Berly bij de Zambiaantjes

Hier ben ik dan weer, na een week van stilzwijgen!

Bwacha High School

Eerst gaan we eens een tweetal weken terug in de tijd. Deze week was namelijk onze laatste week van zwaar labeur. Iedere ochtend brachten we onze tijd door op Bwacha High School. Aangezien de examens van start waren gegaan en het leeuwendeel van de leerkrachten er geen zin meer in had en dan maar ging staken, konden we ons dus meer dan nuttig maken op school. Allé, dat dachten we dus maar ik vraag me nog altijd of in ons opzet om ons nuttig te maken geslaagd zijn. Want ik snap nog altijd niet hoe meer dan de helft van de leerlingen er in slaagt niet te slagen zelf als afkijken letterlijk een makkie is. De Zambiaanse leerlingen zouden hun schoolcarrière in België nog al snel van de baan mogen schuiven en het erge is dat alleen Annelies en ik van de ene kant van de schoolhall naar de andere kant crosten om aan de ene kant te melden dat ze op hun eigen blad moesten kijken en aan de andere een examenblad moesten afpakken bij de ene om dit terug aan zijn achterbuur te geven. Hou wel in je achterhoofd dat nog niet de helft van die leerlingen buist zelf al kunnen ze gemakkelijk even bij hun buur terecht om wat raad of eventueel wat antwoorden (al dan niet de juiste).

Na een poosje werd ons nogal snel duidelijk dat de Bwachaanse leerkrachten zelf niet veel zin hadden om spieken te vermijden. Ze bleven liever vooraan met hun rug naar de leerlingen gekeerd staan om te tetteren en te lachen. Annelies en ik hebben er dan ook maar de brui aan gegeven en beslisten om 1 klas voor ons rekening te nemen. Zo hadden we alles zelf in hand en konden we de schikking van het lokaal inclusief leerlingen zelf organiseren.
Het was duidelijk dat de leerlingen zelf ons niet graag zagen komen tijdens de examens want nu werden ze er immers wel op gewezen dat spieken taboe was en is.

Ik heb mij deze week ook bezig gehouden met het verbeteren van de biologie-examens van mijn 3 klassen. Het jammere was dat er nog geen verbetersleutel voor handen was. Toen ik naar een verbetersleutel vroeg, ontstond er in de leraarskamer een hevige discussie over wie nu eigenlijk de verbetersleutel in elkaar zou boksen. Ik heb dan uiteindelijk maar de knoop doorgehakt. Ik heb plaats genomen naast een van mijn biologieleerkrachten en gevraagd of hij samen met mij de antwoorden wou doorlopen. Zo’n heel goed idee was dat blijkbaar niet want ik wist meer antwoorden dan hijzelf. Maar om een lang verhaal kort te maken, IK heb de verbetersleutel gemaakt!
Ik kan in 1 woord het resultaat van de examens biologie van mijn klassen omschrijven, “DEPRIMEREND”. Ongelooflijk, zelf met afkijken slagen er maar 16 leerlingen van de 120. Dit is dan wel volgens de Belgische normen. Volgens Zambiaanse normen (40% ipv 50%) geeft mij dat 22 leerlingen op 120.

Zo hebben we dus onze voormiddag gevuld. De namiddagen brachten we opnieuw door in het Daycare Centre. We dansten, leerden hen een liedje , speelden chinese voetbal, ….
Gelukkig waren de kinderen reeds klaar met hun middagmaal tegen dat wij hun vergezelden want de stank van hun eten is niet te beschrijven. Dus ik zal er dan ook maar niet aan beginnen.

Mulungushi Boatclub

Na al deze heel productieve en tevens vermoeiende dagen konden even op adem komen aan Lake Mulungushi. We trokken er samen met Raj en 2 SPW-medewerksters (niet bepald onze beste vriendinnen) voor een weekendje op uit. Na een 2 urenlange rit over putten met een beetje wegdek bereikten we heelhuids onze bestemming. We genoten met volle teugen van een rubberen boottochtje, wandelingetje langs watervalletje en dam, een aperitiefje en bbq bij valavond, een adembenemend uitzicht op het meer, een gezellige babbel onder de sterrenhemel, een 5 min lange koude douche, een kaartspelletje ‘wiepen’, een hilarische imitatie van een kip + paard door Annelies, ….
Zondagnamiddag namen we plaats in de laadbak en kroop één van onze niet-beste vriendinnen achter het stuur, dat beloofde al niet veel goeds en inderdaad. We vlogen na ieder put zeker 1m in de lucht waardoor we gekraakt en gebroken maar still alive onze thuisbasis bereikten!

Maandag

Wat een doordeweekse dag zonder zorgen en activiteiten zou worden werd uiteindelijk opnieuw een avontuur.
Ik kwam nietsvermoedend de kamer binnen om even een plasbeurt te maken. Mijn rechtervoet maakte als eerste kennis met het onheil. Na het licht te hebben aangeswitcht had ik zicht op de plaatselijke overstroming in onze (Annelies en ik) kamer en zelfs aangrenzende badkamer. De vlotter van het toilet bleek na een bezoekje van Herr Dries kapot te zijn waardoor het WC-water dan maar via onze kamer een weg naar buiten zocht. Na een hevige lachbui kropen we met z’n vieren, ook onze mama kwam een handje toe steken, met een keukenhanddoek in hand door kamer en badkamer. Zo ondergingen ook deze weer eens een grondige poetsbeurt.

Livingstone & the Victoria Falls

Ons vertrekuur wat eerst 06U00 was maar na een telefoontje van de Principal snel omgetoverd werd naar 08U30 omdat Barry de driver nog moest gaan tanken voor aleer vertrekkensklaar te zijn. En aangezien men in het tankstation pas om 08U15 het bordje ‘gesloten’ omdraaide naar ‘open’, was het een beetje belachelijk geweest om al om 06U00 op Nkrumah aanwezig te zijn.
Volledig voorbereid op ons vertrek naar Livingstone stapten we rond 08U30 op de bus. In eerste en gazze geven, op naar Livingstone! Dat had je gedacht, we zijn hier nog altijd in Afrika, meer specifiek Zambia, ook al is het voor niet lang meer we zijn er nog!
Goed na een wachttijd van 45min aan de bank plus een wachttijd van 10min in het tankstation werd de vitessestok opnieuw in eerste geplaatst en waren we vertrekkensklaar!
Met ‘we’ bedoel ik niet enkel wij, de drie Belgen maar ook de driver en 12 Britse studenten en 2 van hun lectoren. Sylvester had namelijk een klein regelingske getroffen voor ons. We konden de Engelse sportmanagement-studenten (ook al zagen ze er niet allen even sportief uit) vergezellen op hun tocht naar Livingstone, wat dus neerkomt op GRATIS vervoer, door en terug! Niet enkel het vervoer werd voor ons geregeld, tevens had Sylvester voor ons accommodatie inclusief maaltijden gearrangeerd. Na een kort maar overduidelijk gesprek met Cliff (één van de lectoren) werd ons et iets te vlug duidelijk dat Sylvester nada, noppes, niets had geregeld voor ons. Van zo’n onverwachte wendingen schrikken we hier al niet meer op. Na een opnieuw kort maar krachtig gesprek met den Cliff waren alle activiteiten gepland evengoed als de accommodatie inclusief maaltijden en dit alles voor een prijsje met voldoende reductie! Hier in Zambia komen we duidelijk overal de juiste mensen op de juiste plaatsen tegen.

NA stevige maaltijd en wat getater in het Engels kropen we uitgeput in ons masterbed. Annelies en ik deelden vredig hetzelfde bed, Dries voelde zich meer thuis bij de jongens. Ik probeerde ons muggennet dat vooral niet op een strategische plaats hing,, over onze matras te spannen. Maar na een jammerlijk en vooral stomme struikeling viel ik op het net gespannen muggennet waardoor de metalen ring van het muggennet plots uit de lucht op onze matras terecht kwam. Jammer was dat, geen muggennet dan maar wel liters DEET. Maar weet als je spuit met DEEt dan krijg zeker en vast een muggenbeet.
Dit was niet ons enigste probleem. Wat had je gedacht, Welcome to Africa! Ons masterbed was niet zo comfortabel als het eruit zag. Wegens een kleine uitholling in het midden van ons bed rolden we de hele nacht in elkaars armen en ons naar de andere kant durfden omdraaien moesten we klimmen en ons daarna stevig vasthouden om niet opnieuw op elkaar in het midden te belanden.
Een korte samenvatting van onze nachten in Sunbiord Guesthouse te Livingstone: ‘BARSLECHT’!

’s anderendaags stond een bezoek aan een traditioneel dorpje, de Vic Falls en een cruise op de Zambesi op het programma.
Aangekomen in het traditionele dorpje dat na verloop van tijd steeds minder en minder traditioneel bleek te zijn. Na de ontdekking van enkele schotelantennes, zonnepanelen, poster van de shoprite en een plakkaat van DHL was de conclusie snel gemaakt. Ik dnek dat ook jullie het er snel over eens zullen zijn.

Waar we al ons hele verblijf naar uitkijken was nu op een vingerknip van ons verwijderd. Na kijkje te hebben genomen op de 110m hoge brug van het bungeejumpen en de legendarische Swing begaven we ons richting het Afrikaanse wonder. We liepen langs het kabbelende water, dompelden onze voeten onder in het water, maakten mooie kiekjes en genoten van de brandende zon. Na dit alles maakten we ons klaar voor het echte avontuur, een wandelingetje over de brug en de weggetjes naast de Falls. Barry vertelden ons dat we zouden nat worden. Maar als echte waterballerina kan je daar wel tegen, tegen een beetje druppels. Druppels? Dat waren geen druppels meer maar hele badkuipen waren die ons heen spoelden. Het uitzicht (voor zover je iets kon zien van het water) was adembenemend evenals het opspattende water. Want jullie moeten weten dat er ongeveer 5 miljoen liter water op een afstand van 2 km naar beneden kletst! Dus als ik zeg nat bedoel ik kletsnat!
Na onze nogal vochtige ervaring beslisten we om wat drogere oorden op te zoeken. Sommigen vonden hun droge plekje op de bus en anderen (waaronder wij) daalden 629m om de ‘boiling pot’ van de Zambesi te aanschouwen. Na een avontuurlijke tocht op teenslippers door de jungle vol trappen, rotsen, kabbelend water met rotsen, omgevallen boomstammen, grote reptielen en tevens gigantische duizendpoten, …bereikten we ‘ the boiling pot’ droog en overhit!

Na een avontuurlijke tocht opwaarts op teenslippers door de jungle vol trappen, rotsen, kabbelend water met rotsen, omgevallen boomstammen, grote reptielen en tevens gigantische duizendpoten, …bereikten we de bus. We goten nog een plastieken flesje cola achterover, stripten even voor de marktkramers en wisselde dan snel even van kledij om zo met een droog achterwerk de bus te betreden en de zetel te verwarmen. Eens allen gesetteld vertrokken we richting Zambesi voor een boottochtje met de African Queen. We daalden de waterstroom af met een glaasje drank in de hand, wat aperitiefhapjes in de mond en enige tijd later een avondmaal in de maag! We genoten van een oogverblindende zonsondergang op het dek van ons schip.
We meerden aan en placeerden nog een danske in de lokalen disco. Enkele alle (Engelsmannen) waren wegens de gratis drank op de boot al meer dan een klein beetje aangeschoten. We vertrokken met een bus vol zingende en dansende Engelsmannen.
Zo’n prachtige dag kon niet anders dan in schoonheid eindigen maar daar dachten ons oncomfortabel bed en een irritant zoemende mug anders over. Ook Dries had niet bepaald een rustige nacht. Door 2 oerverdovend snurkende beren van Britten was Dries genoodzaakt zijn matras een kamer verder te verslepen om zo van een prachtige nachtrust te genieten tussen de tv en de zetels in de living.

Donderdag, de dag van de waarheid voor Annelies en Dries! Met z’n drieën maakten we er opnieuw een gezellig dagje van.
We gaven de aftrap van onze dag op de brug boven de Zambesi waar Annelies en Dries volledig voorzien van de nodige uitrusting zich één voor één waagden aan de Swing. Annelies zette haar sprong in met een helse kreet maar bengelde na 4 seconde vrije val toch rustig boven de Zambesi. Dries bereikte zonder enige schreeuw te slaken het wateroppervlak. Ikzelf was fotograaf van dienst en deed het al in mijn broek door hun sprong op mijn mini-scherm vast te leggen. Heel gemakkelijk was mijn opdracht niet en ik moet zeggen de ene zijn sprong staat er beter op dan den anderen. Maar ik heb mijn best gedaan.

Hierna begaven we ons naar de lokale markt waar we ons suf zochten naar souvenirs. Afgepeigerd van het zoeken, afbieden, ruilen, afbieden, groeten, afbieden, … bereikten we the guesthouse.
Om de avond af te sluiten heeft de elektriciteit ons nog maar eens in de steek gelaten waardoor we nogmaals het licht hebben gezien ’s nachts. We zijn duidelijk niet goed in het afswitchen van het licht bij elektriciteitspannes.
Ook deze nacht bracht ons wederom niet veel rust en Annelies nog veel minder dan ikzelf. Want na enige tijd zat ik kaarsrecht in mijn bed en waarschuwde ik Annelies voor de waterval naast haar terwijl ik wees naar het muggennet. Ik heb dan maar zelf gezegd dat alles in orde was want er stond daar niemand volgens mij en meldde Annelies nog even dat ik waarschijnlijk beter terug zou gaan slapen. Dat heb ik dan ook maar wijselijk gedaan en wist natuurlijk ’s morgens van pijkens!

Na ons bezoek aan het wondermooie Livingstone bereiden we ons voor op onze laatste week in het nog altijd avontuurlijke Zambia!

Er viel weer heel wat te beleven op Zambiaans grondgebied. Zonder twijfel de meest spannende en avontuurlijkste week uit heel mijn leven.

 

Wat we gepland hadden maar wegens onverwachte maar wel voorspelbare omstandigheden helaas de mist in ging.

Voorziene programma:

1.      ’s morgens vertrekken vanuit Kabwe met een blauwe bus richting Lusaka

2.      Eens aangekomen in Lusaka, te voet wegens maar een kwartier stappen naar Chachacha Backpackers. (Amit, onze vliegtuigvriend, zat jammergenoeg volgeboekt) om te overnachten.

3.      Wekker om 4u zodat we zeker om 6u op de bus zitten en daar voor 8u lang blijven op zitten tot we Chipata bereiken.

4.      Eens in Chipata, een of ander te beschikbaar en goedkoopste vervoermiddel proberen te bemachtigen om na 4u Mfuwe te bereiken. à Plaats van bestemming.

5.      Opgehaald worden door verantwoordelijken van het Wildlife camp!

= EINDBESTEMMING BEREIKT in welgeteld 2 dagen.

 

Oké, hierboven vinden jullie het mooi uitgestippelde parcours met de mooie tot in de puntjes uitgerekende, theoretische uren. Nu komt de Zambiaanse realiteit, een miniem verschil met wat we in ons hoof hadden.

