslokaal. De nodige lessen geven en opnieuw vertrekken.

Voor de tweede keer op dezelfde dag dat zelfde aarden weggetje aflopen en dan hand opsteken als een blauw busje toeterend het weg inrijdt. Instappen en wegrijden. Dit blauwe busje (met de nadruk op JE, met de grote van een klein volkswagenbusje) wordt met een 20tal hoofdzakelijk zambiaanse mensen met alle (onaangename) geuren en in alle mogelijke vormen en maten geladen. Deze busjes zijn een pretpark op zichzelf. Je gaat van links naar rechts, van voor naar achter, van boven naar onder, met als vervelend gevolg dat je nogal dikwijls met je hoofd tegen één van de weinig vastgevezen ijzeren latten terechtkomt. Na een avontuurlijke rit, aangekomen op het eindstation, zijn we klaar om te voet te vertrekken naar mister Chella’s huis, na 25 keer te hebben gehoord: ‘Tuuuuut, tuuuut, taxi? Cab?’.

Vandaag, vrijdag de dertiende, vond de Miss Bwacha election plaats. Op die manier werd onze werkweek met een amusante afsluiter afgerond. Annelies en ik werden vriendelijk verzocht om even als jury te fungeren tijdens de verkiezing. Dit aanbod hebben we met plezier aangenomen. En daar zaten we dan, helemaal vooraan op een keiharde metalen stoel met een even harde houten bank voor ons neus met daarop het later-doorslaggevende scoreblad. De volle 5 kandidates moesten telkens een deel van hun garderobe showen. De wedstrijd werd in volgende categorieën opgedeeld: casual, traditional, office wear, cockail and sports. Deze werden telkens aangevuld met een vleugje Zambiaans entertainment. Er werd een lied gedraaid en kwamen enkele leerlingen van Bwacha playbacken of dansen. Man, zoiets heb ik nog nooit eerder gezien. Zo dansen, miljard, twas de moeite, meer dan de moeite. Ik durf mijn Belgian moves hier niet boven te halen, ik ga mij doodschamen. Ook dansen ze hier nogal heel intiem, het achterwerk van de meisjes valt bijna letterlijk in de schoot van een naast haar dansende Zambiaan. Wij moesten elk van deelneemsters beoordelen op volgende criteria: smile, steps, podium management, outfit and confidence. Dries was op het einde van de verkiezing presentator van dienst. Hij mocht ode uiteindelijke uitslag aan het publiek verkondigen. De winnares mag morgen (zaterdag) deelnemen aan de miss Kabwe High Election, een schoonheidswedstrijd voor de meisjes van de High Schools van Kabwe en ook wij zullen opnieuw van de partij zijn.

Zaterdag is het ook Valentine’s Day. Hier geen commerciële stunt maar wel iets wat volop gevierd wordt blijkbaar. Ook wij gaan de Valentine sfeer in de stad even opsnuiven, ik ben benieuwd hoe het er zal aan toe gaan. We hebben in ieder geval al afgesproken met enkele van onze collega’s om de bloemetjes even buiten te zetten. Wat het uiteindelijk zal worden, zal je volgende keer kunnen lezen.

Zondag zijn Annelies en ik uitgenodigd op een traditionele Zambiaanse ‘Kitchenparty’. Een soort vrijgezellenfeestje. Het wordt hier waarschijnlijk kitchenparty genoemd omwille van het feit dat de genodigden als gift voor de bruid in wording een keukentoestel moeten zien te bemachten (lees kopen). Vandaar dat ze ons westerlingen waarschijnlijk hebben uitgenodigd. Want de vrouw voor wie dit wordt georganiseerd kennen we zelfs niet eens persoonlijk. We werden geïnviteerd door een leerkracht op Bwacha, die zal boos zijn als we niet komen opdagen want ze wil ons eens zien dansen. Dat belooft!!

Hiervoor lieten we een traditioneel kleed ontwerpen met zelfgekozen en betaalde stof. Straks mogen we onze knalrode jurken afhalen. SPANNEND!

Dag vriendjes tot volgende week!

En voor diegene die mij heel erg missen en denken dat een bericht naar het verre Zambia meer dan 5 euro kost kunnen mij bereiken op mijn belgisch nummer en dat voor een spotprijsje (zelfde prijs als wanneer je een bericht stuurt in België naar mij)!