 

Puntje 1 konden we zonder enige problemen tot een goed einde brengen. Ook punt 2 lukte ons behoorlijk. Ons enige probleem darbij was dat we niet echt, om niet te zeggen totaal niet, wisten welke weg we op moesten om Chachacha backpackers te bereiken. We vroegen aan enkele  van 100000 taxichauffeurs welke kant we op moesten. Veel rijker waren we niet geworden want volgens hen was dat veel veel te ver om te voet af te leggen. Zeker een dik halfuur te voet. Jah, die moeten hun commerce draaiende houden, é. Ge zou maar stom moeten zijn om als taxichauffeur ‘wandelen’ te promoten. Wat dus eigenlijk gewoonweg belachelijk was van ons om zoiets te vragen aan taxichauffeurs. Maar toen we het vroegen aan gewone burgers wisten ook die van niets. Uiteindelijk heeft iemand ons begeleid tot aan de poort van  Chachacha backpackers. Maar wat al wat voorspelbaar was, is ook uitgekomen die had iets nodig om wat te drinken. Wat wij simpelweg ‘drinkgeld’ noemen. Na een kleine gift was die opnieuw de piste in en konden wij onze overnachtingplaats gaan verkennen. Man, de foto’s waren duidelijk genomen op een zonovergoten dag met een camera met breedhoeklens. Dat zwembad was een ondergelopen postzegel. Gelukkig zag onze slaapplaats er wel gezellig uit, tot we er effectief moesten in slapen.

Die ‘dorm’, zo noemde onze slaaphut, was opgebouwd uit houten balken kleine boomstammen) met onder het metalen dak rond om rond een opening volledig bedekt met een groene gaas. Begon het daar ’s nachts wel niet te gieten zeker. Ik sliep bovenaan in een stapelbed en ik heb de hele tijd gevreesd dak ging weg spoelen in mijn bed. Ja, met zo’n opening daar en een metalen dak. Je hoort en ziet er werkelijk alles door en op de koop toe moest ik om 2u stipt nog eens naar het toilet ook. Wat wil je, ge hoort voortdurend die regen tikken en stromen, dan vragen ze erom é. Het dilemma was dan ofwel opstaan door de regen stappen en kletsnat zijn ofwel nog slechter slapen dan dat ik al sliep. Ik opteerde voor het eerste en heb nog de volle 2 uur geslapen als een roosje. Niet dat die 2 uren veel uitmaakten.TUUUUUUUTUUUUUUT      4U     3 wekkers tegelijk! Vreselijk! Gepakt, gezakt en zeker niet klaar wakker vertrokken we met een taxi naar het busstation.

 

 

 

Als ge bij da busstation aankomt lopen er al 10 man mee met de auto om te vragen waar je heen gaat. Eens tot stilstand gekomen met de taxi worden onze drie deuren opengetrokken. Nog geen 2 seconden later waren die door ons alweer toe getrokken. Maar wat blijkt in die korte tijdspanne is onze gezamenlijke ‘pot’-portefeuille spoorloos verdwenen. Gepikt, gestolen, ….Na een ellenlange maar tevergeefse zoektocht naar de geldbeugel, stapten we naar de politie. Veel zin om te werken hadden die duidelijk niet. Ze stuurden ons met een kluitje in het riet en zo konden we het weer aan skarten zonder enig teken van de portefeuille en dus ook van onze bustickets die we de dag voordien hadden gekocht.

 

 

Gelukkig was dat geen enkel probleem en konden we dus om 6u de bus op. En daar zaten we dan en bleven we zitten zonder enige voortgang van de bus. Op een vertraging hadden we sowieso gerekend want exacte tijdschema’s zijn hier nergens te bespeuren en moesten die er zijn, zouden ze deze ieder uur mogen wijzigen en aanpassen.

We hebben daar dus wel degelijk 5u lang op die bus gezeten want die vertrok niet voordat die volledig volzat. Klein detail dat ze ons de dag voordien vergaten te melden.

En ge moet nu niet denken dat die na u wachten is vertrokken. Oh nee, 5u wa is dat in een mensenleven? Na 5u werd ons meegedeeld dat er een probleempje was met de motor en dat we van bus moesten veranderen. Uiteindelijk zijn we na 6u wachten, dat is dus om klokslag 12u, vertrokken richting Chipata. Om nog in 1 dag in Mfuwe te geraken mochten we op onze buik schrijven. Om 19u30, na een 8urenlange rit kwamen we moe en volledig uitgeput aan in Chipata. We regelden een taxi en planden te overnachten in Mama Rula’s. Dat bleek een prachtige kampplaats te zijn. Het grootste zwembad dat we tot nu toe hadden gezien, moeilijk was dat ook niet. Naast het grootste zwembad waren ook daar de lekkerste frietjes, wat altijd mooi meegenomen is.

Die avond kropen vroeg in ons nest!

 

 

’s Morgens bracht opnieuw een van de vele taxi’s ons naar het busstation. Daar stapten we op één van die blauwe mini-busjes. Dit was de goedkoopste manier om in Mfuwe te geraken. En of we het geweten hebben dat dit de goedkoopste manier was om op onze ter plaatste te arriveren. Dat het goedkoop was daar waren we steevast van overtuigd maar of we heelhuids onze eindbestemming gingen bereiken was een andere vraag.

Ik probeer onze benarde,intieme, oncomfortabele,… situatie zo gedetailleerd mogelijk te beschrijven.

Daar zaten we dan volledig op elkaar geplakt (dit woord mag je letterlijk nemen). We zaten met zo’n 20 man in een MINI-busje en dit was niet alles. Op de koop toe werd dit busje nog volgepropt met tonnen bagage, dit ging van tegels, cement tot dekens, stokken en gewone zakken (de onze). De koffer die amper 40 cm breed was werd volgestamp met bagage tot hij uiteindelijk niet meer dicht geraakte. Geen probleem, we zijn nog altijd in Zambia é. Dan maar de koffer dichthouden met wat elastieken! Ongelooflijk dat die laatste het niet begeven hebben na zo’n helse rit.

Na opnieuw even gewacht te hebben, vertrok het busje en laste na 1 km zijn eerste stop in. Gezien het busje te geladen was, OVERladen dus, en de chauffeur zijn rijbewijs efkes w as vergeten, gingen we de politiecontrole niet overleven. Geen probleem voor de Zambianen, problemen zijner om ‘opgelost’ te worden. Jammergenoeg werken ze op die manier een veel groter nog altijd aanwezig probleem mooi in de hand corruptie genaamd. De conducteur duwde wat Zambiaanse kwacha’s in de handen van de agent. Deze laatste had deze nodig om te doen of zijn neus bloedde toen we met een overladen busje voorbij reden.

 

De eerste 3u rijden vielen goed mee, veel beter dan verwacht zelfs maar het ergste hadden we duidelijk nog niet gezien. Daar slingerde ons busje van de ene kant naar de andere kant, net niet omgekanteld, net geen klapband, … Op de koop toe ging de schuifdeur en enige uitgang niet meer naar believen open, om niet te zeggen niet meer open, toch niet van de binnenkant. Eens open gekregen viel de deur uit het busje, vlug even repareren en terug op de baan. Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, zaten we nog eens vast in de modder. Iedereen moest uitstappen en dan was het duwen geblazen. Met man en macht werd het busje uit de modder gehaald en konden we onze helse trip verder zetten. Eind goed al goed! We kwamen er zonder schrammen en breuken vanaf, enige aandenken wat we hadden was een gekraakte rug.

Ahja, nog één iets gedurende de volledige rit zat er bijna op mij een vent die hoogstwaarschijnlijk meer dan één alcoholisch glaasje teveel op had en daarbovenop nog eens ongelooflijk stonk. Hij viel voortdurend in slaap en ja met zijn hoofd op mijn schouder. Ik heb hem enkele rake klappen verkocht maar het mocht niet baten. Die was te ver weg.

 

 

Vanaf punt 3 in ons vooropgesteld programma is het dus verkeerd beginnen lopen maar het is al bij al fantastisch uitgedraaid.

Daar standen we dan in Mfuwe aan BP Garage, te wachten. Maar dit keer moesten we raar maar waar niet lang wachten. Er kwam een open jeep op ons aangereden met een sympathieke Zambiaan achter het stuur. Hij bracht ons met de nodige mopjes veilig naar het wildlife camp. We werden met open armen en het nodige enthousiasme ontvangen. We waren blijkbaar de enigste toeristen in het camp. Dus hebben ze ons maar wat in de watten gelegd.

Na een heerlijk eerste avondmaal met prachtig uitzicht op de rivier en grasland met de nodige dieren werden we begeleid naar onze hut voor onze eerste nacht.

We mochten immers niet alleen in het donker naar onze hut wegens gevaar voor olifanten en nijlpaarden voor de deur, heel geruststellend. Ook de deuren moesten ten allertijde gesloten houden om de apen buiten te houden.

In onze hut waren 2 kamer voorzien en 1 badkamer. Één kamer met 2 enkele bedden onder eenzelfde muggennet (net een sprookje) en één kamer met masterbed en het nodige muggennet. Annelies en ik sliepen samen in de kamer met enkele bedden maar al gauw maakten we er één groot bed van door de bedden volledig tegen elkaar te schuiven want we hadden immer de enge beesten in het achterhoofd. Dus wanneer er we iets voelden of hoorden konden we in elkaars armen kruipen. Want jullie moeten weten Annelies en ik zijn beiden geen helden als het op beesten aankomt en aangezien we in een Wildlife camp slapen zijn die nu eenmaal niet te vermijden.

We kropen vroeg in ons bed want de volgende ochtend stond de eerste safari op het programma en dat om 5u ’s morgens.

Vooraleer we indommelden speelden we nog even met de kaarten, inspecteerden we de muren op hagedissen en gingen dan vredevol maar met een klein hartje slapen want naast ons raam hoorden we e nijlpaarden grazen, heel rustgevend, NOT!

Tot Annelies mij zei dat ze die ‘8’ wilde pakken. Met andere woorden ze was aan het dromen over ons kaartspel. Nadat ik de slaap weer vatte schoten we beiden in één ruk wakker door een verschrikkelijk luide donderslag. Daar zaten we dan klaar wakker en beiden met een volle blaas. We beslisten dan maar om samen naar het toilet te gaan, ge weet maar nooit hier in de wildernis. Één klein probleem kwam de kop op steken, geen elektriciteit wegens het onweer. Op de toppen van ons tenen slopen we met onze mijnwerkerslamp op ons hoofd richting badkamer zonder naar buiten te kijken, wie weet stond er een nijlpaard voor ons deur. En van onze Dries geen teken van leven natuurlijk, op die moesten we dus al niet rekenen als we aangevallen zouden worden. Na ons plasje kropen we weer onder de wol en sliepen nog een paar uur.

 

 

MORNINGDRIVE

Om 4 moesten we er weer uit. Veel en lang hebben we niet geslapen. Annelies en Dries begonnen hun dag met een ijskoude douche want aangezien de stroom de hele nacht is uitgebleven was er geen warm water. Gelukkig had ik mij de avond ervoor gedoucht (ge ziet wie er net iets slimmer is dan de rest) met heet water en kon ik op die manier ook 20min langer blijven liggen.

Na een stevig ontbijt klauterden we in de jeep. Onze gids gaf ons de nodige instructies over hoe om te gaan met wilde dieren en wat zeker wel en zeker niet moesten doen. We waren klaar voor onze eerste morningdrive. Het weer was niet opperbest. Maar dat kon onze dag niet verpestten.

We reden het South Luangwa National Park binnen. We voelden ons net in het liedje van Samson & Gert (Voor de niet-fans: met de jeep door het oerwoud…).

We reden door grasvlaktes, over aarden wegen, door de modder, …. Zebra’s, impala’s, buffels, zotte vogels en bavianen kruisten ons pad. We zagen ook een paar leeuwen in het struikgewas.

 

 

NIGHTDRIVE

Na een stevige en overheerlijke lunch waren we toe aan een siesta. We konden enkele uren slaap gretig gebruiken. Na ons schoonheidsslaapje waren we klaar voor onze nightdrive. Deze ving aan om 16u nadat we ons kopje thee hadden opgeslorpt.

Andrew bracht ons opnieuw naar de meest opmerkelijke plaatsjes. Zelfs onderweg naar het wildlife park was sightseeing best interessant. Want we stootten op de meest grote beesten giraffen genaamd. Prachtige dieren!

Tijdens onze rondrit in de namiddag stonden we oog in oog met een leeuw die net zijn jacht op een impala had geopend. Wanneer we dicht in de buurt kwamen van een nogal tamelijk gevaarlijk dier moesten we muisstil en roerloos blijven zitten. Probeer zo maar eens wat kiekjes te verzamelen. Waarom moesten we nu zo standbeeldachtig blijven zitten? Wel, een dier ziet de auto en de roerloze mensen in de jeep als één geheel en aangezien een auto nog nooit een dier heeft verorberd, is dat geheel voor hen geen bedreiging.

Deze namiddag zagen we niet enkel een leeuw maar ook opnieuw impala’s, zebra’s, buffels, nijlpaarden, roofvogels en andere kleurrijke vogels. We konden ook een krokodil en olifant fotograferen.

Na onze tocht door de jungle hielden we halt bij een prachtig meer. Bij valavond genoten we met een drankje in de hand van de wondermooie zonsondergang.

Tijdens deze nightdrive waren we niet enkel vergezeld door onze uiterst sympathieke gids maar ook door één van zijn vrienden. Deze Zambiaan werd de ‘spot’ genoemd. Na de zonsondergang zetten we onze tocht door de wildernis verder in het donker en hier komt de ‘spot’ meer dan goed van pas. Hij scheen met zijn gigantisch licht doorheen het park en hij kon adhv de stand van de ogen de dieren herkennen. Heel indrukwekkend.

Op een bepaald moment zei de gids: ‘An animal with spots!’. Het engels en het nederlands zorgde hier voor mij voor wat verwarring en enige hilariteit. Ik intelligent als ik ben wablief een dier met spots? Hoe ziet da eruit. Beeld u nu zelf eens in een dier met lichten op een of andere plaats van zijn lichaam. Eerlijk gezegd het zou geen zicht zijn! Vandaar dat da dier natuurlijk ook geen spots had maar wel vlekken! Maar dat hadden jullie waarschijnlijk al allemaal vrij snel of zelfs onmiddellijk door.

Na de nodige humor, de spannende avonturen, impressonante dieren en een verrukkelijk driegangenmenu trokken we mits begeleiding naar onze slaaphut. Gelukkig bleven we deze nacht gespaard van hevig onweer maar helaas niet van de hagedissen. Annelies wist me zelfs te wijzen op een wel heel merkwaardig dier in de badkamer. Ze omschreef het als volgt voor mij toen ik nog in de kamer was: Het lijkt wat op een hagedis zonder staart, met de poten van een kikker en het heeft eigenlijk ook iets mee van een kleine krokodil. Ik ging een kijkje nemen en Dries wist ons te vertellen dat het wel degelijk een hagedis was zonder staart. Dat arme dier is blijkbaar met zijn staart tussen de deur blijven steken toen Dries de deur achter zich dicht trok. Het staartje zelf was een lekkernij geworden voor de mieren.

Goed, nu stonden we daar met z’n 2 in de badkamer! We moesten en zouden onze tanden nog poetsen voor het slapengaan. Maar ja die hagedis zonder staart zat achter de deur naast de lavabo roerloos te staren naar ons. Hij was zeker van plan ons aan te vallen als we even niet opletten. We stonden op een meter afstand van lavabo verwijderd onze tanden te poetsen, plots viel er iets op mijn voet. Het was zover die hagedis attackeerde mijn voeten. Ik slaakte een gil en sprong 20cm in de lucht, gevolgd door een schreeuw van Annelies en een klein sprongetje. Bleek dat ik gewoon wat water gemorst had op mijn voet. Het leven tussen de wilde dieren is hard, keihard!

We stonden dus nog altijd op een meter van wasbak als het niet verder was. Probeer op die manier maar eens die tandpasta uit je mond recht in de lavabo te mikken. We zijn er in geslaagd, op een paar druppels na.

Na nog eens goed gelachen te hebben en de ziel uit ons lijf getierd te hebben, stapten we ons muggennet binnen en kropen we dicht tegen elkaar aan in bed om welgeteld de volle 6u te slapen. Want om 5u stond ons een tweede morningdrive te wachten.

 

 

Tijdens de morningdrive beleefden we opnieuw een fantastische tijd, ook al waren we er al van 4u uit. En wij maar denken dat we de meesten dieren al hadden gezien. Niets was minder waar. Tijdens onze rondrit genietend van de zon op onze snoet,hield Andrew bruusk halt. Een katachtige met spots maw een luipaard wandelde op haar dooie gemak rakelings langs onze jeep. Heel merkwaardig bleek want een luipaard is een dier dat werkzaam is tijdens de nachtshift en nu zagen we het gewoonweg bij klaarlichte dag. En daarbovenop was ze nog eens zwanger en was duidelijk haar terrein aan het afbakenen. Opnieuw te indrukwekkend voor woorden!

Gezien de hitte van deze morgen waagden we ons aan een plonsje in het vooral-niet-indrukwekkende-zwembad. Na de frisse duik en wat zonnebaden leidde onze weg richting restaurant. Een pastagerecht werd ons voorgeschoteld. Waarschijnlijk heel lekker maar de zon had mijn geen goed gedaan en ik had last van wat vapeurkes! Dus nam ik de wijze beslissing mij enkel en alleen met gezonde salade te vullen.

 

Na de maaltijd stond een village-tour op ons programma. De gids liet ons nader kennis maken met de waarden en gewoonten in het dorp. We reden naar het uiterste punt van het dorp waar we ‘Tribal-textil’ een bezoekje brachten. Dit is een fabriekje waar men uit en met stukken 100% katoen prachtige spulletjes vervaardigen. Wondermooie en bruikbare souvenirs! We hadden maar één klein probleem en dat was geld. Dat lag namelijk nog goed opgeborgen in de kluis in het kamp. Sorry vrienden, nog altijd geen souvenirs dus.

 

Na dit bezoekje reden we in openlucht met onze haren in de wind en zonnestralen brandend op onze snoet verder naar Andrews village. Overal langs de ‘hoofdweg’ passeerden we hutjes gegroepeerd, villages genaamd. We reden Andrews dorp binnen en maakten nader kennis met zijn vrouw en kinderen, al even sympathiek als hij en veel te vriendelijk voor de wereld.

Eens plaatsgenomen wist hij onze gevoelige snaar te raken met zijn boeiende verhalen over de Zambiaanse tradities en waarden.

Toen we the village verlieten, stond ons opnieuw nog een groots avontuur te wachten. In het duister zagen voor ons langs de weg enkele olifanten de straat kruisen. Daar zaten we dan roerloos op nauwelijks een meter verwijderd van 4 reuzeolifanten en één kleintje. En of we het hebben geweten dat er 1 olifant duidelijk kleiner was dan de rest want daar kwam Dries opzetten. Zijn arm kwam van langs de zijkant rakelings tot voorbij de neus van Annelies (die dichtst bij de olifanten zat) en toen zei hij luidop:’Kijk, ne mini!’. Veel goeds voorspelde dit niet en nog geen 5 seconden later begon het onheil. Één van de reuzeolifanten begon met zijn flaporen te wapperen. Daarna ging die meterslange slurf de lucht een bizar olifantengeluid producerend. Mijnen tikker is nog nooit zo vlug in hartslag toegenomen. Bij het uitstappen in het camp zat ik zelfs nog met den bibber.

 

 

En daar zaten we dan voor ons laatste 3gangen-avondmaal. Na het smullen en aflikken van de vingers wandelden we richting onze hut hopend om op geen olifanten of nijlpaarden te botsen. Na opnieuw een kleine 5u te hebben geslapen wegens te veel en te dierlijke en natuurlijke achtergrondgeluiden sleepten we ons naar de badkamer om wakker te worden. Gepakt en gezakt waggelden we naar de receptie waar onze gids voorzien van de nodige regenkledij ons voor de laatste keer stond op te wachten.

De avond voordien hadden we het lot laten beslissen of nu zouden terugkeren met een te dure taxi of een goedkoper maar onveilig mini-busje. Gelukkig was het lot ons gunstig gezind en konden we op zoek gaan naar de goedkoopste taxidriver. Dit bleek een loodzware opdracht te worden, niemand wou ons voor de prijs die we voorstelden tot in Chipata brengen. Het zou dan toch het hatelijke mini-busje worden. Tot onze gids spontaan voorstelde dat hij ons tot in Chipata zou voeren voor de prijs die wij voor ogen hadden. Hij voelde zich namelijk verantwoordelijk voor zijn gasten, wij dus en wou niet dat er ons iets over kwam. Zou je nu niet smelten? Amai, hadden wij even geluk maar tegelijk voelden we ons wel ongelooflijk schuldig.

 

Nu zo gezegd, zo gedaan! Vooraleer we konden vertrekken, moest hij nog een vriend ophalen. Die was nodig als er problemen met de auto zouden opduiken tijdens de rit. Heel geruststellend! Zijn vriend was wel niet aanwezig op de afgesproken plaats. Later bleek toen Andrew naar zijn husi stapte dat hij zijn huis niet uit kon omdat een olifant de doorgang versperde.

Waren even heel opgelucht dat we geen mini-busje genomen hadden om ooit in Chipata te verzeilen want het regende pijpenstelen. En gezien de net niet zo goede staat van het wegdek bleek dat meer dan een wijze beslissing.

Maar ook in de auto bleven we niet gespaard van problemen. Vele putten, modder, water, plassen,… later slaagden we er toch in vast te geraken in de een gigantische put tot het randje gevuld met bruin sop en een dikke laag modder. Wat nu begonnen? Duwen! Eerst probeerden ze met 3 de auto met wij nog als inzittenden uit het slijk te halen. Een tevergeefse poging bleek later. Ook Dries en ik stapten uit en dit uitstappen moest via de bestuurderszetel gebeuren want moesten wij het ook maar gewaagd hebben de deur open te doen, ging de auto in een handomdraai omgetoverd zijn tot een heuse visbokaal. Het water stond namelijk tot in de helft van onze deuren. We stropten onze broek op en plaatsten onze voeten op een hoopje slijk ergens op de bodem van de waterplas in de put. We begonnen te duwen maar ook dit tevergeef. Enkele buurtbewoners kwamen na een tijdje een handje toesteken en na een halfuur duwen kwam de auto opnieuw op het droge terecht. Alsof dit alles nog niet genoeg was, bleek de motor teveel water te hebben opgeslorpt. Een groots probleem dus! Andrew en Nicolas bleken genoeg kennis te hebben om alles tot een einde te brengen en zo konden we opnieuw gas geven maar niet teveel want met al die putten zou dat niet goed komen.

Onderweg werd ons wel heel duidelijk dat een mini-busje geen goed idee was geweest want eentje ervan bleek ergens in het gras/modder naast de ‘rijweg’ vast te zitten. Met een lach op ons gezicht wuifden we even naar de passagiers langs de kant en reden met een redelijk gerust gemoed verder!

 

Wij die dachten dat alle onheil achter de rug was! Mooi niet! Hier en daar begonnen we gewoonweg te glijden over het wegdek. Ik voelde me net een puck tijdens een ijshockeymatch! Zo glijden!

 

Plots zagen we in de verte een file auto’s. Dit beloofde niet veel goeds, eerder troubles! Inderdaad, we parkeerden ons ergens naast één van de auto’s in de opstopping en voor ons lag gewoonweg een rivier van stromend water. Een rivier was dor de hevige regenval niet buiten zijn overs getreden maar boven zijn brug beginnen stromen. De waterstroom met hevige kracht nam wel 25m van de rijweg in beslag. Oké, nu we hier toch staan, dachten de meesten, kunnen we ons evengoed nuttig maken. Op die manier ontstond een puur nature carwash. Iedere chauffeur begon gewoon met wat muziek op de achtergrond zijn auto proper te wrijven wat natuurlijk geen nutteloze zaak was. Want ipv zwart was de auto oranje-bruin van kleur. Heel speciaal!

Tot de eerste waaghals, een taxichauffeur (ik had niets anders verwacht) zich door de stroom begaf, met resultaat. Zonder wegspoelen bereikte hij veilig en wel de overkant. Dan was het onze beurt! Andrew was er klaar voor met een deel van zijn motor in de hand lokte hij ons naar de auto. Annelies en ik waren er jammergenoeg nog niet helemaal klaar voor. Met een klein hartje, de oogleden stevig op elkaar geknepen en ons voorhoofd tegen de rugleuning lieten we ons door de waterstroom rijden. En ja hoor, ook wij haalden met gemak de finish!

 

 

Aangekomen in Chipata hadden we stante pede een busaansluiting naar Lusaka. Opnieuw stodn er ons na een 4urenlange autorit een achturenlange busrit te wachten. Ook hier werden we niet gespaard! Na 2u moest iedereen van de bus af. God wist waarom! Door het barslechte wegdek zou de bus wegens de aanwezige massa kans maken tot slippen. Dus moesten de inzittenden maar een wandelingetje maken. Je mag drie keer raden , nee 1 keer, wie er nog op de bus zat. Inderdaad onze Driezieboy! En daar liepen we dan weer de 2 vrouwelijke muzungu’s met opgestropte broeken bijeen glijden doorheen de straat niet wetend welke kant we op moesten. Voor ons in de verte zagen we de bus al verschijnen maar niet alleen de bus ook een bende koeien kwam de weg opgelopen. Niet echt schrikwekende beesten tot Annelies vroeg: “Hé Kimberly, der zitten stieren bij! Zijn die gevaarlijk? En ja ik heb een rood tasje, is da waar wat ze zeggen over rood in combinatie met stieren?” Ja daar ging mijn redelijk rustigheid. Annelies moffelde haar rode zakje vlug onder haar regenjas en kwam dicht tegen mij aan staan. Twee oude vrouwtjes zagen dat we schrik hadden en namen ons bij de arm en zetten ons veilig af bij de bus!

Uiteindelijk bereikten we Lusaka zonder ongelukken en met één enkel avontuur!

 

 

In Lusaka konden we de nacht doorbrengen in de Lodge van Amit (onze vliegtuigvriend). Dit opnieuw gratis en voor niets, eten inbegrepen! We dachten uit te slapen en dan ’s morgens nog inkopen te doen en huiswaarts te keren. Alles hier vernoemd is behoorlijk gelukt behalve het uitslapen dan. Om 8u werd geklopt en nog eens geklopt en nog eens! Om te melden dat het ontbijt klaar was!

Na 2uren wat niets meer is vergeleken met de helse busritten naar Chipata en Mfuwe, bereikten we Kabwe! We waren thuis eindelijk!

 

Nu lachen we ons tanden bloot om wat we allemaal mee maakten maar op de momenten zelf is alles niet zo lachwekkend.

 

 

Nu werken we al sinds 2 dagen in een Daycare center hier in de buurt van onze verblijfplaats. Dit Daycare center vangt kinderen tussen de 3 en de 6 jaar uit de compounds (sloppenwijken) op gedurende 5 werkdagen in de week.

’s Morgens krijgen ze het nodige onderwijs en ontbijt (vieze sojapapachtig iets). Als middagmaal krijgen ze als iedere Zambiaan ‘lekkere’ nshima voorgeschoteld met vlees of vis. En stinken dat da doet, niet normaal! In de namiddag mogen de kindje tot 16u buiten spelen.

Hier ben ik tot het besef gekomen dat secondair onderwijs voor mij de beste oplossing is. Ik geen geduld genoeg voor kleuter- en lager onderwijs.

Deze morgen zijn we heel de morgen bezig geweest met het schrijven van de letter ‘d’. Heel de morgen!! Er was wel wat afwisseling, we hadden de drukletter ‘D’ en de schrijfletter ‘d’. Goh, gelukkig hadden we wat muziek mee en konden we de kindjes wat entertainen met wat muziek.

De helft van deze straatkinderen is HIV-positief! Redelijk confronterend en chokend om te horen. Aan de kinderen is niets te merken.

Het is heel vermoeiend om de ganse dag met kleine kinderen bezig te zijn zeker als je hun taal niet spreekt en wij henniet verstaan en omgekeerd want hun Engels is ver van goed.

 

Vandaag is er wel eentje in mijn armen in slaap gevallen en dat heeft je toch wel voldoening na zo’n confronterende dag! Ook het feit dat ze je al lachend tegemoet lopen doet me spontaan stralen!

Heel aangrijpend allemaal!

 

Zo dit was het zo’n beetje voor deze week en vooral vorige week dan!

Hou jullie goed!

En weet dat nieuwtjes en spannende dingen nog altijd welkom zijn!

 

Naja!

Zondag 8 maart stond equal to ‘International Women’s Day’. Meer specifiek een feestdag voor alle vrouwen ter wereld. Alleen wordt dat heir Zambia net iets meer uitgebreid gevierd dan in ons Belgenlandje. Dus hebben Annelies en ik er maar eens van geprofiteerd. Om 8U ’s morgens (en dat voor ne zondag, woehoew) bracht Mckenzie (ons Zambiaanse broer) ons samen met onze Zambiaanse zus en haar collega naar town (gelijk of da ze dat hier zeggen). En dit terwijl Dries nog in dromenland was. Maar die dromen mocht hij al snel vergeten want wat stond er op zijn programma, ‘De WAS’. En jullie moeten nu niet denken, oh ‘arme stakker’ Annelies hebben hem al 2 keer alleen gedaan en dan zelfs één keer van 2 weken ver. Tot zover het programma van Dries voor die zondag.

Alle vrouwen van dezelfde instelling, organisatie, dezelfde fabriek, dezelfde school, dezelfde … droegen kleedjes, rokken, T-shirt, … vervaardigd uit dezelfde stof. Ook waren insgelijks met de vrouwen van Bwacha High School. En of da we mooi waren, amai! Ik probeer ons tenuutje zo geod mogelijk te omschrijven, hier komt ie. Een veel-te-wijde-kaki-groene-grijze-bruine polo met rond onze heupen een beigeachtige met gouden spikkels, zwarte ventjes en hutjes chitenge (simpelweg: een 2 meter brede lap stof). Het moest natuurlijk wel weer lukken dat ik er blijkbaar ‘smorgens bij het rond mijn heupen wikkelen van de chitenge niet zo goed met mijn hoofd bij was. De zwartje ventjes op mijn lap stof stonden namelijk op hun hoofd. Heel origineel en uniek allemaal maar vooral lastig om telkens te mogen horen dat je ventjes omgekeerd staan.

Om 8u ging de vrouwelijke optocht van start gaan. 8u in Zambia mag je niet altijd even letterlijk nemen. Annelies en ik hadden al wat ingecalculeerd en we waren dan ook pas vertrokken om 8u. Zelfs dat bleek opnieuw veel maar dan ook veel te vroeg te zijn. Om onze voormiddag even kort samen te vatten, zou ik het woord WACHTEN gebruiken. We zijn dus maar beginnen marcheren door de straten van Zambia (blokske rond) om 10u30. Iedere vereniging had zijn eigenhandig gemaakt spandoek. Op de maat van het tromgeroffel marcheerden we doorheen de starten. Heel indrukwekkend om te zien.

Een gigantische rij vrouwen in alle geuren en kleuren per vereniging wandelend doorheen Kabwe. Prachtig. Nadat we dus blokje om waren gelopen, moesten alle vrouwen plaatsnemen op een groot grasplein. Daar werden enkele speeches gehouden (eerder door de micro geschreeuwd), in Bimba dan nog wel. Nja, daar begrepen we dus geen snars van, dan zijn we maar opgestapt nadat er al hel wat vrouwen de piste in waren.

Op onze weg richting shoprite werden achtervolgd door een Zambiaanse rare vent. Man, gestapt dat we hebben. Net voor de ingang van de Shoprite heeft hij de achtervolging stop gezet. In de supermarkt kochten we een tussendoortje en drankje met het geld gesponsord door Bwacha High School dat we gekregen hadden ten voordele van Women’s Day.

Na lang wachten, een korte tijd marcheren en tussendoortje vertrokken we richting huis. Daar beleefden we nog een rustige namiddag. We speelden gezelschapsspelletjes en bereidden het avondeten zonder tegenslagen dit keer.

 

 

Maandag = Public Holiday. Er stond voor ons zwaar labeur op het programma. Aangezien het dinsdag onze laatste dag op Bwacha zou worden, hadden we beslist om pannenkoeken te bakken voor het voltallige lerarenkorps. En aangezien het nogal lachwekkend is om iedere leerkracht 1 pannenkoek te geven, hadden we ingrediënten klaargezet voor 80 pannenkoeken. We begonnen met volle moed aan de eerste lading (40). We moesten er wat vaart achter steken want om 14u zou Raj, de beroemde farmer, ons komen op pikken. En aangezien Raj eigenlijk een Indiër is zou 14u wel eens kunnen kloppen. En inderdaad om 14u15 zetten we onze kookkunsten stop hoewel niet alle deeg al omgetoverd was in pannenkoeken. We beslisten om bij onze terugkomst ’s avonds verder te bakken. We stapten in Raj’s blauwe 4×4 en reden richting zijn farm!

 

Na een immens lange oprit bereikten we één van zijn 7 woningen. Met iets om te drinken in de hand gaf hij ons dadelijk een volledige rondleiding door zijn huis, waar hij alleen verblijft maar waar er plaats is voor zeker 5 personen. Na de rondleiding namen we buiten plaats en maakten kennis met zijn 4 honden en zijn ene maar wel gigantische kat. Na mijn cola naar binnen te hebben geslokt stapten we in zijn grijze 4×4 en reden door zijn immense, gigantische, prachtige farm. Na een tochtje van 20 minuten kwamen we aan bij een riviertje (nog altijd in zijn farm) met een watervalletje. We genoten onder de waterval van een natuurlijke massage, het fantastische uitzicht en een verfrissende duik. Jammergenoeg verpeste de regen ons uitje. Van het watervalletje + rivier reden richting zijn meer. Man, dat kan je niet voor mogelijk houden. Raj heeft gewoon een gigantisch meer( ik weet dat ik veel gigantisch gebruik maar alles is daar ook zo gigantisch) ergens na vele aarden wegen doorkruist te hebben op zijn domein. We waren in het paradijs aan beland! Helaas breiden donder en bliksem snel een einde aan ons wonderbaarlijk avontuur.

Later bleek dat einde van ons zot avontuur nog niet in zicht was. Vooraleer we aan het avondmaal begonnen, konden we ons al meer dan een beetje vullen met een tafel vol aperitiefhapjes. Met een cocktail (die bedoeld was een mojito te worden maar bij gebrek aan limoen en spuitwater, verkregen we een gloednieuwe cocktail waarin we citroen en tonic dropten) in de hand genoten we met volle teugen.

Dan gingen we over tot het bereiden van ons feestmaal om de dag af te sluiten.

Main course: Gebarbecuede kip gekruid op indische wijze op een bedje van salade, met een onhandig mes gesneden tomaten, handgeraspte wortels en sappige komkommerschijfjes afgewerkt met op Belgische wijze geprepareerde frietjes warm gehouden in de oven tijdens het klaarmaken van de kip.

Hierop kan ik maar 1 iets zeggen: “Mmmmmmmmmmmm”.

En wij die dachten dat we onze pannenkoekenbak ’s avonds gingen verder zetten. Niet dus! Moe maar meer dan voldaan begaven we ons naar ons bed met in het achterhoofd enkel en alleen het word PANNENKOEKEN. Want die moesten de dag erna immers klaar zijn en we moesten nog deeg maken voor 40 pannenkoeken en van dat deeg moesten dan nog eens pannenkoeken gemaakt worden ook.

 

 

Dinsdagmorgen: Wekker om 6u! Wij alledrie samen eruit! Dries zette een spurtje in richting badkamer en wij haasten naar de koelkast. Deeg klaar + Dries klaar! Na een kattenwasje sprong ik in mijn kleren en snelwandelden we richting Barry’s bus. Die was ons blijkbaar volledig uit het oog verloren en was ons dus vergeten op te pikken, vandaar dat hij onze straat was ingereden (normaal wacht hij op de hoek van de straat of is hij nog in aantocht als wij al aan de hoek van de straat zijn). Want hij was namelijk al onze straat voorbijgereden en had dus even rechtsomkeer moeten maken.

Tijdens break besloten we de rest van de pannenkoeken te bakken op school. Wat eerst een prachtig idee bleek te zijn werd nogal gauw een miserievol moment. Plots morste Annelies per ongeluk wat hete olie op haar voet. We plaatsten haar voet dadelijk in één van de afwasbakken en draaiden de koudwaterkraan open. Wat eerst een onschuldige brandwonde bleek te zijn, deed blijkbaar serieus wat pijn. Stante pede ging ik achter brandwondenzalf zoeken. Maar we mogen niet vergeten dat we hier in Zambia zijn. Na een groot halfuur van het een naar het ander te hebben gelopen had ik nog altijd geen brandwondenzalf. We moesten gewoonweg naar een dokter, dat was volgens mij de beste oplossing. Eerst en vooral contacteerde ik een taxi want tegen dat die er zijn. Daarna belde ik Raj om te vragen waar we het best naartoe zouden gaan. Hij zei mij dat hij voor ons ging zorgen en dat hij binnen de 10 minuten aan school ging staan. Hij voerde annelies en ik (Dries moest nog lesgeven) tot bij een dokter. Die gaf haar wat brandwondenzalf mee, wat antibiotica en wilde haar ook een spuitje geven. Maar dat heeft ze vriendelijk geweigerd. Hij betaalde de dokter en voerde Annelies naar huis en daarna bracht hij mij nog eens tot voor de schoolpoort van Bwacha. Zotte vent, veel te goed voor de wereld!

 

 

Woensdag was tot 19u30 een gewone doordeweekse dag. We brachten op Bwacha nog een paar zaken in orde zoals toetsen verbeteren, typwerk, lesgeven, formulieren van Artevelde laten stempelen en verzamelen, …. Daarna zijn we nog een deel van onze overige stage gaan regelen. We kunnen aan de slag in een Daycare center. Hier worden kindjes uit de sloppenwijk opgevangen van 8u tot 16u.

Om 19u30 hadden we opnieuw een afspraak met Raj. We vergezelden hem naar Zambesi Lodge. Daar stonden alweer frietjes op het menu met kip. We aten ons buikje rond en begaven ons met een fles wijn in de hand richting pooltafel. Raj en ik vormden een duo, en Annelies en Dries vormden het andere duo. Met wat geluk en het pooltalent van Raj hebben Annelies en dries tot 2 keer toe verslaan! En ik die hiervoor in mijn hele leven nog nooit een keu in mijn handen had gehad wegens te onhandig en een lak aan mikvermogen. Na een geslaagde avond kropen we versleten en uitgeput onder ons muggennet al vol enthousiasme uitkijkend naar de volgende dag.

 

 

Donderdag zat lang uitslapen er weer niet in want Raj verwachtte ons al om 10u30 op zijn farm. Hij ging ons meenemen naar een of ander wildlife camp. En ik die dacht dat zo om het hoekske ging zijn. Ja man, 2 uren zijn we onderweg geweest. Gelukkig hebben we heel de tocht uit volle borst kunnen zingen.

Voor de tweede keer deze week belandden we in Paradise! Zambia blijft ons nog steeds verbazen en dat zorgt ervoor dat wij kunnen blijven genieten.

Voor ons lag een prachtig meer. We namen plaats in de schaduw van de bomen met zicht op de uitgestrekte natuur en het oogverblindende meer. Ons geluk kon niet meer op toen op de menu pork spare ribs vermeld stond. We begonnen al te likkebaarden! Mijn geluk was van korte duur want deze ribbetjes smaakten totaal verschillend van diegene die wij gewoon zijn in la belgique. Ze waren gerookt en smaakten wat zoet maar de frietjes maakten opnieuw alles goed.

Aangezien we allemaal veel te veel gegeten, was een siesta echt welkom. We sleepten onszelf met volgeladen maag richting 4×4 om ons zwemgerief. Maar zwemmen zat er met zo’n overvolle maag niet echt meer in. We ploften ons in het gras met uitzicht op het meer en genoten van de rust.

Toen Dries plots een brief vastgekleefd aan een boom voorlas waren we in de zevende hemel. Deze menu schotelde ons een ruim assortiment massages voor. Wij zijn met z’n drieën gegaan voor de fullbody massage. Ik moet eerlijk zeggen een halfuur puur relaxen. Ah nee, een halfuur puur relaxen op 1 minuut na. Want als ik zeg full-body-massage bedoel ik ook full body, dus inclusief borsten. Ze zegt wel je mag je ondergoed aanhouden maar eens je op de tafel ligt trekt ze alle touwtjes van je bikinitopje los. Daar gaat je privacy als ze plots vraagt om je om te draaien, bedekken lukt dus niet meer. Snel trek je dan de handdoek erover maar het mocht niet baten. De masseuze heeft Annelies wel vriendelijk gevraagd of ze ze mocht masseren nadat ze haar handdoek al had weggetrokken. Nee zeggen wordt dan wel moeilijk. Het probleem om misschien nee te zeggen had ik niet want aan mij heeft ze die vraagt zelf niet gesteld, ze ging er gewoonweg dadelijk vanuit dat ik ja ging zeggen. Amai, was da efkes verschieten. Ook onze hoofdhuid werd gemasseerd, bijgevolg dat de massageolie tussen onze haren bleef kleven. Op de foto’s is ons haar niet nat maar vettig!

Na een deugddoende overheerlijke massage konden we buiten op een houten platform genieten van het schilderachtige uitzicht met de zon op onze snoet.

 

En alsof dat nog niet genoeg was! We sprongen achter in de laadbak van de blauwe 4×4, alleen Raj sprong voorin achter het stuur. Anders zou er niet veel gebeurd zijn moest ook hij in de laadbak gesprongen zijn. We reden de ‘jungle’ binnen en zetten de achtervolging op zo’n volgeladen mini-blauw-busje in. In dat blauwe busje waren de gidsen vertegenwoordigd. Dit werd een onvergetelijk avontuur! We stonden recht in de laadbak, met onze haren in de wind, de zon op ons gezicht, de insecten in onze ogen en mond, zicht op de ongerepte natuur,…. We stonden oog in oog met enkele giraffen. Gigantische beesten zijn dat! Niet alleen giraffen kruisten onze weg, ook herten, reebokken, dieren die ik niet bij naam ken, …. Zonder moeite trotseerden we de modderpoelen, waterplassen, putten en buten. Het blauwe busje voor ons had meer problemen. Die bleef enkele keren in de modder steken, hilarisch. (Filmpje volgt later bij mijn terugkeer).

Bij valavond genoten we nog van een verfrissend drankje met zicht op de ondergaande zon. En toen keerden we terug huiswaarts.

 

Eens thuis aten we nog een bordje musli, veel honger hadden we niet meer wegens de grote hoeveelheid die ’s middags hadden verorberd. Toen we beslisten om af te wassen, was het plots donker. Weg elektriciteit. We begaven ons op de tast naar ons kamer en ondergingen een metamorfose tot mijnwerker. Met onze lampen op ons hoofd doorkruisten we het hele huis en brachten we zelf de afwas tot een goed eind.

Toen we in ons bed kropen wisten we natuurlijk niet meer of we het licht aan of uit was. We gokten op UIT. Jammer! Annelies heeft ’s nachts om 3u letterlijk het licht gezien, ik was geen getuige!

 

 

Vandaag geen speciale dag! We brachten nog wat tijd door op Bwacha, nog wat formulieren verzamelen en verbeteren en ook onze taak daar zat er weer op.

Volgende week trekken we naar South Luangwa national Park. Een groot Wildlife camp! Wat we daar allemaal beleven hoor je volgende week van mij!

 

Je weet me te vinden voor enige nieuwtjes of spannende verhalen! Eens afkomen zal moeilijk gaan maar mailtjes zijn altijd meer dan welkom!

 

Geniet nog van ons Belgenlandje! Hou het daar proper!

Liefs Berly

Allereerst wil ik jullie doorverwijzen naar Mister Dries’ blog indien jullie het volledige Zambiaanse schoolsysteem even willen doornemen. Zoniet, laat je ogen dan dadelijk enkele regels zakken zo kan je ineens mijn blog beginnen lezen.

 

Even terug keren in de tijd. Vorige week stond er voor elk van mijn klassen een toets op het programma. Dadelijk sloeg ik aan het verbeteren. Tijdens mijn verbeterwerk werd eh tme nog eens duidelijk dat ze hier niet vies zijn van afkijken of het doorgeven van de toetsen tijdens het invullen van de test. Één toets kwam tijdens de verbetering wel heel verdacht over, er stonden 2 verschillende handschriften op. Ik had het sluwe afkijken gedurende het maken van de toets jammergenoeg zelf niet opgemerkt. Maar iemand anders uw toets laten aanvullen met een balpen die lichter schrijft dan de jouwe is wel niet zo heel slim. Spijtig genoeg voor die leerling maar er prijkte een dikke 0 bovenaan zijn blad. En niet alleen deze ene leerling had last van een te laag cijfer. Hieronder even een korte schets van de resultaten van de toetsen in alle 3 de klassen.

11C   à   Gebuisd = 32 – Geslaagd = 10

11E   à   Gebuisd = 31 – Geslaagd = 9

En nu mijn allerbeste klas, pas op hou je vast:

11G   à   Gebuisd = 24 – Geslaagd = 12

Geslaagden en niet-geslaagd wel volgens het Belgische systeem. Want hier in Zambia, of op Bwacha in iedere geval, zijn de leerlingen op het einde van het jaar geslaagd met 40% ipv 50%. Moesten ze hier volgens het Belgische systeem werken, zouden er veel te weinig leerlingen de mogelijkheid hebben om te slagen.

 

Na zo’n resultaten voelde ik me wel even een slechte leerkracht. Amai!

Maar toen ook Mister Dries zijn toetsen begon te verbeteren, wist ik meteen dat die slechte resultaten niet mijn verdienste waren. Want ook de scores voor de toetsen fysica bleken dramatisch te zijn.

Oef!

 

Toen ik mijn klassen de resultaten meedeelde begonnen ze spontaan te lachen. Na een lange preek waarin ik hen duidelijk liet verstaan dat zo’n scores allerminst lachwekkend zijn en waarin ik mijn ontgoocheling in hen uitdrukte, deelde ik de toetsen één voor één uit. Gezien de schrijnende resultaten gaf ik hen de gebuisden (bijna de hele klas dus) de opdracht de volledig toets (vragen inclusief CORRECTE antwoorden) over te schrijven in hun schrift tegen de volgende les. De geslaagden moesten hun foute antwoorden verbeteren op hun toets zelf en ook indienen de volgende les. Ge kunt het al raden waarschijnlijk, veel boeken en toetsen had ik niet echt de volgende les.

 

 

Dinsdagavond had Annelies een ongelooflijke goesting in overheerlijke chocomousse als dessert, fabuleus idee vond ik het. Ik begon dadelijk de ingrediënten klaar te zetten om meteen aan de slag te kunnen. Hoe rapper ons toetje klaar was, hoe sneller we konden smullen. Van smullen was geen sprake. Blijkbaar was er klein productiefoutje in de room die we gebruikt hadden en dat was duidelijk merkbaar aan het verkregen resultaat, we konden hetgeen we gefabriceerd hadden niet echt ‘chocomousse’ noemen. Ik probeer even onze verkregen smurrie te omschrijven zodat jullie zich een beeld kunnen vormen. (Voor diegene die zich na volgende beschrijving nog altijd geen beeld kunnen vormen moeten de foto’s er maar eens op na slagen).

Onderaan de pot lag er een bodempje bruine vloeistof (vergelijkbaar met koude chocomelk) met daarin een bruine, kleverige klomp room gelijkend op een wat rare soort klei. Het opeten van deze smurrie kwam niet meer aan de orde, dus zijn we er maar mee beginnen boetseren. Leuk alternatief voor iets dat je niet meer kan opeten, vind je niet?

 

Woensdag bleek er iets minder leuks op het programma te staan voor Dries en ik. De dag voordien (dinsdag dus) had de financieel manager (mevrouw die de geldzaken van Bwacha regelde)van de school het leven gelaten. We hadden die vrouw nog nooit eerder gesproken noch gezien. Woensdag startte de 3-daagse begrafenis. Ook de leerkrachten van Bwacha moesten naar de begrafenis, wij dus ook. De Bwachabus zou ons ter plaatse brengen. In de staffroom begon het wachten op de bus en opnieuw passeerden verschillende uren die we met wachten, wachten en wachten vulden vooraleer de schoolbus arriveerde. Na een hobbelige rit kwamen we bij het huis van de overleden vrouw aan. Ons avontuur kon beginnen, want een Afrikaanse begrafenis hadden we nog nooit bijgewoond.

Met z’n allen bewandelden we het paadje dat naar het huis leidde, Dries sloeg samen met de andere mannelijke leerkrachten links af om onder een kakigroene soort-van-partytent plaats te nemen. Zelf liep ik samen met de vrouwelijke leerkrachten het huis binnen. Voor we naar binnen gingen moesten we onze schoenen uitdoen. Ooh, verschrikkelijk, ik had natuurlijk juist schoenen aan die gigantisch stonken. Maar enfin, mijn schoenen waren uit en stonden aan de deur, dus zelf had ik weinig tot geen last van de mogelijke vrijgekomen stank.

Er lag een soort hard tapijt op de grond waarop we moesten plaatsnemen. Veel plaats was er helaas niet meer. Rondom rond zaten vrouwen tegen de muur, dus was ik wel verplicht van mijn voor een andere vrouw haar voeten te settelen. En daar zaten we dan, nietszeggend gewoon op de grond. Ik voelde mij nogal ambetant, zo als enige muzungu op een nogal triestige gelegenheid niet wetend wat nog zou komen of wat ik nog zou moeten doen.

Even later kwam een klas leerlingen het huis binnen. Je moet wel weten dat een klas hier bestaat uit een 50-tal leerlingen en ook die moesten zich allen op de grond neerzetten. De living zat nu wel degelijk stampvol. Één van de jongens stond recht en zei iets in bimba en ging daarna opnieuw zitten. Daarna begon de hele klas te zingen begeleid door een meegekomen leerkracht. Nadat ze dit ritueel een aantal keer hadden herhaald verlieten ze opnieuw het huis. Samen met de vrouwelijke leerkrachten bleven we nog enkele minuten zitten en begaven ons daarna richting tuin. Daar moesten we ons met enkele andere vrouwen die reeds in tuin zaten. We moesten plaatsnemen op een matje vervaardigd uit bamboe. We kregen een hoop kolen, enkele messen en een aantal snijplanken en kommen. We moesten alle kolen snijden. Ondertussen was nog één van de leerkrachten van Bwacha aangekomen en die zei me dat ik nog altijd geen chitenge (doek om rond je middel te wikkelen, alle vrouwen hebben het hier) aan had. Terwijl dat ze mij dat op school zelf al eens had gevraagd en ik daar al meldde dat ik geen had. Dus was het ook niet abnormaal dat ik die op de begrafenis zelf ook nog niet had. Wel, had ik een sjaal aan. Die heeft ze dan uiteindelijk op mijn hoofd gebonden omdat de vrouwen dat hier blijkbaar doen als ze werken. Daar zat ik dan met mijn sjaal op mijn hoofd gebonden, op een bamboe matje in het gras kolen aan het versnijden op een Zambiaanse begrafenis. Terwijl ik daar in de tuin zat was er een auto de oprit opgereden. Die auto zat vol met huilende, tierende vrouwen en mannen. Die gingen het huis binnen en bleven ook daar verder wenen en schreeuwen. Dit had ik nog nooit eerder gehoord, een groot aantal decibels werden daar geproduceerd. Eens alle kolen gesneden waren, mochten we opnieuw vertrekken. Gezien dat huis in de buurt van Nkrumah College lag namen Dries en ik een shortcut richting onze verblijfplaats.

 

Voor de rest is er deze week niet veel spannend meer gebeurd.

Donderdagnamiddag brachten we en bezoekje aan een van de lokale marktjes hier in Kabwe. Na een redelijk lange zoektocht en na een aantal keren vragen bereikten we het marktje. We voelden ons op slag alweer lijkbleek. We waren weer het middelpunt van de belangstelling daar. We zetten onze zoektocht in naar een uit-stof-vervaardigde-schooltas (veel leerlingen beschikken over zo’n rugzak) voor onzen Dries. Al snel vonden we een paar kraampjes die deze rugzakken verkochten. Na onze inkopen trokken we huiswaarts.

Gisteren liepen we snel even door een ander marktje waar we vandaag voor we onze blog postten nog even naartoe gaan. We kochten er 2 DVD’s vol romantische films. Gezien Dries enkel en alleen thriller, serieuze films en heroes (waar we niet altijd mogen naar kijken omdat hij alle afleveringen al zelf heeft gezien) heeft waarvoor we hem natuurlijk wel dankbaar zijn en we alle afleveringen van One three hill al uitgekeken hebben, werd het tijd voor meisjesfilms.

 

Gisteren zijn we ook beginnen kijken voor onze overige stage. Want het lesgeven loopt op zijn einde, meer bepaald dinsdag is onze laatste dag op Bwacha. Welliswaar onze laatste dag daar dat we lesgeven.

Voor onze overige stage zijn we even bij ‘Sables’ op bezoek gegaan. Sables is een organisatie die zorgt voor de opvang van straatkinderen. Straatkinderen kunnen daar overdag terecht, ze krijgen er 3 maaltijden per dag, ze krijgen er wat les en spelen spelletjes.

Na sables trokken we naar de ‘Hospice’, een ziekenhuis dat draaiende wordt gehouden door een aantal vrijwilligers. In dat ziekenhuis kunnen mensen uit de sloppenwijken terecht wanneer ze ziek zijn (vooral TBC en HIV/AIDS). Ze krijgen er een gratis behandeling (medicijnen, overnachting zolang het nodig is, eten). Daar spraken we met één van de verantwoordelijken en die zei ons dat hij ons kon gebruiken in een kinderdagverblijf. Dus die overige stage geraakt zeker en vast geregeld. Tijdens die overige stage zullen we dan de andere, minder prettige kant van Zambia mogen ervaren.

 

Sinds vorig weekend is onze familie hier wat uitgebreid. In de tuin huppelen namelijk 2 kleine puppy’s rond, Dries en Jens genaamd. Amusement gegarandeerd!

 

Zo dit was het dan weer voor deze week!

Hou Julie goed, doe je beste en god doet de reste!

Jullie worden gemist hier op Zambiaans grondgebied!

Nieuwtjes? Spannende verhalen?    à +32477329461

Tot zaterdag voor meer blog! Dag vrienden!

Rond 17U30 keerden we terug uit Lusaka naar het vertrouwde Kabwe. Nu moeten jullie weten dat plaats hier in de bussen en busjes volledig wordt benut en als ik zeg volledig dan is het ook volledig. Op iedere rij in de bus zaten 5 mensen, mensen in alle kleuren, met alle geuren en in alle maten. Wij zaten met z’n drieën vooraan op een verhoogje in de bus. Annelies en dries zaten in een Koninklijke stoel vergeleken met mijn zelf-in-een-geknutseld-vol-plakband-hangdend-bouwvallig-stoeltje met veel te lage leuning. Daarbovenop had ik nog eens een enorme kramp in mijn buik toen we Kabwe naderden. Man man, ik was kapot, gebroken, stijf, gekraakt, … Eens thuis gekomen heb ik natuurlijk heel de avond op d epot doorgebracht maar dat kon je waarschijnlijk al raden. Maar weet je een immoduimke kan wonderen doen! Opgestopt staat netjes.

Ik was deze week trouwens niet de enige met enkele kleine kwaaltjes. Ik ziek, iedereen ziek! Solidariteit noemen ze dat. Annelies haar hoofd stond op springen maar na de inname van een dafalganneke, was ze na 20u weer niet meer te houden. Dries daarentegen heeft wat last gehad van zijn rug en nek, daar valt natuurlijk niet zoveel tegen te beginnen. Nadat al deze ziektekiemen verdwenen waren heb ik de week dan nog maar eens afgerond op de pot en zo zijn we geëindigd waarmee we begonnen zijn. Eind goed, al goed!

 

 

En toen was het weer maandag! Feest! Maandag = wasdag, remember? Jaja, wij wisten het in ieder geval nog en we stonden niet te springen om aan onze dag te beginnen. Want dat betekende weer verzamelen, sorteren, bassins vullen, waspoeder toevoegen, 1u30 laten weken en dus wachten, uitwringen, bassins vullen, nogmaals uitwringen (grrrrrrr) en ophangen. Het wil nu wel weer lukken dat de wolken grijs waren ipv blauw. Maar we hebben het er toch maar op gewaagd, ge weet nooit dat de weergoden ons dit keer beter gezind zijn. En ja, Lucky we!! Geen spettertje die dag! Jiha!

Het jammere was wel dat onze kleren ’s avonds nog niet droog waren. Er moest natuurlijk iets tegenvallen é. Geluk hebben op wasdag bestaat immers niet. Dus…er zat maar 1 ding op, ieder plaatsje in de badkamer, ons kamer en dries’ kamer zoveel mogelijk benutten. Tijdens het uithangen van de was hebben Annelies en ik (ahja wij waren dan ook de was aan het uithangen) de ziel uit ons lijf getierd. Uit welgeteld 5 kledingstukken sprongen groene-sprinkhaanachtige-grashoppers. Ongelooflijk vieze beesten en waren zeker van plan om ons aan te vallen. Gelukkig was Superman Dries in de buurt die dadelijk ten rescue kwam!

 

 

Dinsdag stond het in orde brengen van ons visum op het programma. Veel goeds beloofde sit al niet echt! De principal had ons beloofd te begeleiden naar de dienst migratie. Samen met Anton Simbe, de persoonlijk driver van de principal, trokken we vol goede moed richting immigration office. Waar we al voor vreesden, werd een feit. Hier konden ze niets voor ons doen. Ze verwezen ons door naar een ander kantoor voor die onnozele stempel.

Ook daar bleek dat ze ons niet konden helpen, we moesten bewijzen dat we niet betaald werden.

Woensdag kon Annelies dan met een brief van de principal bewijzen dat we niet betaald worden. Maar opnieuw werd van her naar der gestuurd zonder enig resultaat. Tot we plots toch allemaal een stempel kregen met een handgeschreven vermelding dat we tem 27 april in het land kunnen blijven. Ook op Zambian style geraakt alles geregeld, alleen iets (veel) trager dan voorzien.

Even terugkeren in de tijd, naar dinsdag, want is namelijk nog niet alles over verteld. Na onze pogingen zonder resultaat om een simpele stempel te krijgen, holden we door een hevige regenbui om achteraan in de auto te springen en huiswaarts te keren. De regen viel met bakstenen uit de lucht, ongelooflijk. We stapten uit de auto en begonnen keihard op de poort te bonken. Ondertussen was de principal + driver al uit ons zicht verdwenen. Dus opnieuw in de auto springen om niet doorweekt te geraken was al geen optie meer. De enige optie die we hadden was kleddernat worden. We bleven kloppen, stampen, boksen,… op de poort en begonnen uit wanhoop te tieren. Met zo’n hevige regen kon niemand ons binnen horen. Toen had ik het ingenieuze idee om naar Mckenzie te bellen. Na enkele minuten wachten nu maakte het toch niet echt veel meer uit, (dat we kletsnat waren was gewoon een feit) kwam hij op zijn dooie gemak voorzien van een op-de-groei-gekochte-regenjas en gigantische paraplu (ik gaf hem geen ongelijk) de poort opendoen. Tot zover onze avonturen van dinsdag.

 

 

Voor de rest is er eigenlijk niet veel spectaculairs meer gebeurd tot vrijdag 27 februari.

 

De sportdag die voorzien was voor vorige week vrijdag was verplaats (zoals da al vaker gebeurd hier in Kabwe) naar deze vrijdag. IK voelde mij niet echt in mijn nopjes die dag maar ik ben toch mee geweest naar Bwacha. Al enkele meters voor we de schoolpoort bereikten hoorde we de Zambiaanse muziek al door de straten gieren. Het beloofde een enorm spektakel te worden met swingende, shakende achtergrondmuziek.

De sportdag op Bwacha bleek enkele te bestaan uit lopen, lopen en nog maar eens lopen. Maar er zaten wel enkele varianten op dat lopen. Je had de 100m sprint voor vrouwen en voor mannen, de 400m sprint voor vrouwen en voor mannen, de 5km voor mannen, de 3km voor vrouwen, de 4 x 100m voor mannen en vrouwen en dan als laatste de 4 x 400m voor mannen en vrouwen. Er was ook een looprace voor leerkrachten voorzien. Ik heb met spijt in het hart niet meegelopen of ze mochten mij al van bij de start afvoeren. Annelies heeft haar beste beentje voorgezet tijdens de 100m sprint en eindigde derdes! Iets om trots op te zijn. Mooie prestatie!

Ook Dries gaf zich volledig tijdens de 100m sprint maar zijn inzet mocht niet baten. Hij werd block gezet. Goed geprobeerd, zeggen we dan!

Een detail dat jullie toch moeten weten over deze dag. Vrijdag 27 februari is een bloedhete (37°C) dag.

Dus de leerlingen moesten het beste van zich zelf geven in de hitte. Ge kunt u al voorstellen dat zoiets natuurlijk niet zonder ongelukken kan door gaan. Op een bepaald moment draaiden de meisjes terwijl ze aan het lopen waren gewoon van hun orgel. Enkele leerlingen pikten de meisjes die onderuit gegaan waren op met de brancard (2 stokken en een blauwe bache ertussen) en brachten ze al lopend naar een klaslokaal. Dries en ik zo nieuwsgierig al we zijn, gingen een kijkje nemen in dat klaslokaal. Daar bleek het Red cross bestaande uit leerlingen van de 11^de graad de gewonden/zieken te ‘verzorgen’. Verzorgen is hier misschien wel een iets te groot woord. Ik zal het anders omschrijven. In hetlokaal stonden 2 bedden en lag er een doek op de betonnen grond. Op de bedden lagen 2 meisjes en op de grond 4, allemaal flauwgevallen. Het enkelen van het rode kruis hielden de ventilator vast om de meisjes wat koelte te brengen, anderen masseerden hun benen en de overigen vulden wat kopjes met water en voegden er wat suiker aan toe. Van benen optillen als iemand is flauwgevallen hadden ze blijkbaar nog nooit gehoord. Eens ik dit weetje had laten vallen, haalden ze stoelen en tonnen om hun benen op te leggen. Na enkele minuten konden er enkele meisjes het lokaal verlaten. Één meisje bleef verkrampt op het bed liggen. Daar zat duidelijk iets goed fout. Ik trok haar ogen open, haar iris en pupil waren nergens te bespeuren. ZE was goed weg. Ik zei de leerlingen dat ze naar het ziekenhuis moest. Die antwoordden in koor: “No madam, she will be ok!”. Oké? Noemen zij dat ok? Na lang aandringen gingen ze op zoek naar de verantwoordelijke leerkracht. Die kwam op zijn dooie gemak met een smile op zijn gezicht het lokaal binnen geslenterd. Ik vertelde hem wat er aan de hand was en die zei: “wait”. Enkele minuten later kwam hij binnen met andere leerkracht in de hand. Opnieuw deed ik het hele verhaal. En die besliste uiteindelijk om haar met de schoolbus naar het ziekenhuis te brengen. Ik vraag me nog altijd af wat er met dat meisje ging gebeurd zijn moesten wij er niet geweest zijn.

Nu dit is nog niet alles. Op het einde van de dag lag er opnieuw een meisje in het bed. Dat er iemand in dat bed lag was niet nieuw, dat is daar op sportdag gewoon schering en inslag. Maar het feit dat ze helemaal over het bed lag te kronkelen was bizar. Ik vroeg haar waar ze pijn had. Ze had pijn in de streek van haar borstbeen maar kon in tegenstelling tot dat vorig meisje wel nog reageren op onze vragen. Op een bepaald moment zette ze zich recht en vroeg waar ze was. ZE wist niet meer wat er gebeurd was. Ik zei dat ze nog wat moest blijven liggen. Maar ze wilde niet. Ze duwde zich met grote moeite recht en strompelde het lokaal uit. Na enkele meters moesten een paar jongens haar dragen naar de schoolpoort waar ze op een stoel ging zitten. Uiteindelijk zijn we samen met enkele leerkrachten en 2 leerlingen met een blauw busje richting ziekenhuis vertrokken.

 

We droegen de leerlingen (want die konden niet meer zelf op hun benen staan) het ziekenhuis binnen. De verantwoordelijk dokter bleek dronken te zijn en zei ons dat zijn dienst erop zat. We brachten de meisjes naar de schoolbus en reden richting een ander ziekenhuis. Toen we ons daar gesetteld hadden en door al ongeveer een half uur vertoefden, meldde een van de ‘verpleegsters’ dat ze hen hier niet konden helpen. Want ze zouden in een ziekenhuis moeten overnachten en daarvoor hadden ze ginds geen bedden genoeg. Na al het administratief werk daar, op Zambiaans tempo, konden we na een uur weer opkrassen.

We stapten opnieuw op de bus en we vertrokken richting de huizen van die leerlingen om hun ouders te waarschuwen. Wel, die meisjes leven echt in het hol van pluto. Verschillende maisvelden later en een-bijna-naar-de-linkerkant-kanteling van de bus. Jongens, ik zag verwekers lijkbleek vna de schrik. Die bus lag gewoon bijna op zijn linkerkant, gelukkig had de chauffeur een fantastisch goede reflex om gazze te geven en zijn stuur eerst links en daarna volledig over te draaien naar rechts. Wat zeggen we dan? “Merci, chauffeur, merci chauffeur, merci!” Veel hobbelige wegen, putten, plassen, … later bereikten we het general hospital of Kabwe. WE leverden de toegetakelden af en vertrokken naar huis. Dit is een lange, aangrijpende dag geweest! Blij en afgetergerd kroop ik onder mijn muggennet in mijn laken en …zzzzzzzzzzzzz

 

 

Zondag ging Simbe ons komen ophalen om een Zambiaanse kerkdienst bij te wonen en dat om 8u. En toen was het 8u, en toen 8u15, en toen 8u30,… We hadden zogezegd al 2 auto’s horen stoppen en al 20 keren dachten we dat er iemand uitstapten. Maar nee, geen Simbe te bespeuren.  Tot plots de gsm van Dries rinkelde. Aan de andere kant van lijn wist Simbe Dries te vertellen dat zijn dochtertje gebeten was door een slang en dat hij in het ziekenhuis was. Na zijn beozek aan het hospital ging naar huis om zich klaar te maken. Duskort samengevat hij kon ons pas om 9u45 komen ophalen. Een klein probleempje was wel dat we nog naar de shoprite moesten en dat dus voor 13u sluitingstijd graag. Geen probleem! Om 10u arriveerden we aan de shoprite. Na onze inkopen snelden we richting kerk. Onze haast haalde niet veel meer uit, we hebben welgeteld nog 1àminuten van de kerkdienst gezien en daarbovenop was het nog eens het bimbaanse deel. Veel hebben we er dus niet van onthouden, om niet te zeggen niets.

 

Eens thuis,stond de was ons alweer op te wachten. Dit keer moest het de zondag gebeuren, dan kon Dries ook eens een handje toe steken. De was aan het weken, wij aan het wachten. Plots stond ons zuster in de deuropening van ons kamer met de vraag of we geen spelletje wilden spelen. Natuurlijk!

Het spelletje ging als volgt: ‘ kommen waren gevuld met water, we moesten ons hoofd in de kom steken en water in ons mond nemen, dan zo snel mogelijk lopen naar een leeg flesje sprite en spuwen maar (het water é). Deze acties moest zoveel en zo snel mogelijk blijven herhalen tot je flesje helemaal vol water zat. En je mag drie keer raden wie gewonnen is, IK natuurlijk! De tweede keer wel Mckenzie maar laten we buiten beschouwing. Gezien hij mij eens volledig ondergespuwd heeft omdat meneer moest lachen, kunnen we zeggen dat hij mij min of meer uit mijn concentratie heeft gehaald en dus eigenlijk een beetje heeft vals gespeeld.

Daarna hebben we wat met waterballons gesmeten, eens die allemaal geklakt waren, had ons zus nog een  nieuw spelletje. Een spelletje met een touw! Man, super lastig! Ik zal het principe van het spel eens uitleggen, SPRINGEN, SPRINGEN,SPRINGEN, telkens over da touw en het moeilijke was dat het touw telkens wat omhoog werd geschoven. Aangezien ik heel lenig ben was dat voor mij dus een makkie! Niet dus! Man mijn lies, ze stond op scheuren. Maar om eerlijk te zijn heb ik het er nog goed vanaf gebracht.

 

Eens we onze was hadden opgehangen, het opnieuw begon te regenen en we opnieuw ieder plaatsje in de kamers moesten vol leggen met kleren en na het avondmaal dachten we dat onze avonturen voor deze week erop zaten. Had je gedacht, inderdaad. Annelies en ik hadden wortels schoongemaakt en in plakjes gesneden met de bedoeling om ze al te koken en dan in de diepvries te steken. Zo hadden we op andere dagen niet zoveel werk om eten te maken. Schitterend idee, eigenlijk é! Er was maar één klein detail we waren de wortels vergeten te koken. Dan maar na het avondmaal, é. We gingen in de kamer zitten en aangezien we te moe waren om nog een filmpje mee te pikken, besloten we kop/staart te spelen met het thema ‘dieren’. Na verloop van tijd vonden we geen dieren meer met de letter ‘e’, terwijl we volop aan het brainstormen waren om een dier te vinden beginnend met een ‘e’ rook iets verbrands, maar ik wist totaal niet wat dat kon zijn. Tot het mij te binnenviel dat onze wortels nog op het vuur stonden. We snelden naar de keuken en inderdaad ipv oranje wortelen hadden we roetzwarte wortels. En niet alleen onze wortelen waren zwart ook de pot was aangebrand. Gelukkig zijn hier voorzien op aangebrande potten en ligt er hier een portie staalwol. Dries heeft het volledige stukje staalwol opgewreven aan de pot. Maar we kunnen niets anders zeggen da dat hij dat goed gedaan heeft want er was geen zwart plekje meer te bespeuren, alleen de onderkant van de pot was helemaal pikzwart maar dat was alleen door ons toedoen dat die zwart was.

 

Zo dit waren mijn helse avonturen van deze week!

Spannende avonturen in ons Belgenlandje? Zoja, laat ze me weten!

 

Dag vrienden!

Ciaokes!

Zaterdagavond = Valentine’s night. Maar veel speciaals is er die dag noch nacht eigenlijk niet gebeurd, toch niet in kader van Valentine. Wijzelf hebben er immers wel een spetterende avond/nacht van gemaakt!

We zijn met z’n drieën op zaterdagavond vergezeld, begeleid en geadviseerd door Mizozi (één van de dochter van ons mama en papa hier) en echtgenoot, beiden dertigers, het Zambiaanse nachtleven in Kabwe gaan verkennen. En dit al van 20u30. Ze brachten ons van de ene bar, club naar de andere. We hadden voor iedere bar welgeteld 2 minuten om te oordelen of het ons aanstond of niet daar. Een achttal clubs en een ontmoeting met één van onze collega’s vanop Bwacha die toen al goed beschonken was, later mochten we een bar kiezen om ons uit te leven. We shaketen op de ritmische Zambiaanse beats. We gooiden al onze troeven op tafel om niet af te steken naast al die swingende en zonder-moeite-dansende-Zambianen. Blijkbaar met resultaat want iedereen wilden ons zien dansen en wilden zelfs met ons dansen. We voelden ons opnieuw vre populair. Maar na verloop van tijd begint die populariteit wel serieus tegen te spreken. Ge kunt niet op uw gemak een danske placeren of er wil iemand iets vragen, of met u praten, of met u dansen, of…, of …, of …

Maar we mogen wel spreken van een zeer geslaagde,amusante avond/nacht. Door deze geslaagde nacht zat naar de kerk gaan er ’s anderendaags wel niet meer in.

Mits een drietal aanpassingen aan het kleed van Annelies wegens te klein, kunnen we onze Zambiaans ontworpen jurk geslaagd noemen. Gelukkig! We willen er immers stralend uitzien om onze allereerst kitchenparty bij te wonen. Opdracht 1 is voltooid, we zien er goed uit (zie foto’s en breng een oordeel uit). We hebben slecht één enkel klein probleem: vervoer. Op een limousine om ter plaatse te geraken en in stijl te arriveren is zeker al geen optie. Of we moesten de 4 km in ons stijlvolle jurk over aarden wegen te voet af leggen, of we moesten wandelen tot we een taxi of een voor-de-schroothoop-blauw-busje konden tegenhouden, of we konden één van onze connecties opbellen. We kozen voor het laatst genoemde, maar helaas, niemand kon ons komen ophalen en ook onze familie hier was niet staat ons te vervoeren. Dan maar te voet, …, dachten we. Gelukkig belde ons vader een taxi voor ons en konden we toch in stijl = Zambiaanse stijl aankomen op het feest.

Voor de poort van de Njangi Club staat Rose (één van onze collega’s op Bwacha) inclusief kado ons al op te wachten. Het feest vond plaats in open lucht, in Zambia is dat namelijk niet zo riskant als in België. Het was immers stralend weer die dag.

We mochten plaatsnemen op van die kakigroene plastieken tuinstoelen, die allemaal op rijen naast elkaar stonden. Zo voelden we ons eigenlijk toeschouwers van een theatervoorstelling. In shifts konden we aanschuiven aan het buffet. Met een plastieken wit bord gevuld met verschillende soorten vlees, brood, cake, aardappelen, groeten, … op de schoot, een plastieken vork in de hand en onze drank tussen ons benen proefden we van de plaatselijke delicatessen. Het ene smaakte al wat beter dan het andere maar ik mag wel zeggen, het heeft me gesmaakt. Ik heb mijn vingers afgelikt maar dat niet alleen omdat het lekker was maar dan vooral omdat we meer da helft van het eten met ons handen moesten eten.

Tijdens de maaltijd genoten we van het spektakel, dat weer op Zambian style een uur later begonnen is dan voorzien. Voor ons stonden echt niet overdreven een honderdtal kado’s en zoals het hoort op een kitchenparty allemaal keukenassesoires, keukenbenodigdheden en dit van borden, glazen, 50 dezelfde potten en pannen allemaal even slecht want het zijn geen tafelpannen maw pannen en potten waar al uw eten blijft aan hangen), kasten, tafel, stoelen, oven, microgolfoven, kookplaat, ….

Op een bepaald moment wordt de bruid ‘binnen’ gebracht. Een rij vrouwen wandelt de club binnen met daartussen in de bruid verstopt onder een doek vergezeld van 2 andere vrouwen. De bruid in wording onder het doek samen met de 2 andere gaat op haar knieën op een matras zitten. Daarna komt een nieuwe rij van vrouwen en mannen al zingend naar voor. Ergens in deze valt de bruidegom te bespeuren. Hij moet nu zijn vrouw ontsluieren. Eens dit gebeurd is neemt hij plaats op een stoel in het midden van het gezelschap. Zijn toekomstige echtgenote kruipt op handen en knieën naar haar man en geeft hem een geschenk. Het rare is dat hij zelfs niet benieuwd was wat er in het kado zat want hij heeft het zelfs niet uit de verpakking gehaald. Zijn vrouw legde zich daarna afwisselend neer op haar beide zijden in de grond voor de voeten van haar echtgenoot. Dit om te tonen dit ze hem ten volle respecteert. Hierna placeerden de man en zijn vrienden nog een dansje en hierna mochten ze opnieuw beschikken. Hij is daar welgeteld de volle 15min geweest.
Het hele feest heeft de bruid op haar knieën gezeten en rondgekropen. Ze mocht ook geen enkele glimlach tevoorschijn toveren en moest tevens haar hoofd de hele tijd naar de grond gebogen houden. Dit om te tonen dat ze ook iedere aanwezige respecteert.

Dan was de tijd aangebroken om enkele huishoudelijke kadootjes openen te maken. De organisatrice telkens enkele namen af van mensen die dat bepaald ksdo geschonken hadden. Deze moesten dat naar voor gaan, hun kado zelf uitpakken, en je schoenen uitdoen, dan op de knieen gaan zitten voor de bruid en uitleggen waarvoor je het kado kon gebruiken. Het moment dat een drietal vrouwen op conga`s beginnen te trommelen,moet je gaan dansen en plein publiek. En ja je kan het raden, ook onze namen werden afgeroepen, bijgevolg moesten ook wij het volledige ritueel volgen en dus ook dansen. Gelukkig werden we met luid geklap en geroep aangemoedigd door de aanwezige Zambiaanse vrouwen. Al blozend gingen we terug naar onze kakigroene plastieken tuinstoel.

Duidelijk een leuke, onvergetelijke namiddag!

Maandag staat normaalgezien gelijk aan rustdag dan wel enkel voor Annelies en ik want Dries moet present zijn op Bwacha voor de laatste 2 periods. Maar rustdag dat had je gedacht. Werken, werken en nog eens werken. Nog niet bekomen van onze hete nacht, waren we al de vuile was aan het verzamelen. En ik moet zeggen, het was de moeite! Heel onze badkamer stond overvol met bassins vol kleren, zelfs het bad lag boordevol. De was verzamelen, sorteren, in bassins doen, bassins vullen met water en dan voorzien van de nodige handwas-waspoeder is niets vergeleken met het telkens 2 keer uitwringen van alle kleren plus da nog eens ieder vlekje op dries’ broeken één per één uitwassen.

Eerst laten we de was 1u30 weken en terwijl nemen we de borstel en de dweil in de hand. Eens onze kamer, de badkamer en dries’ kamer geheel zijn uitgeborsteld en alle kizzige beesten, al het lange haar en stof in een plasticzak is verzameld, zetten we ons op onze knieën met ofwel een schotelvod of splinterdunne dweil in de hand, klaar om de grond op te blinken.

Helaas hebben we het enorm slechte idee gehad van eerst de badkamer te kuisen en daarna onze was uit te wringen. We mochten de badkamer nog eens helemaal over doen. Laat het een lesje wezen zodat we leren uit ons fouten! En natuurlijk zijn de weergoden ons op maandag-wasdag ook niet goed gezind want eens alles buiten hangt begint het cats and dogs te regenen. Hebben wij een geluk dat onze mama zo vriendelijk was geweest alles was binnen te nemen want wij waren even inkopen gaan doen. Eens thuis gearriveerd mochten we dadelijk opnieuw beginnen werken. We hebben alle kleren dan maar in de badkamer opgehangen zodanig dat er één survivalparcours ontstond in onze badkamer. Je had altijd 5 min nodig om eerst alle kleren te ontwijken vooraleer je relaxed op de pot kan plaatsnemen. Ook ieder plekje in onze kamer hadden volop benut om kledij te drogen te leggen. Op de zetels, op de klinken, op de kastdeuren, bovenop de deuren, op de tafel, ….

Om dan nog even terug te keren op het lesgeven. Ik kan geen enkele les volledig geven zonder meer dan een keer gestoord te worden.
KLOP KLOP, mag ik die of die eens spreken?
KLOP KLOP, mag ik een aankondiging doen?
KLOP KLOP, …?
En deze week werd ik opnieuw gestoord. Maar dit keer kon ik er niet zo hard mee lachen. Twee leerkrachten kwamen mijn klas binnen. Ze hadden een paar leerlingen nodig, ze moesten hen iets zeggen. Een vijftal leerlingen gingen naar voor en kregen de volle lading voorgeschoteld zowel fysiek als verbaal. Na de verbale preek moesten de leerlingen hun rechterbroekspijp oprollen en toen haalde de leerkracht zijn houten stok boven en sloeg een vijftal keer zo hard mogelijk op hun blote kuit!
Het erge is dat de leerlingen die geslagen worden daar gewoon mee lachen. Een duidelijk teken dat slaan niets maar dan ook niets uithaalt!

Dit weekend hebben we doorgebracht in de Zambiaanse hoofdstad, Lusaka. We zijn vrijdagavond om 17u30 vertrokken hier in kabwe met een van die net-een-slag-groter-blauw-busje. Ik had natuurlijk weer de beste plaats van heel het busje zorgvuldig uitgekozen. Ja, niet dus. Ik zat aan het wiel. Ik heb dus 2 uren lang met mijn knieen opgetrokken, met mijn trekrugzak tussen mijn benen terwijl mijn gatbeentjes de harde zetel doorboorden op de bus gezeten. Eens aangekomen op de bestemming en dus volledig gekraakt en gebroken namen we een taxi richting hotel.
We hadden immers een gratis slaapplaats kunnen versieren in Lusaka en dit door een stom toeval. Die keer dat we geland waren in malawi en wij dachten dat we in Zambia waren, heb ik gelukkig een ferm behaarde Turkse Zambiaanse macho aangesproken en hem gevraagd of we al in Zambia geland waren. Na afloop van ons gesprek gaf hij ons zijn visitekaartje met z’n gsmnummer op. We mochten hem altijd bellen als we hem nodig hadden en eens we in Lusaka zouden zijn bood hij ons een week gratis verblijf aan in zijn hotel.

En amai, wat voor een hotel. Ik had mij het ergste voorgesteld kwestie van niet teleurgesteld te zijn. Integendeel dit overtrof mijn grootste verwachting (dit wel op Zambiaans niveau). Toen we de receptie gepasseerd waren, belandden we in de tuin met zwembad, ligzetels, gras, exotische planten, schommelstoel, bar met strooien dak, zetels, romeinse ligzetel, dartbord, pooltafel, …
In de kamer stonden 2 zalig-liggende-bedden, een bad met douchekop, ventilator, airco, toilet, …En niet alleen ons verblijf was gratis, ook het eten was voor niets, vre gevarieerd was het niet maar wel heerlijk. Zaterdag kregen we dan zelfs nog eens een persoonlijke chauffeur om ‘t stad een beetje te verkennen.Zaterdagavond zijn we dan het Zambiaanse nachtleven gaan verkenen in Lusaka. In het eerste cafe dat we binnnen gingen werden we terug weggestuurd, we waren te jong, we moesten 23 zijn om daar iets te drinken. We mochten wel binnen als we iets aten maar we hadden al gegeten, gratis! Dus zijn we het maar weer aangescart. We zijn dan naar een nachtclub getrokken. Helaas stond daar een bordje met daarop vermeld: dresscode casual and smart en daarboven stond niet onder de 25. Dus zijn we het daar dan ook afgetrapt en zijn we dan gewoon iets gaan drinken met het idee daarna te vertrekken naar de lodge. Op zoek naar een taxi, kwam er gelukkig een Zambia aangelopen, die ons dan meegenomen heeft naar Alfa-bar. Waar we terug ons uiterste best gedaan hebben om onze beste skakesmoves boven te halen. Het was opnieuw een geslaagde avond/nacht!

En hoe is het leven daar nog in ons Belgenlandje?
Nieuwtjes? Spannende gebeurtenissen? Andere?

Tot Blogs, Berly!

Eindelijk konden Dries en ik, Annelies jammergenoeg niet, uitslapen. Uitslapen in Zambia staat gelijk aan opstaan om 8u want op dat moment is het al veel te warm om nog een uur te snoozen, en is het reeds veel te klaar om je nog even om te draaien.

Eens volledig geprepareerd, waren we klaar voor vertrek richting de Zambiaanse supermarkt, de welbefaamde en welombekende ‘shoprite’! Aangezien Annelies vandaag bij het om 6u zielig en alleen opstaan een jaartje ouder is geworden, voelden we ons geroepen bij onze aankomst op Bwacha al een mini-verjaardagsparty in elkaar te boksen. Hiervoor hebben wij nodig: 1.  feesthoedjes, 2. toeters, 3. bellen, 4. partyballonnen en last but not least feestlustige Zambiaanse leerkrachten. Eens Dries een sein gaf, klaar te zijn met de inkleding van de leraarskamer inclusief leerkrachten, begeleidde ik de niets vermoedende Annelies richting staffroom. SUPRISE!! Na het spetterende mini-feestje op Bwacha met de collega’s wilden we het feestgedruis niet dadelijk stilleggen en beslisten om wat nieuwe vrienden uit te nodigen en voor hen lekkere Belgische pannenkoeken te bakken. Dit helaas wel zonder de niet-anti-plak-zambiaanse-pannen indachtig te zijn. Daar ging ons spetterend pannenkoekenfeest! SNIF! Dan maar zonder. Naarmate de avond vorderde raakten we verzeild in een heuse discussie met onze vriend Ngonga. Tot klokslag 12uur hadden we het uitgehouden. Voor een uitgebreid verslag van dit discussiemoment verwijs ik naar de blog van Dries.

Na onze pannenkoekentegenslag van vorige avond kwamen we op het lumineuze idee, een kijkje te gaan nemen in de shoprite, hopend een teflonpan in de rekken aan te treffen. GEVONDEN! ’s Avonds gingen we vol goede moed aan het bakken geslagen. Ook het opgooien van de pannenkoeken ontbrak niet. Jammergenoeg overleefden niet alle pannenkoeken onze kunsten, meer specifiek mijn kunsten. Dit is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan mijn lak aan richtingsvermogen.

 

Niet alleen op het verjaardagsfeestje kwam er een fameuze discussie op gang ook op Bwacha wordt dagelijks volop gediscussieerd. Niet enkel religie, het al dan niet naar de kerk gaan, sterk geloof, ongeloof, … is een serieus twistpunt ook over alles wat ook maar iets maken heeft met relatie tussen man en vrouw en huwelijk worden we het bloed van onder de nagels gevraagd.

Mogen mannen meerdere vrouwen hebben? Moet iedereen trouwen? Hoeveel moet een man betalen als hij met een vrouw wil trouwen? Betalen jullie met dieren of met geld? …?

Wie van de mannen onder jullie niet genoeg kan krijgen van de vrouwen moet zeker en vast Zambia tot zijn thuisland omtoveren. Meerdere vrouwen per man is hier geen droom maar werkelijkheid. In sommige delen van het land kan je zelfs aan een paar forse Zambiaanse typen vragen of ze die ene bloedmooie vrouw kuierend langs de aarden wegen op hun schouder willen gooien en willen afzetten aan uw huis. Voila, nu is ze van u!

 

We kregen ook al vaak te maken met de african style van afspraken maken, zich eraan houden, regelingen treffen, zaken repareren en fiksen, …. Zo ging het internet op Nkrumah College de week na onze aankomst opnieuw op en top werken. Of nee, laten we zeggen morgen, of nee volgende week of misschien wel de week daarna, of nee om heel zeker te zijn volgende maand. Kortweg het internet op Nkrumah is nog altijd down en zal dit waarschijnlijk wel nog enige tijd blijven. Ook onze afspraken met mister Mbewe gebeuren op Zambian style. Dit betekent voor ons zoveel als wachten, nog een kwartier langer wachten, laten we zeggen een halfuur, of nee een uur. Ja, een uur dat zal ongeveer de gemiddelde wachttijd zijn voor een afspraak met mister Mbewe.

 

 

Even onze dagelijkse route beschrijven!

Om 6u al geeuwend strompelen naar de badkamer, met een sliding naar de keuken op zoek naar de melk en cornflakes. Via de achterdeur naar de rode poort. Al piepend en krakend wordt de poort geopend en komen we dadelijk terecht tussen een menigte schoolgaande jongeren in uniform op de aarden weg vol putten, zand en stenen. Eens de tred erin gezet, wandelen we richting Nkrumah waar Barry ons in zijn blauwe bus opwacht. Mits enkele tussenstops waarbij leerlingen worden afgezet, werknemers van Nkrumah worden opgehaald en anderen op- en afstappen worden we gedropt aan het rondpunt dat ons verder leidt naar Bwacha. Na een 10 minuutjes te hebben gewandeld op een aarden weggetje en 60 keren ‘Mulichani’, ‘bueno’, te hebben gezegd langs de weg komen we aan op Bwacha. Doorheen de leraarskamer, na 10 handen te hebben geschud, Goodmorning, Mulichani, Muribwanchi, How are you?, Fine, thank you and you te hebben gezegd, begeven we ons naar het wetenschapslokaal. De nodige lessen geven en opnieuw vertrekken.

Voor de tweede keer op dezelfde dag dat zelfde aarden weggetje aflopen en dan hand opsteken als een blauw busje toeterend het weg inrijdt. Instappen en wegrijden. Dit blauwe busje (met de nadruk op JE, met de grote van een klein volkswagenbusje) wordt met een 20tal hoofdzakelijk zambiaanse mensen met alle (onaangename) geuren en in alle mogelijke vormen en maten geladen. Deze busjes zijn een pretpark op zichzelf. Je gaat van links naar rechts, van voor naar achter, van boven naar onder, met als vervelend gevolg dat je nogal dikwijls met je hoofd tegen één van de weinig vastgevezen ijzeren latten terechtkomt. Na een avontuurlijke rit, aangekomen op het eindstation, zijn we klaar om te voet te vertrekken naar mister Chella’s huis, na 25 keer te hebben gehoord: ‘Tuuuuut, tuuuut, taxi? Cab?’.

 

Vandaag, vrijdag de dertiende, vond de Miss Bwacha election plaats. Op die manier werd onze werkweek met een amusante afsluiter afgerond. Annelies en ik werden vriendelijk verzocht om even als jury te fungeren tijdens de verkiezing. Dit aanbod hebben we met plezier aangenomen. En daar zaten we dan, helemaal vooraan op een keiharde metalen stoel met een even harde houten bank voor ons neus met daarop het later-doorslaggevende scoreblad. De volle 5 kandidates moesten telkens een deel van hun garderobe showen. De wedstrijd werd in volgende categorieën opgedeeld: casual, traditional, office wear, cockail and sports. Deze werden telkens aangevuld met een vleugje Zambiaans entertainment. Er werd een lied gedraaid en kwamen enkele leerlingen van Bwacha playbacken of dansen. Man, zoiets heb ik nog nooit eerder gezien. Zo dansen, miljard, twas de moeite, meer dan de moeite. Ik durf mijn Belgian moves hier niet boven te halen, ik ga mij doodschamen. Ook dansen ze hier nogal heel intiem, het achterwerk van de meisjes valt bijna letterlijk in de schoot van een naast haar dansende Zambiaan. Wij moesten elk van deelneemsters beoordelen op volgende criteria: smile, steps, podium management, outfit and confidence. Dries was op het einde van de verkiezing presentator van dienst. Hij mocht ode uiteindelijke uitslag aan het publiek verkondigen. De winnares mag morgen (zaterdag) deelnemen aan de miss Kabwe High Election, een schoonheidswedstrijd voor de meisjes van de High Schools van Kabwe en ook wij zullen opnieuw van de partij zijn.

Zaterdag is het ook Valentine’s Day. Hier geen commerciële stunt maar wel iets wat volop gevierd wordt blijkbaar. Ook wij gaan de Valentine sfeer in de stad even opsnuiven, ik ben benieuwd hoe het er zal aan toe gaan. We hebben in ieder geval al afgesproken met enkele van onze collega’s om de bloemetjes even buiten te zetten. Wat het uiteindelijk zal worden, zal je volgende keer kunnen lezen.

 

Zondag zijn Annelies en ik uitgenodigd op een traditionele Zambiaanse ‘Kitchenparty’. Een soort vrijgezellenfeestje. Het wordt hier waarschijnlijk kitchenparty genoemd omwille van het feit dat de genodigden als gift voor de bruid in wording een keukentoestel moeten zien te bemachten (lees kopen). Vandaar dat ze ons westerlingen waarschijnlijk hebben uitgenodigd. Want de vrouw voor wie dit wordt georganiseerd kennen we zelfs niet eens persoonlijk. We werden geïnviteerd door een leerkracht op Bwacha, die zal boos zijn als we niet komen opdagen want ze wil ons eens zien dansen. Dat belooft!!

Hiervoor lieten we een traditioneel kleed ontwerpen met zelfgekozen en betaalde stof. Straks mogen we onze knalrode jurken afhalen. SPANNEND!

 

 

Dag vriendjes tot volgende week!

 

En voor diegene die mij heel erg missen en denken dat een bericht naar het verre Zambia meer dan 5 euro kost kunnen mij bereiken op mijn belgisch nummer en dat voor een spotprijsje (zelfde prijs als wanneer je een bericht stuurt in België naar mij)!

Maandag 26/01
Maandag hadden we vooral veel afspraken. Een afspraak met de principal van Nkrumah College, een afspraak met de vice-principal van Nkrumah, een afspraak met Mr. Aikayo van Nkrumah en een afspraak met Mr. Mbewe. Dit konden we nu wel een Zambiaanse afspraak noemen; We hadden om 8u30 afgesproken. We kwamen aan om 8u30, helaas geen Mr. Mbewe te bespeuren, …, 9u…we speelden een spelletjes UNO in de leraarskamer, …, nog altijd geen Sylvester te bespeuren,…., 9u30 en daar was onze contactpersoon! Gelukkig maar een uurtje te laat! Eens we hier de nodige informatie hadden trokken we naar Bwacha Secondary school en daar vulden we ons rijtje afspraken verder aan. Eerst aanmelden bij het secretariaat, daar moesten we een tijdje wachten want de onderwijsinspectie was net gearriveerd op Bwacha en was in gesprek met de principal. Dan opnieuw een afspraak met de vice-principal en daarna een afspraak met de principal.

Deze secondaire school ligt een heel eind van onze verblijfplaats en aangezien de school hier start om 07u30 betekent dit voor ons om 6u opstaan. HELP! De school is hier wel reeds afgelopen om 13u10. Zo kunnen we nog genieten van onze zonnige namiddag.HEERLIJK!

Deze namiddag bleef het helaas niet altijd even zonnig. Toen we op weg waren naar het centrum begon het onverbiddelijk te gieten. Gelukkig bood een gigantische boom zich spontaan aan als schuilplaats. Zag ons daar nu staan, 3 withuiden samen onder 1 boom. Blijkbaar was het op dat moment niet moeilijk omn wat medelijden te hebben met ons want na nog geen 5min stopte er een van de vele vriendelijke Zambianen. Spontaan bood hij ons een lift aan naar het centrum. Dit konden we nu eenmaal niet weigeren want we begonnen beetje bij beetje druipnat te worden.

Tot dusver onze avonturen op maandag 26/01.
Tot de volgende!

Zondag 25/01
En iedereen ons maar wijsmaken dat Zambianen altijd en overal te laat komen. Behalve dan die enen dag dat wij afgesproken hadden met de ‘driver’, Anton genaamd, van Nkrumah College om inkopen te doen in de hier alom bekende Shoprite. Hij ging ons komen oppikken om 10u ’s morgens. Tot hij plots om 9u ’s morgens (een uur vroeger dan voorzien) aanklopte bij de nog meer dan half verdoofd in bed liggende Dries. Hals over kop maakten we ons klaar. Ik voelde me plots opnieuw een klein beetje in België tot we buiten kwamen de zon ervoor zorgde dat ik snel oververhit geraakte!

Even op Nkrumah College langs gegaan om enkele zake te regelen. Nadat we alle afspraken beëindigd hadden, gingen we wat op verkenning in de Zambiaanse natuur en langs de oncomfortabele Zambiaanse wegen. We gingen straat in straat uit, veel gezien en veel bekijks gehad. Vrolijke raan te komen… We waren verdwaald. En aangezien al die straten (lees aarden weggetjes) allemaal op elkaar gelijken, net als de huizen, hutten en mensen hier was het niet gemakkelijk om te weten te komen waar we precies naartoe konden. We zijn dan maar terug gekeerd via de weg waarlangs we op die bepaalde plaats geraakt waren. Moe en versleten kwamen we bij Mr. Chellahs huis aan. Met wat Belgische muziek, Belgische technologie, Belgische spelletjes en Zambiaans water genoten we buiten van wat ‘frisse’ lucht. Laten we zeggen gewoonweg GENIETEN!
Zoals het hoort bij de Belgen ging van al het getsjool onze maag knorren. We konden niet anders dan gehoorzamen aan dit geknor. We sneden de nodige groentjes om lekkere verse spaghettisaus te maken. Helaas tevergeefs, we hadden geen tomatenpuree meegebracht, het gehakt smaakte niet zoals verwacht en daarbovenop had ik veel te veel peper in de saus gestrooid. Ik dacht dat er geen peper uit het potje was gekomen tot bleek dat er een hele zwarte plek in de saus lag. Al bij al heeft deze spaghetti ons toch nog gesmaakt.
Verbrand en vol zweet kropen we onder onze muggennetten en eens daaronder kropen we in ons laken om zeker muggenvrij in te slapen.

Aangekomen op Zaventem. Nog enen gedronken met z’n allen. Verschillende keren omgekeken of we onze bagage nog niet konden afgeven. Op weg naar rij 10, Ethiopian Airlines (“veelbelovend”). Dries en ik, samen 83,5 kg aan bagage. Onze trekrugzakken en koffers verdwijnen via de loopband uit ons zicht. Weer een zorg minder! Oh nee, tot we opmerken dat we niet naast elkaar zitten. Even melden, ziezo opgelost! Nog enen gaan drinken met z’n allen. Tien voor zeven afscheid genomen. Op weg naar passportcontrole, nog even omdraaien, nog even wuiven. En weg! Nu de grenscontrole! Volledig veilig zonder tuten en fouilleren ben ik aan de overzijde geraakt. Na het tuten, raakte Annelies er met en kleine fouillering vanaf. Dries daarentegen kreeg te kampen met getuut, gefouilleer en controle van zijn handbagage. En ja, hij had toch wel 200ml zonnecrème zeker ipv 100ml. Afgeven die handel!! Gelukkig heb ik alles driedubbel mee. Nog geen enkele luttele minuten na onze arrivé bij gate 10B, werd ons het volgende gemeld: ‘Vlucht naar Frankfurt (spijtig genoeg dus onze vlucht) heeft minstens 30 minuten vertraging, het vertrekuur wordt later meegedeeld. Na een vol uur wachten zaten we eindelijk op het vliegtuig, en lap, mochten we daar nog eens 25min extra in den donkeren zitten wachten. Jammer! Eindelijk opgestegen verliep alles naar behoren. Alleen het voorziene avondmaal liet op zich wachten, beter gezegd kregen we zelfs niet voorgeschoteld. Eens geland in Frankfurt, konden we ook daar nog een uurke wachten. We waren het wachten nu toch al gewoon, waarom niet nog een uurtje extra. Eens in de lucht zwevend richting Addis Ababa werd ons avondmaal met een vertraging van zeker 3uur opgediend. Nadat om 1u30 de heerlijke maaltijd was verorberd, werden we om 4u ’s nachts uit ons ‘schoonheidsslaapje van amper 2u30 gewekt met de ‘goodmorningkreet’ van de airhostess. Deze kwam langs met een verfrissend doekje zodat we na een kattenwasje klaar gestoomd waren voor het ontbijt! Hoewel mijn avondmaal nog niet verteerd was en eigenlijk gewoonweg de kans nog niet had gekregen, werkte ik toch het ontbijt naar binnen. Gelukkig en wel aangekomen in Addis Ababa, waren we toe aan onze laatste vlucht. De vlucht naar onze bestemming Lusaka. Na een 2 uur durende vlucht, kwamen we op de bestemming aan; Ik haalde dadelijk de handbagage tevoorschijn en was gepakt en gezakt, klaar om het avontuur tegemoet te gaan. En of het een avontuur zou zijn geweest. Plotseling merkten we op dat niet iedereen bij de landing het vliegtuig verliet wat natuurlijk nogal onlogisch is bij een landing van een vliegtuig. Dus vroegen we met enige schaamte(lees grote schaamte) aan een Zambiaan op een zitje voor ons: ‘Where are we now.’ Deze antwoordde: ‘In Malawi.’ Wat een geluk dat we hier niet afstapten of dan ging er pas een avontuur van start gaan. Keurig heb ik de handbagage terug opgeborgen en heb ik terug mijn plaatsje in het vliegtuig ingenomen om nog een vlucht van 40min door te maken en dit wel degelijk naar Lusaka. En je moet niet denken dat de verantwoordelijken op de luchthaven van Addis Ababa er ooit zouden aan gedacht hebben wilvreemde scheitwitte toeristen even snel te informeren over de tussenstop. Al bij al kwamen we na een vermoeiende en uitputtende tocht aan bij de Zambiaanse grenscontrole. Klaar voor het avontuur! Vanachter de stopstreep van de grenscontrole zagen we al enkele heel erg herkenbare stukken op de piepende band voorbij glijden. De eerste echte opluchting van onze tocht was een feit! We gaven onze internationale paspoort en ingevulde blauwe fichkes af bij de beschikbare Zambiaanse dame, deze verwees ons door naar het loket ernaast, die stuurde ons op haar beurt terug van waar we kwamen, terwijl die dan nog eens verzuchte en ons opnieuw naar het andere houten hokje zond waarop deze zei ‘Shit’ en ze uiteindelijk toch met tegenzin aannam en controleerde. 3 loodzware koffers en 3 trekrugzakken werden één voor één op een karretje geladen, zodat we op ons gemak op zoek konden gaan naar de zwarte meneer die ons zou komen oppikken. Toevallig stond deze meneer, de principal van Nkrumah College, vlak voor ons. Hij had ons al herkent, zo moeilijk was dat nu ook weer niet. Alle bagagestuks werden in het Zambiaanse busje inclusief chauffeur gepropt. In het busje op weg naar onze eerste shoptocht in Zambia raakten we nogal snel oververhit. We kochten wat water om de vochtafdrijving tgv de overhitting opnieuw aan te vullen, Nutella, wat brood, nesquick, een sim-kaart en wat belkrediet. Met onze voorlopige inkopen en onze bagage reden we met de principal en het busje inclusief chauffeur over jawel een asfaltweg (waarschijnlijk de enigste in heel zambia) van Lusaka naar onze eindbestemming Kabwe. Op weg naar Kabwe sloeg het gemoed van de Zambiaanse weergod in een oogomslag om. In de verte kwamen stapels zwarte wolken op ons af en in een mum van tijd veranderde het zonnige landschap in een druilerig tafereel. It was raining cats ad dogs! Dit had en heb ik nog nooit gezien. Zo regenen! De principal had daar voor ons een goedkope verblijfplaats kunnen regelen bij een van dit retired-ex-collega. Volgens Zambiaanse normen zijn we met ons gat in de boter gevallen. Dit huis beschikt namelijk over een aantal toch wel niet verwacht, dus verrassende (technologische) vernuftheden. (dank aan dries voor enkele van deze woorden die mijn zin compleet af maakten) waaronder stromend water (welliswaar een redelijke pisstraal) zowel koud als warm, tv, stereoketen en 4 kookplaten. Het ontbreken van een douchekop aan het bad is wel degelijk wat te betreuren. Na lange tijd van hard werken, was het haar van Annelies en mij gewassen. Helaas voelde mijn haar na het wassen aan al karton. Noch draadloos internet noch internet via kabel zijn hier te bespeuren. We zijn aangewezen op internetcafés of de college om mails te sturen en onze blog aan te vullen. Na een geïmproviseerde douche (op de knieën zittend in het bad met daarin een bassin gevuld met water om over je lichaam te sprenkelen/te gieten)installatie van de muskietennetten,eten, afwassen, namen we met z’n drieën plaats op het bed klaar om deze tekst te typen. Nu zijn we klaar om het gevecht aan te gaan met de nogal overheersende en machtig slaapdemoon! Mijn Zambiaans nummer: +260976555774 Hierop kan je me altijd bereiken evenals op mijn Belgisch nummer. Mar bel niet naar mijn Belgisch nummer dat zal me vre veel geld kosten, sms’en kan en mag zeker!! Tot de volgende